Olivia leżała na łóżku i szukała czegoś w internecie, kiedy do pokoju weszła babcia. Dziewczyna odkręciła się do niej i posłała uśmiech. Był udawany babcia dobrze o tym wiedziała. Nie rozmawiała z Chrisem od dwóch tygodni. Widocznie oboje nie mieli sobie nic do powiedzenia, albo doszło do nich, że ten związek nie ma już dłużej sensu.
- Kochanie, James przyszedł. Wpuścić go?
- Tak. - Odłożyła laptopa i usiadła na łóżku.
James wszedł do pokoju i mrugnął do niej. Usiadł na krześle przy biurku i skrzyżował ręce na piersi.
- Jak się czujesz? - Zapytał, a ona uśmiechnęła się. Dobrze, że go miała.
- A jak wyglądam?
- Pięknie.
Olivia zaczęła się śmiać, a on uśmiechnął się promiennie.
- Mój brat do mnie dzwonił.
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Chciał żebyś odebrała od niego telefon.
- James...
- Wiem. - Przerwał jej. - Że teraz macie ciężki okres, ale powinniście ze sobą porozmawiać.
Patrzyła na niego przez chwilę i spuściła wzrok na swoje kolana. Chłopak nie zastanawiał się długo i usiadł obok niej. Objął ją ramieniem, a ona uśmiechnęła się blado.
- Czy to ma jeszcze jakiś sens? - Zapytała go.
W pierwszej chwili nie wiedział co odpowiedzieć, chciał żeby była wolna, wtedy może by go zechciała, ale nie mógł tego zrobić swojemu młodszemu bratu.
- O to musisz siebie zapytać.
Odsunęła się od niego, a ich spojrzenia się spotkały.
- Ja sama nie wiem. On kilkaset kilometrów stąd. Co mi po tym, że go kocham. Czekam tu na niego, wiem o każdej jego porażce i problemie. Gratuluję każdego sukcesu. I co z tego mam? Kilka minut rozmowy dziennie. On cały czas trzyma się myśli, że jak skończę studia to do niego przyjadę. Ale właśnie w tym problem! - Podniosła się raptownie z łóżka. - Ja nie chcę mieszkać we Włoszech i być dodatkiem do jego kariery! Nie chcę!
- Olivia. - James wstał i podszedł do niej. - Powiedz mu to, może wtedy...
- Może wtedy zrezygnuje z kontraktu. To chciałeś powiedzieć?
Chłopak pokiwał głową na potwierdzenie.
- Kocham go, ale nigdy nie powiem mu, zeby wybierał między karierą, a mną. On kocha piłkę i zapracował sobie na to!
- Kocha tez ciebie!
- To już nie ma większego znaczenia. Z tego nic nie będzie James.
Chłopak wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczami. Z jednej strony miał u niej coraz większe szanse, a z drugiej nie chciał żeby brat cierpiał. Już miał jej coś odpowiedzieć kiedy oboje usłyszeli krzyki na podjeździe. Olivia zmarszczyła brwi i podeszła do okna, a James zaraz za nią. Ich oczom ukazała się Lily i Robin. Wyraźnie się o coś kłócili. James i Olivia wymienili spojrzenia i zeszli na dół, gdzie babcia siedziała na krześle.
- O co chodzi? - Zapytała Olivia.
- Nie wiem, z tego co słyszałam to Robin zdradził Lily.
- Co?! - James i Olivia zapytali jednocześnie.
- Nie wiem dzieci, nie mogę już tego słuchać. - Babcia machnęła rękami i poszła na górę.
- Co się dzieje? - Dziewczyna usiadła na miejscu babci i schowała twarz w dłoniach.
James kucnął przed nią i położył dłoń na jej kolanie.
- Zaraz się wszystko wyjaśni.
Po tych słowach do domu wszedł Robin. Trzasnął drzwiami i kopnął jedno z krzeseł. James wstał i obdarzył go pogardliwym spojrzeniem. Olivia podniosła na niego oczy.
- Robin?
Brat zorientował się, że musieli wszystko słyszeć.
- Nie zdradziłem Lily, kocham ją!
- Dobrze spokojnie.
- Spokojnie? Zgadnij kto naopowiadał jej takich głupot na mój temat.
Dziewczyna wzruszyła ramionami.
- Twoja przyjaciółeczka Kate!
- Co? Nie to niemożliwe.
- A jednak. To jej całe podkochiwanie się we mnie, robi się już nie do zniesienia!
- Zaraz, to ty wiesz że ona...
- Kocha mnie? Oczywiście, że wiem! - Chłopak zdenerwował się i szybkimi susami znalazł się na górze.
Olivia miała otwartą buzię, ale nie mogła nic powiedzieć.
- Olivia...
- Muszę do niej jechać!
James złapał ją za ramię.
- Puść mnie!
- Nigdzie nie pojedziesz. Jesteś zdenerwowana, nie ma sensu żebyś tam teraz jechała i to pokazywała. Dasz jej satysfakcję.
Olivia spojrzała na niego i rozluźniła się.
- Masz rację. W takim razie chcę pojechać w inne miejsce.
James podniósł brwi.
- Do centrum, muszę wyjaśnić wszystko dziewczynie mojego brata.
- Zawiozę cię.
Uśmiechnęła się do niego i oboje pojechali do centrum.
Po kilkunastu minutach dotarli na miejsce. Olivia poprosiła Jamesa żeby zaczekał w samochodzie i sama ruszyła do budynku. Od razu skierowała się do skrzydła szpitalnego i weszła do gabinetu Lily. Dziewczyna podniosła się zza biurka i chciała coś powiedzieć.
- Zanim mnie wyrzucisz chciałam tylko powiedzieć, że mój brat nigdy cię nie zdradził. Kocha cię jak wariat. Dziewczyna, która ci to powiedziała to moja była przyjaciółka, która kocha się w nim od pierwszej klasy liceum, jest zazdrosna.
- Olivia ona powiedziała, że była z Robinem, a on zdradził ją ze mną.
- To nie prawda! Mogę ci to udowodnić!
- Nie musisz.
- Proszę cię Lily, Robin...
- Wierzę mu.
- Naprawdę?
- Tak, na początku owszem zdenerwowałam się, ale później przemyślałam sobie wszystko i doszłam do wniosku, że skoro go kocham to nie muszę wierzyć jemu, a nie obcej dziewczynie. Po pracy pojadę go przeprosić.
Olivia nie zastanawiając się długo podbiegła do niej i przytuliła mocno.
- Dobrze, że Robin ma taką mądrą dziewczynę. Widzimy się wieczorem. - Jeszcze raz ją przytuliła i zniknęła za drzwiami. Wsiadła do samochodu Jemesa i poczuła wibracje telefonu w kieszeni. Spojrzała na wyświetlacz i zobaczyła imię Chrisa. Wcisnęła czerwoną słuchawkę i schowała telefon.
- I jak?
- Wierzy mojemu bratu, wszystko będzie dobrze.
- Świetnie, to może uczcimy to i wyskoczymy gdzieś?
Olivia juz miała odpowiedzieć tak, ale pomyślała o Chrisie. Nadal była jego dziewczyną i co najważniejsze kochała go, mimo wszystkich niepowodzeń jakie im towarzyszyły.
- Wiesz co James jestem dziś trochę zmęczona. Może innym razem?
- Pewnie, zawiozę cie do domu i trochę odpoczniesz. To zalecenie lekarza.
Dziewczyna roześmiała się, a on wyjechał na ulicę. Kiedy dojechali na miejsce pożegnali się i Olivia odprowadziła wzrokiem odjeżdżający samochód. Weszła do domu, a babcia pojawiła się nagle w korytarzu.
- Cześć babcia, już wszystko w porządku. Wyjaśniłam te sprawę. Jest Robin?
- Nie, ale mam dla ciebie niespodziankę w salonie.
Olivia zmarszczyła brwi i odwiesiła bluzę na wieszak.
- Babciu nie jestem w nastroju do niespodzianek.
Kobieta nie słuchała jej, pociągnęła ją za rękę i niemal siłą zaciagnęła do pokoju.
- Babcia nie słyszałaś co mówię. - Nagle dziewczynie odjęło mowę. Otworzyła usta i nie mogła wypowiedzieć ani słowa. Z fotela zgrabnym ruchem podniósł się Chris. Jej Chris, we własnej osobie.
- Nie odbierałaś, więc postanowiłem osobiście z tobą porozmawiać. - Powiedział spokojnie, a ona poczuła że cały świat wali jej się na głowę.
czwartek, 16 lipca 2015
sobota, 11 lipca 2015
Rozdział 39
Olivia wyszła właśnie ze swojej uczelni na parking i rozejrzała się dookoła. Minął już miesiąc odkąd pismaki wiedziały o jej związku z Chrisem, to znaczy nie do końca jej. To nic jednak nie zmieniało codziennie kręcili się gdzieś w pobliżu, a Olivia bała się ze prędzej czy później dowiedzą się ze to ona. Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk klaksonu. James przyjechał po nią i razem mieli pojechać do pracy. Wsiadła do środka i ukryła twarz w dłoniach.
- Ja już dłużej nie wytrzymam. - Powiedziała.
James położył jej dłoń na kolanie i uśmiechnął się kiedy podniosła na niego wzrok.
- Nie martw się nikt się nie dowie. Poza tym jeśli by tak było to razem z Chrisem bronili byśmy cię własną piersią.
Posłała mu blady uśmiech.
- Chyba tylko ty byś mnie bronił. - Powiedziała ze smutkiem, a chłopak wyjechał na ulicę.
- Olivia Chris cię kocha.
- Wiem, ale ja tak strasznie za nim tęsknię, mam już dosyć tego wszystkiego.
James chciał ją jakoś pocieszyć. Od czasu kiedy zaprosiła go do domu byli nierozłączni. Bardzo się do niej zbliżył i czuł, że ona tez może powiedzieć mu wszystko i tak robiła. Każdą obawę i strach dzieliła z nim. Wiedział, że to skomplikowana sytuacja. Z jednej strony był bratem jej chłopaka, a z drugiej chłopakiem który korzysta z nieobecności drugiego. Zdawał sobie sprawę, że nie rusza się dziewczyny brata, ale to co Olivia z nim robiła. Nie mógł tego wyjaśnić, jeszcze nigdy nie czuł się tak dobrze w towarzystwie innej dziewczyny. Po kilkunastu minutach oboje dojechali do centrum. Chłopak otworzył Olivii drzwi i przepuścił ją w nich. Weszli do gabinetu, gdzie doktor właśnie zakładał kitel. Odwrócił się do nich i uścisnął Jamesowi dłoń.
- Jak tam dzieciaki? - Zapytał pogodnie.
- Bywało lepiej. - Odpowiedział James i spojrzał na Olivię, która nie była w zbyt dobrym nastroju. Wiedział, że jest przygnębiona, a jeszcze gorzej martwił go fakt, że zabrakło mu pomysłów jak ją pocieszyć.
- Będzie dobrze. - Powiedział doktor, a ona uśmiechnęła się blado.
- Lepiej pójdę na trening. - Mówiąc to zniknęła za drzwiami. Potrzebowała chwili samotności, aby ogarnąć myśli, które wirowały w jej głowie jak huragan. Doceniała to, że James był przy niej. Ile razy potrzebowała pomocy on był blisko. Wymyślał kino, kolację i inne atrakcje tylko po to aby zrobiło jej się lepiej. To pomagało ale tylko przez chwilę. Kiedy zostawała sama jej organizm usilnie domagał się obecności Chrisa. Weszła na boisko i usiadła na trybunach. Pomyślała o urlopie, który Chris jej obiecał. Tak na niego czekała, miała nadzieję że przyjedzie ale los po raz kolejny sobie z niej zakpił. Owszem Chris miał urlop, ale co drugi dzień musiał być na treningach, nie miał więc jak przylecieć do Londynu. Schowała twarz w dłoniach i wypuściła powietrze z ust, kiedy ktoś położył jej dłoń na ramieniu. Podniosła wzrok i zobaczyła Kate.
- Co ty tu robisz? - Zapytała.
- Jak to co? Przyszłam zobaczyć co u ciebie, ostatnio kiepsko wyglądasz. - Usiadła obok niej i złapała za rękę.
- Jak tu weszłaś, kto cię wpuścił?
- Twój brat akurat szedł na trening i weszłam z nim. - Spojrzała na Robin, który rozgrzewał się na boisku. - Posłuchaj, nie możesz się tak zamartwiać.
- Wiem, ale już sobie z tym nie radzę. Jest mi ciężko.
Obie zwróciły głowy w kierunku murawy, na którą weszła zgrabna brunetka. Robin podbiegł do niej i podniósł, po czym pocałował.
- To jest dziewczyna Robina? - Zapytała Kate.
- Tak to Lily.
Kate przez chwilę obserwowała jak Lily rozmawia ze swoim chłopakiem, po czym podniosła się i poprawiła włosy dłonią.
- Co ty robisz? - Zapytała Olivia.
- Idę się z nią zapoznać.
- Kate nie uważam żeby to był dobry pomysł.
- No coś ty. - Machnęła dłonią. - Ty się z nią przyjaźnisz to ja też mogę. Będzie nam lepiej razem wychodzić, takie wypady we trójkę.
Zanim Olivia zdążyła zaprotestować jej przyjaciółka juz zbiegała po schodach. Spojrzała na brata, który był zajęty rozmową z jednym z zawodników. Miała złe przeczucia do tej sytuacji.
Chris usiadł na ławkę rezerwowych po treningu i wziął duży łyk wody. Nie mógł się w ogóle skupić na tym co robi. Cały czas myślał o Olivii. Zostawił ją samą, poza tym nie wiedział już co ma ze sobą zrobić. Tak mu jej brakowało, że miała ochotę rzucić się z mostu. Jeszcze te media, miał wrażenie ze znają jego życie lepiej niż on sam. Każdy chciał wiedzieć z kim się spotyka. Matka z ojcem dzwonili do niego kilka razy dziennie z nadzieją, że jednak się złamie i przedstawi im ukochaną. Z nerwów rzucił butelką wody przed siebie. Kątem oka zobaczył, że ojciec Olivii zbliża się do niego. Mężczyzna usiadł obok i skrzyżował ręce na piersiach. Chris obdarzył go wyniosłym spojrzeniem. Brakowało mu sekund żeby się na kogoś porządnie wydrzeć i wyładować gniew, który się w nim zbierał.
- Jak się masz? - Zapytał trener.
Świetnie, kocham pana córkę do szaleństwa i mam ochotę rzucić się pod samochód kiedy jej nie widzę, a co u pana. Ta odpowiedź mogła ca najmniej wywołać zawał u Richarda, pomyślał Chris.
- Może być. - Odpowiedział oschle.
- Wiesz, zdaję sobie sprawę, że jesteś zakochany.
- Ale?
- To nie może przeszkadzać ci w karierze. Rozumiem, że twoja dziewczyna została w Londynie, ale może warto na razie zapomnieć o dziewczynach i skoncentrować się na grze.
Chris popatrzył na niego tak jakby chciał mu wybić zęby. Nic nie odpowiedział, wstał i opuścił boisko. Poszedł do szatni, wziął swoje rzeczy i ruszył na parking. Wsiadł do samochodu i wyjechał na ulicę z piskiem opon. Jechał kilka minut, nie widział gdzie. Gnał przed siebie, nagle zatrzymał się na podoboczu i położył głowę na kierownicy. Po omacku sięgnął po telefon na siedzeniu pasażera i wybrał numer Olivii.
- Halo. - Usłyszał jej głos po kilku sygnałach.
- To ja.
- O. To jednak sobie przypomniałeś?
- Przypomniałeś o czym? - Zapytał zakłopotany.
- Miałam dziś egzamin końcowy. Zdałam dzięki, że pytasz.
- Olivia przepraszam, ja...
- Nieważne muszę wracać do pracy. - Po tych słowach rozłączyła się.
- Kocham cię. - Dokończył, ale już nikt go nie usłyszał.
Rzucił telefon na siedzenie i wyjechał na ulicę. Nie wiedział czy jego związek z Olivią jeszcze istnieje, ale obiecał sobie ze zrobić wszystko aby go ocalić.
- Ja już dłużej nie wytrzymam. - Powiedziała.
James położył jej dłoń na kolanie i uśmiechnął się kiedy podniosła na niego wzrok.
- Nie martw się nikt się nie dowie. Poza tym jeśli by tak było to razem z Chrisem bronili byśmy cię własną piersią.
Posłała mu blady uśmiech.
- Chyba tylko ty byś mnie bronił. - Powiedziała ze smutkiem, a chłopak wyjechał na ulicę.
- Olivia Chris cię kocha.
- Wiem, ale ja tak strasznie za nim tęsknię, mam już dosyć tego wszystkiego.
James chciał ją jakoś pocieszyć. Od czasu kiedy zaprosiła go do domu byli nierozłączni. Bardzo się do niej zbliżył i czuł, że ona tez może powiedzieć mu wszystko i tak robiła. Każdą obawę i strach dzieliła z nim. Wiedział, że to skomplikowana sytuacja. Z jednej strony był bratem jej chłopaka, a z drugiej chłopakiem który korzysta z nieobecności drugiego. Zdawał sobie sprawę, że nie rusza się dziewczyny brata, ale to co Olivia z nim robiła. Nie mógł tego wyjaśnić, jeszcze nigdy nie czuł się tak dobrze w towarzystwie innej dziewczyny. Po kilkunastu minutach oboje dojechali do centrum. Chłopak otworzył Olivii drzwi i przepuścił ją w nich. Weszli do gabinetu, gdzie doktor właśnie zakładał kitel. Odwrócił się do nich i uścisnął Jamesowi dłoń.
- Jak tam dzieciaki? - Zapytał pogodnie.
- Bywało lepiej. - Odpowiedział James i spojrzał na Olivię, która nie była w zbyt dobrym nastroju. Wiedział, że jest przygnębiona, a jeszcze gorzej martwił go fakt, że zabrakło mu pomysłów jak ją pocieszyć.
- Będzie dobrze. - Powiedział doktor, a ona uśmiechnęła się blado.
- Lepiej pójdę na trening. - Mówiąc to zniknęła za drzwiami. Potrzebowała chwili samotności, aby ogarnąć myśli, które wirowały w jej głowie jak huragan. Doceniała to, że James był przy niej. Ile razy potrzebowała pomocy on był blisko. Wymyślał kino, kolację i inne atrakcje tylko po to aby zrobiło jej się lepiej. To pomagało ale tylko przez chwilę. Kiedy zostawała sama jej organizm usilnie domagał się obecności Chrisa. Weszła na boisko i usiadła na trybunach. Pomyślała o urlopie, który Chris jej obiecał. Tak na niego czekała, miała nadzieję że przyjedzie ale los po raz kolejny sobie z niej zakpił. Owszem Chris miał urlop, ale co drugi dzień musiał być na treningach, nie miał więc jak przylecieć do Londynu. Schowała twarz w dłoniach i wypuściła powietrze z ust, kiedy ktoś położył jej dłoń na ramieniu. Podniosła wzrok i zobaczyła Kate.
- Co ty tu robisz? - Zapytała.
- Jak to co? Przyszłam zobaczyć co u ciebie, ostatnio kiepsko wyglądasz. - Usiadła obok niej i złapała za rękę.
- Jak tu weszłaś, kto cię wpuścił?
- Twój brat akurat szedł na trening i weszłam z nim. - Spojrzała na Robin, który rozgrzewał się na boisku. - Posłuchaj, nie możesz się tak zamartwiać.
- Wiem, ale już sobie z tym nie radzę. Jest mi ciężko.
Obie zwróciły głowy w kierunku murawy, na którą weszła zgrabna brunetka. Robin podbiegł do niej i podniósł, po czym pocałował.
- To jest dziewczyna Robina? - Zapytała Kate.
- Tak to Lily.
Kate przez chwilę obserwowała jak Lily rozmawia ze swoim chłopakiem, po czym podniosła się i poprawiła włosy dłonią.
- Co ty robisz? - Zapytała Olivia.
- Idę się z nią zapoznać.
- Kate nie uważam żeby to był dobry pomysł.
- No coś ty. - Machnęła dłonią. - Ty się z nią przyjaźnisz to ja też mogę. Będzie nam lepiej razem wychodzić, takie wypady we trójkę.
Zanim Olivia zdążyła zaprotestować jej przyjaciółka juz zbiegała po schodach. Spojrzała na brata, który był zajęty rozmową z jednym z zawodników. Miała złe przeczucia do tej sytuacji.
Chris usiadł na ławkę rezerwowych po treningu i wziął duży łyk wody. Nie mógł się w ogóle skupić na tym co robi. Cały czas myślał o Olivii. Zostawił ją samą, poza tym nie wiedział już co ma ze sobą zrobić. Tak mu jej brakowało, że miała ochotę rzucić się z mostu. Jeszcze te media, miał wrażenie ze znają jego życie lepiej niż on sam. Każdy chciał wiedzieć z kim się spotyka. Matka z ojcem dzwonili do niego kilka razy dziennie z nadzieją, że jednak się złamie i przedstawi im ukochaną. Z nerwów rzucił butelką wody przed siebie. Kątem oka zobaczył, że ojciec Olivii zbliża się do niego. Mężczyzna usiadł obok i skrzyżował ręce na piersiach. Chris obdarzył go wyniosłym spojrzeniem. Brakowało mu sekund żeby się na kogoś porządnie wydrzeć i wyładować gniew, który się w nim zbierał.
- Jak się masz? - Zapytał trener.
Świetnie, kocham pana córkę do szaleństwa i mam ochotę rzucić się pod samochód kiedy jej nie widzę, a co u pana. Ta odpowiedź mogła ca najmniej wywołać zawał u Richarda, pomyślał Chris.
- Może być. - Odpowiedział oschle.
- Wiesz, zdaję sobie sprawę, że jesteś zakochany.
- Ale?
- To nie może przeszkadzać ci w karierze. Rozumiem, że twoja dziewczyna została w Londynie, ale może warto na razie zapomnieć o dziewczynach i skoncentrować się na grze.
Chris popatrzył na niego tak jakby chciał mu wybić zęby. Nic nie odpowiedział, wstał i opuścił boisko. Poszedł do szatni, wziął swoje rzeczy i ruszył na parking. Wsiadł do samochodu i wyjechał na ulicę z piskiem opon. Jechał kilka minut, nie widział gdzie. Gnał przed siebie, nagle zatrzymał się na podoboczu i położył głowę na kierownicy. Po omacku sięgnął po telefon na siedzeniu pasażera i wybrał numer Olivii.
- Halo. - Usłyszał jej głos po kilku sygnałach.
- To ja.
- O. To jednak sobie przypomniałeś?
- Przypomniałeś o czym? - Zapytał zakłopotany.
- Miałam dziś egzamin końcowy. Zdałam dzięki, że pytasz.
- Olivia przepraszam, ja...
- Nieważne muszę wracać do pracy. - Po tych słowach rozłączyła się.
- Kocham cię. - Dokończył, ale już nikt go nie usłyszał.
Rzucił telefon na siedzenie i wyjechał na ulicę. Nie wiedział czy jego związek z Olivią jeszcze istnieje, ale obiecał sobie ze zrobić wszystko aby go ocalić.
Hej kochani :)
Mam nadzieję, że rozdział się spodoba.
Liczę na wasze komentarze bo ostatnio jakoś znikneliście.
Pozdrawiam i życzę miłych wakacji, oczywiście z czytaniem :*
środa, 1 lipca 2015
Rozdział 38
Olivia popatrzyła na Kate surowym wzrokiem i wzruszyła ramionami.
- Nie wiem czy chcę z tobą rozmawiać. - Powiedziała.
- Proszę to zajmie tylko chwilkę.
Dziewczyna przewróciła oczami i wyszła na zewnątrz, aby babcia nie słyszała ich rozmowy.
- Mów. - Nakazała i skrzyżowała ręce na piersiach.
- Przepraszam, ja wcale tak nie myślę o tobie i Chrisie. Byłam zdenerwowana, że Robin kogoś ma i całą złość przelałam na ciebie.
Olivia popatrzyła na przyjaciółkę i wzięła głęboki oddech.
- I co ja mam z tobą zrobić?
- Wybaczyć i zaprosić na herbatę? - Kate podniosła brwi.
- Z tą herbatą to przesadziłaś. - Żażartowała i przytuliła Kate.
Chris wszedł do swojego apartamentu z widokiem na morze i wcale nie poczuł się szczęśliwy. Chciał żeby Olivia była z nim, nie mógł wytrzymać ciągłego czekania na jej telefon albo chcociaż chwilę rozmowy na skype. Bolało go to, że każdy myślał, że jest wolny, a dziewczyny lepiły się do niego jak muchy. Dlatego pewnego razu nie wytrzymał i wykrzyczał jednej z nich, że ma dziewczynę którą bardzo kocha i marzy o powrocie do niej. Tamta oczywiście pobiegła a do miejscowej gazety, a oni już wiedzieli co mają robić. Najpierw całą okolica rozmawiała o tajemniczej dziewczynie z Londynu, która skradła serce młodemu bramkarzowi, a na drugi dzień całe Włochy mówiły tylko o tym. Chris przestał włączać telewizor żeby się jeszcze bardziej nie denerwować. Wiedział, że internet i telewizja rządzą się swoimi prawami i wcześniej czy później informacja ta dojdzie do Olivii. Schował twarz w dłoniach, nie mógł sobie tego darować. Przecież obiecał jej, że dopóki nie skończy studiów ich związek będzie tajemnicą. Wziął do ręki telefon i wybrał numer ukochanej. Zdążył już nauczyć się go na pamięć. Po kilku sygnałach usłyszał jej ciepły i delikatny głos.
- Cześć przystojniaku.
- Cześć. Wiesz...
- Wiem ja też cię kocham. - Zaczęła się śmiać.
Chris uśmiechnął się pod nosem.
- Tak to też, ale muszę ci o czymś powiedzieć.
- Coś się stało? - Jej głos nagle wydał się napięty i zdenerwowany.
- Nie kochanie, spokojnie.
- To mów.
Chłopak wziął głęboki oddech.
- Chodzi o to, że niedługo cały Londyn będzie szukał mojej tajemniczej dziewczyny.
- O czym ty mówisz?
- Olivia przepraszam, poprostu jakaś dziewczyna się do mnie przystawiała i wykrzyczalem jej że jestem zajęty, a ona oczywiście pobiegła do mediów. Nie wiem co mam ci powiedzieć, ja poprostu... - Zatrzymał się na chwilę. - Ja tu bez ciebie wariuję.
Olivia nie odzywała się przez chwilę, pomyślał, że się na nim zawiodła i nie wie co ma powiedzieć.
- Chris.
- Tak?
- Gdybyś teraz stał koło mnie.
- To?
- Pocałowałabym cię, bo zachowałeś się naprawdę w porządku.
Chłopak wypuścił powietrze z ust.
- Nawet nie wiesz jak mi ulżyło.
Olivia uśmiechnęła się pod nosem.
- Przecież nie wiedzą kim jestem, poza tym po kilku tygodniach im się to znudzi i zajmą się innym biednym sportowcem.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też i bardzo tęsknię.
- To przyleć do mnie!
- Chris wiesz, że nie mogę.
- Wiem. Jak tylko dostanę kilka dni wolnego to postaram się przylecieć.
- W takim razie będę czekać.
- Odezwij się wieczorem.
- Zgoda, pa.
Dziewczyna schowała telefon do kieszeni i weszła do gabinetu, już chciała zamknąć drzwi kiedy pojawił się w nich James.
- Jejku, nie uderzyłam cię?
- Nie, a gdyby jednak to zrobiłabyś mi szybki zabieg upiększania nosa.
Zaczęła się śmiać.
- Co powiesz na pizzę?
Zmarszczyła brwi.
- Odbieram sobie obiecane wyjście. - Chłopak oparł się o framugę.
- No dobra, kończę za piętnaście minut.
- Nie kończysz teraz.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Rozmawiałem z doktorem żeby puścił cię wcześniej.
- Jesteś niemożliwy. - Popchnęła go lekko w ramię i zaczęła się śmiać. - Dobra to chodź na tą pizzę.
Oboje zwrócili się w kierunku samochodu Jamesa. Ogromny, czarny jeep bardzo do niego pasował. Chłopak otworzył Olivii drzwi i sam zajął miejsce za kierownicą.
- Którą pizzernię najbardziej lubisz?
Wzruszyła ramionami.
- Nie mam takiej.
- W takim razie zabiorę cię do świetnej knajpki.
Olivia popatrzyła na Jamesa i stwierdziła, że jest naprawdę przystojnym facetem. Z urody w ogóle nie przypominał swojego brata, zastanawiała się czy to dobrze czy źle. Po chwili pokręciła głową i skarciła się za te myśli. Przecież miała chłopaka, ale jak to mówił Robin, od patrzenia dzieci się nie rodzą. Us, ich nęła się pod nosem i pozwoliła Jamesowi wieźć się na kolację.
Po niecałych piętnastu minutach zatrzymali się przed mała knajpką niedaleko rzeki. Usiedli przy jednym ze stolików, a James wybrał pizzę. Długo rozmawiali i śmiali się. Kiedy James ubródził się sosem Olivia o mało nie zakrztusiła się wodą. Gdy skończyli jeść chłopak odwiózł ją do domu i odprowadził pod same drzwi.
- Dzięki za mile spędzony wieczór. - Powiedział i uśmiechnął się do niej.
- Ja też dziękuję. - Jedną ręką złapała za klamkę.
- To widzimy się jutro w pracy.
- Jasne.
James zaczął schodzić po schodach. Olivia przygryzła jedną wargę miała ochotę zaprosić go do środka, ale czy to właściwe? Odgoniła tą myśl od siebie, przecież to brat mojego chłopaka co się może stać.
- James!
Chłopak odwrócił się do niej.
- Może wejdziesz?
Popatrzył na nią lekko zaskoczony, po czym pokiwał głową i kilkoma susami znalazł się przy niej.
- Nie wiem czy chcę z tobą rozmawiać. - Powiedziała.
- Proszę to zajmie tylko chwilkę.
Dziewczyna przewróciła oczami i wyszła na zewnątrz, aby babcia nie słyszała ich rozmowy.
- Mów. - Nakazała i skrzyżowała ręce na piersiach.
- Przepraszam, ja wcale tak nie myślę o tobie i Chrisie. Byłam zdenerwowana, że Robin kogoś ma i całą złość przelałam na ciebie.
Olivia popatrzyła na przyjaciółkę i wzięła głęboki oddech.
- I co ja mam z tobą zrobić?
- Wybaczyć i zaprosić na herbatę? - Kate podniosła brwi.
- Z tą herbatą to przesadziłaś. - Żażartowała i przytuliła Kate.
Chris wszedł do swojego apartamentu z widokiem na morze i wcale nie poczuł się szczęśliwy. Chciał żeby Olivia była z nim, nie mógł wytrzymać ciągłego czekania na jej telefon albo chcociaż chwilę rozmowy na skype. Bolało go to, że każdy myślał, że jest wolny, a dziewczyny lepiły się do niego jak muchy. Dlatego pewnego razu nie wytrzymał i wykrzyczał jednej z nich, że ma dziewczynę którą bardzo kocha i marzy o powrocie do niej. Tamta oczywiście pobiegła a do miejscowej gazety, a oni już wiedzieli co mają robić. Najpierw całą okolica rozmawiała o tajemniczej dziewczynie z Londynu, która skradła serce młodemu bramkarzowi, a na drugi dzień całe Włochy mówiły tylko o tym. Chris przestał włączać telewizor żeby się jeszcze bardziej nie denerwować. Wiedział, że internet i telewizja rządzą się swoimi prawami i wcześniej czy później informacja ta dojdzie do Olivii. Schował twarz w dłoniach, nie mógł sobie tego darować. Przecież obiecał jej, że dopóki nie skończy studiów ich związek będzie tajemnicą. Wziął do ręki telefon i wybrał numer ukochanej. Zdążył już nauczyć się go na pamięć. Po kilku sygnałach usłyszał jej ciepły i delikatny głos.
- Cześć przystojniaku.
- Cześć. Wiesz...
- Wiem ja też cię kocham. - Zaczęła się śmiać.
Chris uśmiechnął się pod nosem.
- Tak to też, ale muszę ci o czymś powiedzieć.
- Coś się stało? - Jej głos nagle wydał się napięty i zdenerwowany.
- Nie kochanie, spokojnie.
- To mów.
Chłopak wziął głęboki oddech.
- Chodzi o to, że niedługo cały Londyn będzie szukał mojej tajemniczej dziewczyny.
- O czym ty mówisz?
- Olivia przepraszam, poprostu jakaś dziewczyna się do mnie przystawiała i wykrzyczalem jej że jestem zajęty, a ona oczywiście pobiegła do mediów. Nie wiem co mam ci powiedzieć, ja poprostu... - Zatrzymał się na chwilę. - Ja tu bez ciebie wariuję.
Olivia nie odzywała się przez chwilę, pomyślał, że się na nim zawiodła i nie wie co ma powiedzieć.
- Chris.
- Tak?
- Gdybyś teraz stał koło mnie.
- To?
- Pocałowałabym cię, bo zachowałeś się naprawdę w porządku.
Chłopak wypuścił powietrze z ust.
- Nawet nie wiesz jak mi ulżyło.
Olivia uśmiechnęła się pod nosem.
- Przecież nie wiedzą kim jestem, poza tym po kilku tygodniach im się to znudzi i zajmą się innym biednym sportowcem.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też i bardzo tęsknię.
- To przyleć do mnie!
- Chris wiesz, że nie mogę.
- Wiem. Jak tylko dostanę kilka dni wolnego to postaram się przylecieć.
- W takim razie będę czekać.
- Odezwij się wieczorem.
- Zgoda, pa.
Dziewczyna schowała telefon do kieszeni i weszła do gabinetu, już chciała zamknąć drzwi kiedy pojawił się w nich James.
- Jejku, nie uderzyłam cię?
- Nie, a gdyby jednak to zrobiłabyś mi szybki zabieg upiększania nosa.
Zaczęła się śmiać.
- Co powiesz na pizzę?
Zmarszczyła brwi.
- Odbieram sobie obiecane wyjście. - Chłopak oparł się o framugę.
- No dobra, kończę za piętnaście minut.
- Nie kończysz teraz.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Rozmawiałem z doktorem żeby puścił cię wcześniej.
- Jesteś niemożliwy. - Popchnęła go lekko w ramię i zaczęła się śmiać. - Dobra to chodź na tą pizzę.
Oboje zwrócili się w kierunku samochodu Jamesa. Ogromny, czarny jeep bardzo do niego pasował. Chłopak otworzył Olivii drzwi i sam zajął miejsce za kierownicą.
- Którą pizzernię najbardziej lubisz?
Wzruszyła ramionami.
- Nie mam takiej.
- W takim razie zabiorę cię do świetnej knajpki.
Olivia popatrzyła na Jamesa i stwierdziła, że jest naprawdę przystojnym facetem. Z urody w ogóle nie przypominał swojego brata, zastanawiała się czy to dobrze czy źle. Po chwili pokręciła głową i skarciła się za te myśli. Przecież miała chłopaka, ale jak to mówił Robin, od patrzenia dzieci się nie rodzą. Us, ich nęła się pod nosem i pozwoliła Jamesowi wieźć się na kolację.
Po niecałych piętnastu minutach zatrzymali się przed mała knajpką niedaleko rzeki. Usiedli przy jednym ze stolików, a James wybrał pizzę. Długo rozmawiali i śmiali się. Kiedy James ubródził się sosem Olivia o mało nie zakrztusiła się wodą. Gdy skończyli jeść chłopak odwiózł ją do domu i odprowadził pod same drzwi.
- Dzięki za mile spędzony wieczór. - Powiedział i uśmiechnął się do niej.
- Ja też dziękuję. - Jedną ręką złapała za klamkę.
- To widzimy się jutro w pracy.
- Jasne.
James zaczął schodzić po schodach. Olivia przygryzła jedną wargę miała ochotę zaprosić go do środka, ale czy to właściwe? Odgoniła tą myśl od siebie, przecież to brat mojego chłopaka co się może stać.
- James!
Chłopak odwrócił się do niej.
- Może wejdziesz?
Popatrzył na nią lekko zaskoczony, po czym pokiwał głową i kilkoma susami znalazł się przy niej.
czwartek, 11 czerwca 2015
Rozdział 37
Olivia obserwowała przez okno jak Kate wyjeżdża z ich podjazdu, przegarnęła włosy dłonią i zeszła na dół. Dochodziła godzina piąta po południu, wiec jej brat i jego dziewczyna zaraz tu będą. Weszła do kuchni, a babcia wbiła w nią zdziwiony wzrok.
- Pokłóciłyście się?
Dziewczyna tylko pokiwała głową i zaczęła nakrywać do stołu w salonie. Po krótkim czasie wszystko było już gotowe, a ona i babcia usiadły na sofie. Nagle komórka Olivii zaczęła dzwonić, a dziewczyna podskoczyła w miejscu. Zobaczyła na wyświetlacz, Chris!
- Jak dobrze, że dzwonisz. - Powiedziała.
- Coś się stało? - Pomimo odległości znał ją jak nikt inny.
- To może zacznę od początku.
Lily i Robin jechali właśnie samochodem do domu chłopaka. Co chwila zerkał on na swoją dziewczynę, która bawiła się bransoletką od niego. Patrzyła przed siebie i przygryzała dolną wargę. Wiedział co to oznacza, Lily była spięta. Wolną dłoń położył na jej kolanie, spojrzała na niego i uśmiechnęła się.
- Nie denerwuj się. - Powiedział czule.
- Postaram się, ale zależy mi żeby Twoja rodzina mnie polubiła.
- Ja cię kocham, więc one też cię pokochają.
Nagle pocałowała go w policzek i usadowiła się wygodnie na miejscu.
- Za co to było? - Zapytał.
- Za to, że jesteś.
Po chwili dojechali juz na miejsce. Robin otworzył swojej dziewczynie drzwi od samochodu i wziął ją za rękę. Rozglądała się dookoła, pierwszy raz była u niego w domu i wszystko ją ciekawiło. Weszli po schodach i otworzyli drzwi do środka. Babcia wybiegła z kuchni i klasnęła w dłonie.
- Jaka ona śliczna!
Lily miała ciemne włosy i brązowe oczy. Była wyższa od Olivii ale tylko kilka centymetrów. Szczupła i elegancko ubrana, miała piękny uśmiech i pasowała do Robina idealnie.
Robin przewrócił oczami, a jego dziewczyna zaśmiała się cicho.
- Jestem babcią Robina, tak się cieszę że wreszcie mogę cię poznać. - Podała jej rękę na powitanie.
- Dzień dobry, mi też bardzo miło.
- Widzisz babciu to jest właśnie Lily. - Chłopak objął ją ramieniem, a babcia nie posiadała się z radości.
- Taka ładna z was para. No chodźcie do salonu, przygotowałam same smakołyki.
Olivia właśnie schodziła na dół po rozmowie z Chrisem i stanęła na przeciwko pary.
- Cześć. - Przywitała się z koleżanką z pracy.
- Cześć. - Odpowiedziała pogodnie i ruszyła za Robinem, który cały czas trzymał ją za rękę.
Cała czwórka usiadła przy stole, a babcia zaczęła reklamować swoje potrawy. Lily trochę się rozluźniła i co chwila wymieniała spojrzenia z Robinem, który był wobec niej bardzo opiekuńczy. Olivia pierwszy raz widziała brata w takim stanie. Miał w swoim życiu już kilka dziewczyn ale na żadną nie patrzył tak jak na Lily. Uśmiechnęła się pod nosem, cieszyła się ze wreszcie zaczęło mu się układać nie tylko na boisku ale i w życiu prywatnym. Nawet poczucie winy z powodu wyrzucenia Kate, lekko zanikło.
- To jak się poznaliście? - Zapytała babcia.
Lily i Robin spojrzeli na siebie i wybuchnęli śmiechem.
- To może Lily opowie. - Robin objął ją ramieniem.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
- To było trzy miesiące temu, Robin miał wtedy chyba gorszy dzień bo na wszystkich krzyczał. Nawet na swojego przyjaciela Chrisa Rossa. Wiecie tego bramkarza?
Olivia zorientowała się, że brat nic nie powiedział swojej dziewczynie o jej związku. Poczuła ogromną wdzięczność i wiedziała, że może mu ufać.
- To był już koniec treningu. - Kontynuowała Lily. - Robin już wychodził z centrum, a ja akurat byłam na recepcji. Miałam na sobie podobną, białą koszulę jak noszą dziewczyny z recepcji. Szukałam dokumentów, które miał mi przysłać szpital i w tamtym momencie podszedł Robin. Oparł się o blat i i zaczął mówić, że nie wiedział ze centrum przyjęło nową recpecjonistkę. Dodał jeszcze że, ma nadzieję że będę robiła lepszą kawę niż te slamazary.
Cała czwórka zaczęła się śmiać.
- I co dalej? - Dopytywała się babcia.
- Oczywiście Lily wyzwała mnie od nadentych bufonów i dopiero wtedy zobaczyłem u niej plakietkę z napisem dietetyk. Byłem tak zawstydzony, że uciekłem na zewnątrz, a następnego dnia przeprosiłem ją i zaprosiłem na obiad. Była trochę sceptycznie do tego nastawiona ale ostatecznie się zgodziła no i tak się zaczęło.
Olivia patrzyła na tych dwoje i przypomniały jej się początki z Chrisem, to jak się kłócili i robili z siebie żarty.
Po kolacji Robin siedział z babcią w salonie, a Lily pomogła Olivii pozmywać naczynia i posprzątać ze stołu.
- Może teraz kiedy się lepiej poznałyśmy będę miała wreszcie jakąś koleżankę w centrum. - Powiedziała Olivia i wytarła jeden z talerzy.
- O byłoby świetnie, jedyna kobieta z którą aktualnie można pogadać to pani sprzątaczka ze skrzydła C.
Obie zaczęły się śmiać.
- Mój brat naprawdę cię kocha.
Dziewczyna spojrzała na nią lekko zaskoczona.
- Tak myślisz?
- Tak. Widzę jak na ciebie patrzy.
- Ja też go kocham jest naprawdę świetnym chłopakiem. Bardzo dużo mówi o tobie i o babci.
- Cieszę się, że Robin ma taką, normalną dziewczynę.
Lily znowu się zaśmiała.
- A ja się cieszę, że ma normalną siostrę.
Obie uśmiechnęły się do siebie.
- A ty masz jakieś rodzeństwo?
- Mam starszą siostrę.
- Mieszkacie w Londynie?
- Tak niedaleko stąd.
- Twoi rodzice polubili Robina? - Olivia odwróciła się do niej i zobaczyła, że dziewczyna posmutniała.
- Mieszkamy same z siostrą, rodzice rozwiedli się kilka lat temu i każde zajęło się karierą zawodową za granicą, są prawnikami i mamy z nimi bardzo mały kontakt. Można powiedzieć, że go nie ma.
- Przepraszam nie wiedziałam.
- Nie nic nie szkodzi. - Uśmiechnęła się do niej.
- To co kochanie zawiozę cię do domu. - Robin oparł się o framugę.
- Tak. Dziękuję za kolację i milo było Cię bliżej poznać.
Uściskały się z Olivią.
- Do widzenia proszę pani. Kolacja była przepyszna. - Podała rękę babci, która przyciągnęła ją do siebie i przytuliła.
- Bardzo się cieszę, że nas odwiedziłaś. Wpadaj częściej.
- Dobrze będę.
- To ja niedługo wrócę. - Powiedział Robin i zamknął za sobą drzwi.
Olivia popatrzyła na babcię i uśmiechnęła się do niej.
- I jak? - Zapytała.
- Nie mógł sobie wybrać lepszej dziewczyny.
- Fajnie, że twierdzimy tak samo.
Nagle ktoś zapukał do drzwi.
- Czego znowu zapomniałeś? - Olivia otworzyła drzwi ale to nie jej brat stał na zewnątrz tylko Kate.
- Możemy porozmawiać?
- Pokłóciłyście się?
Dziewczyna tylko pokiwała głową i zaczęła nakrywać do stołu w salonie. Po krótkim czasie wszystko było już gotowe, a ona i babcia usiadły na sofie. Nagle komórka Olivii zaczęła dzwonić, a dziewczyna podskoczyła w miejscu. Zobaczyła na wyświetlacz, Chris!
- Jak dobrze, że dzwonisz. - Powiedziała.
- Coś się stało? - Pomimo odległości znał ją jak nikt inny.
- To może zacznę od początku.
Lily i Robin jechali właśnie samochodem do domu chłopaka. Co chwila zerkał on na swoją dziewczynę, która bawiła się bransoletką od niego. Patrzyła przed siebie i przygryzała dolną wargę. Wiedział co to oznacza, Lily była spięta. Wolną dłoń położył na jej kolanie, spojrzała na niego i uśmiechnęła się.
- Nie denerwuj się. - Powiedział czule.
- Postaram się, ale zależy mi żeby Twoja rodzina mnie polubiła.
- Ja cię kocham, więc one też cię pokochają.
Nagle pocałowała go w policzek i usadowiła się wygodnie na miejscu.
- Za co to było? - Zapytał.
- Za to, że jesteś.
Po chwili dojechali juz na miejsce. Robin otworzył swojej dziewczynie drzwi od samochodu i wziął ją za rękę. Rozglądała się dookoła, pierwszy raz była u niego w domu i wszystko ją ciekawiło. Weszli po schodach i otworzyli drzwi do środka. Babcia wybiegła z kuchni i klasnęła w dłonie.
- Jaka ona śliczna!
Lily miała ciemne włosy i brązowe oczy. Była wyższa od Olivii ale tylko kilka centymetrów. Szczupła i elegancko ubrana, miała piękny uśmiech i pasowała do Robina idealnie.
Robin przewrócił oczami, a jego dziewczyna zaśmiała się cicho.
- Jestem babcią Robina, tak się cieszę że wreszcie mogę cię poznać. - Podała jej rękę na powitanie.
- Dzień dobry, mi też bardzo miło.
- Widzisz babciu to jest właśnie Lily. - Chłopak objął ją ramieniem, a babcia nie posiadała się z radości.
- Taka ładna z was para. No chodźcie do salonu, przygotowałam same smakołyki.
Olivia właśnie schodziła na dół po rozmowie z Chrisem i stanęła na przeciwko pary.
- Cześć. - Przywitała się z koleżanką z pracy.
- Cześć. - Odpowiedziała pogodnie i ruszyła za Robinem, który cały czas trzymał ją za rękę.
Cała czwórka usiadła przy stole, a babcia zaczęła reklamować swoje potrawy. Lily trochę się rozluźniła i co chwila wymieniała spojrzenia z Robinem, który był wobec niej bardzo opiekuńczy. Olivia pierwszy raz widziała brata w takim stanie. Miał w swoim życiu już kilka dziewczyn ale na żadną nie patrzył tak jak na Lily. Uśmiechnęła się pod nosem, cieszyła się ze wreszcie zaczęło mu się układać nie tylko na boisku ale i w życiu prywatnym. Nawet poczucie winy z powodu wyrzucenia Kate, lekko zanikło.
- To jak się poznaliście? - Zapytała babcia.
Lily i Robin spojrzeli na siebie i wybuchnęli śmiechem.
- To może Lily opowie. - Robin objął ją ramieniem.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
- To było trzy miesiące temu, Robin miał wtedy chyba gorszy dzień bo na wszystkich krzyczał. Nawet na swojego przyjaciela Chrisa Rossa. Wiecie tego bramkarza?
Olivia zorientowała się, że brat nic nie powiedział swojej dziewczynie o jej związku. Poczuła ogromną wdzięczność i wiedziała, że może mu ufać.
- To był już koniec treningu. - Kontynuowała Lily. - Robin już wychodził z centrum, a ja akurat byłam na recepcji. Miałam na sobie podobną, białą koszulę jak noszą dziewczyny z recepcji. Szukałam dokumentów, które miał mi przysłać szpital i w tamtym momencie podszedł Robin. Oparł się o blat i i zaczął mówić, że nie wiedział ze centrum przyjęło nową recpecjonistkę. Dodał jeszcze że, ma nadzieję że będę robiła lepszą kawę niż te slamazary.
Cała czwórka zaczęła się śmiać.
- I co dalej? - Dopytywała się babcia.
- Oczywiście Lily wyzwała mnie od nadentych bufonów i dopiero wtedy zobaczyłem u niej plakietkę z napisem dietetyk. Byłem tak zawstydzony, że uciekłem na zewnątrz, a następnego dnia przeprosiłem ją i zaprosiłem na obiad. Była trochę sceptycznie do tego nastawiona ale ostatecznie się zgodziła no i tak się zaczęło.
Olivia patrzyła na tych dwoje i przypomniały jej się początki z Chrisem, to jak się kłócili i robili z siebie żarty.
Po kolacji Robin siedział z babcią w salonie, a Lily pomogła Olivii pozmywać naczynia i posprzątać ze stołu.
- Może teraz kiedy się lepiej poznałyśmy będę miała wreszcie jakąś koleżankę w centrum. - Powiedziała Olivia i wytarła jeden z talerzy.
- O byłoby świetnie, jedyna kobieta z którą aktualnie można pogadać to pani sprzątaczka ze skrzydła C.
Obie zaczęły się śmiać.
- Mój brat naprawdę cię kocha.
Dziewczyna spojrzała na nią lekko zaskoczona.
- Tak myślisz?
- Tak. Widzę jak na ciebie patrzy.
- Ja też go kocham jest naprawdę świetnym chłopakiem. Bardzo dużo mówi o tobie i o babci.
- Cieszę się, że Robin ma taką, normalną dziewczynę.
Lily znowu się zaśmiała.
- A ja się cieszę, że ma normalną siostrę.
Obie uśmiechnęły się do siebie.
- A ty masz jakieś rodzeństwo?
- Mam starszą siostrę.
- Mieszkacie w Londynie?
- Tak niedaleko stąd.
- Twoi rodzice polubili Robina? - Olivia odwróciła się do niej i zobaczyła, że dziewczyna posmutniała.
- Mieszkamy same z siostrą, rodzice rozwiedli się kilka lat temu i każde zajęło się karierą zawodową za granicą, są prawnikami i mamy z nimi bardzo mały kontakt. Można powiedzieć, że go nie ma.
- Przepraszam nie wiedziałam.
- Nie nic nie szkodzi. - Uśmiechnęła się do niej.
- To co kochanie zawiozę cię do domu. - Robin oparł się o framugę.
- Tak. Dziękuję za kolację i milo było Cię bliżej poznać.
Uściskały się z Olivią.
- Do widzenia proszę pani. Kolacja była przepyszna. - Podała rękę babci, która przyciągnęła ją do siebie i przytuliła.
- Bardzo się cieszę, że nas odwiedziłaś. Wpadaj częściej.
- Dobrze będę.
- To ja niedługo wrócę. - Powiedział Robin i zamknął za sobą drzwi.
Olivia popatrzyła na babcię i uśmiechnęła się do niej.
- I jak? - Zapytała.
- Nie mógł sobie wybrać lepszej dziewczyny.
- Fajnie, że twierdzimy tak samo.
Nagle ktoś zapukał do drzwi.
- Czego znowu zapomniałeś? - Olivia otworzyła drzwi ale to nie jej brat stał na zewnątrz tylko Kate.
- Możemy porozmawiać?
Lily
Miłego czytania kochani i dziękuję za komentarze :*
sobota, 30 maja 2015
Rozdział 36
- Ale się ukrywaliście jestem pełen podziwu. - James śmiał się i patrzył Olivii w oczy.
- Dziękujemy. - Zaśmiała się w odpowiedzi.
- Chris opowiadał mi, że mieliście trudny start.
- Chodzi ci o to, że go nie lubiłam. - Uśmiech nie schodził z jej twarzy.
- My w naszej rodzinie mamy coś takie, że denerwujemy dużo osób.
Dziewczyna zaczęła się śmiać.
- Niepotrzebnie cię okłamałem co do mojego przyjazdu, Chris pewnie wyjaśnił ci sytuację z naszym ojcem.
Pokiwała głową na potwierdzenie.
- To co? Może się gdzieś przejdziemy? Pewnie też chcesz z kimś pogadać o nieobecności mojego brata.
- Jakbyś czytał mi w myślach. Ale czekaj. - Złapała go za ramię kiedy się podnosił. - A co z paparazzi?
James zaczął się śmiać.
- Spokojnie, nikt nie zwróci na nas uwagi, ja jestem tym anonimowym bratem.
- Naprawdę, możemy sobie tak wyjść na ulicę?
- Chodź to się przekonasz. - Wyciągnął do niej rękę, a kiedy ją złapała pomógł jej zejść po schodach.
Oboje zwrócili się w kierunku wyjścia na korytarz.
- O poczekaj. - Olivia zatrzymała się. - Zapomniałam torebki z gabinetu.
- Chodź pójdę z tobą.
Ruszyli w kierunku skrzydła szpitalnego, kiedy zderzyli się z Robinem.
- Brat? Co ty tu robisz po bójce z Kylem wpisałam ci zwolnienie.
- Ja... - Chłopak spojrzał na Jemesa potem na siostrę. - Dobra już ci powiem.
Olivia skrzyżowała ręce na piersiach i wbiła w niego wzrok.
- Babcia zaplanowała na dzisiaj kolację zapoznawczą z moją dziewczyną.
- I? - Wtrącił się James, a oboje popatrzyli na niego zdziwieni. - Przepraszam, jestem ciekawski.
- Przyjechałem tu po moją dziewczynę.
- Co? - Olivia uśmiechnęła się szeroko. - Boże. - Nagle uśmiech znikł z jej twarzy. - Tylko mi nie mów, że to ta głupia, ruda recepcjonistka, która podrywała Chrisa.
- Nie. - Teraz Robin zaczął się śmiać. - To Lily Lavone.
- Ta dietetyczka pilkarzy z naszego centrum?
- Właśnie ona.
- Robin! - Olivia uścisnęła brata. - Tak się cieszę!
- No powiem, że nieźle się ustawiłeś - Dodał James.
- Czekajcię pójdę po nią i zabiorę cię z nami do domu.
Olivia pokręciła głową.
- Jestem swoim samochodem. Jedźcie sami.
- To widzimy się w domu. Cześć James!
- Pa. - Spojrzał na dziewczynę. - I co myślisz?
- Ja? Cieszę się, to bardzo miła dziewczyna, a mój brat wydaje się być zakochany.
- To w takim razie może przełóżmy nasze wyjście.
- Przepraszam, może w sobotę co?
- Pewnie.
- To do soboty. - Powiedziała. - A i przypomnij doktorowi, że mnie jutro nie będzie bo mam wykłady na uczelni.
- Jasne, baw się dobrze na kolacji!
- Dzięki! - Powiedziała i pobiegła po torbę. Szybko wybiegła na parking i wsiadła do samochodu. Poczuła potrzebę, żeby porozmawiać z Chrisem. Wyciągnęła telefon z kieszeni. Wybrała numer swojego chłopaka. Odezwał się po pierwszym sygnale.
- Czemu ty zawsze dzwonisz kiedy już wybieram twój numer.
Dziewczyna zaśmiała się.
- Jestem szybsza.
- Chciałem ci powiedzieć, że dostałem właśnie oficjalne miejsce ww pierwszym składzie.
- Naprawdę? Chris to świetnie. Kiedy pierwszy mecz, będę Cię oglądać.
- Prawdopodobnie za dwa tygodnie z Menchesterem.
- Dacie sobie radę.
- A ty co chciałaś mi powiedzieć.
- Wiem kim jest dziewczyna Robina.
- Ooo. Zamieniam się w słuch.
- To Lily Lavone!
- Ta ładna pani dietetyk?
- Chris! - Zaczęła się śmiać.
- Żartowałem, ona jest chyba w twoim wieku.
- Tez mi się tak wydaję. Dzisiaj babcia organizuje dla nich kolację, a ja będę świadkiem tego przedstawienia.
- To jeszcze nic, pomyśl jak będzie wyglądać kolacja z udziałem naszych rodziców.
- Ja nie chcę sobie tego wyobrażać. Zresztą jeszcze daleko nam do tego.
- Dobra jedź na tą kolację i pamiętaj zadzwoń do mnie po tym wszystkim.
- Jasne. Kocham cię i jestem z ciebie dumna.
- Ja też cię kocham.
Dziewczyna odłożyła telefon i odpaliła silnik. Wyjechała na ulicę i pokonała drogę do domu w niecałe czterdzieści minut. Podjechała pod dom i pobiegła schodami na górę. Weszła do kuchni i rozejrzała się dookoła. Na stole i blatach kuchennych porozstawiane były najróżniejsze potrawy, a babcia w fartuchu krzątała się wokół.
- Wow! Babciu cudownie to wszystko pachnie.
- Tak myślisz?
- Jasne babciu jesteś najlepszą kucharką na świecie. - Dziewczyna pocałowała babcię w policzek i usłyszała dzwonek do drzwi.
- Boże! Są za wcześnie! - Kobieta złapała się za głowę.
- Babciu spokojnie, zaraz sprawdzę kto to. - Dziewczyna podeszła do drzwi, otworzyła je i zamarła. Przed nią stała Kate, o której kompletnie zapomniała. Zaraz do domu ma przyjść dziewczyna jej ukochanego, a Olivia nie wiedziała jak ma jej to powiedzieć.
- Co masz taką minę? - Kate zaczęła się śmiać. - Pomyślałam, że zrobię ci niespodziankę i wpadnę na chwilę.
- Ja...
- Kochani już... - Babcia zobaczyła Kate i schowała się do kuchni.
- Coś się stało? - Zapytała dziewczyna.
- Wejdź muszę ci coś powiedzieć.
Kate weszła do środka i kątem oka spojrzała na kuchnię.
- Macie jakąś imprezę?
- Zaraz ci wszystko wyjaśnię, chodź do mojego pokoju.
Kate usiadła na łóżku, a Olivia skrzyżowała ręce na piersiach i przygryzła dolną wargę.
- Co jest?
- Mamy dzisiaj w domu kalcję.
- Dobrze, a kto na niej będzie?
- Ja, babcia, Robin i...
- I?
- I jego dziewczyna.
- Co? -Kate podniosła się raptownie. - Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
- Wiem o tym od dwóch dni!
- Powinnaś od razu do mnie zadzwonić!
- Tak? I co byś zrobiła?
- Nie wiem! Przecież wiesz, że kocham Robina!
- Dlaczego na mnie krzyczysz? Może ja to wiem, ale on tego nie wie. To nie moja wina, że tak długo zwlekałaś żeby mu to powiedzieć aż sam się zakochał.
- A ty myślisz, że jesteś lepsza? - Kate podeszła bliżej. - Sama nie powiedziałaś Chrisowi żeby został, a teraz jest we Włoszech i ma cię gdzieś.
Olivia wbiła w nią swój wzrok. Była zaskoczona i dotknięta jej słowami, ale nie chciała tego po sobie pokazać.
- Wyjdź stąd. - Powiedziała spokojnie.
- Co?
- Powiedziałam wyjdź. - Otworzyła jej drzwi i nawet nie spojrzała kiedy opuściła jej pokój.
- Dziękujemy. - Zaśmiała się w odpowiedzi.
- Chris opowiadał mi, że mieliście trudny start.
- Chodzi ci o to, że go nie lubiłam. - Uśmiech nie schodził z jej twarzy.
- My w naszej rodzinie mamy coś takie, że denerwujemy dużo osób.
Dziewczyna zaczęła się śmiać.
- Niepotrzebnie cię okłamałem co do mojego przyjazdu, Chris pewnie wyjaśnił ci sytuację z naszym ojcem.
Pokiwała głową na potwierdzenie.
- To co? Może się gdzieś przejdziemy? Pewnie też chcesz z kimś pogadać o nieobecności mojego brata.
- Jakbyś czytał mi w myślach. Ale czekaj. - Złapała go za ramię kiedy się podnosił. - A co z paparazzi?
James zaczął się śmiać.
- Spokojnie, nikt nie zwróci na nas uwagi, ja jestem tym anonimowym bratem.
- Naprawdę, możemy sobie tak wyjść na ulicę?
- Chodź to się przekonasz. - Wyciągnął do niej rękę, a kiedy ją złapała pomógł jej zejść po schodach.
Oboje zwrócili się w kierunku wyjścia na korytarz.
- O poczekaj. - Olivia zatrzymała się. - Zapomniałam torebki z gabinetu.
- Chodź pójdę z tobą.
Ruszyli w kierunku skrzydła szpitalnego, kiedy zderzyli się z Robinem.
- Brat? Co ty tu robisz po bójce z Kylem wpisałam ci zwolnienie.
- Ja... - Chłopak spojrzał na Jemesa potem na siostrę. - Dobra już ci powiem.
Olivia skrzyżowała ręce na piersiach i wbiła w niego wzrok.
- Babcia zaplanowała na dzisiaj kolację zapoznawczą z moją dziewczyną.
- I? - Wtrącił się James, a oboje popatrzyli na niego zdziwieni. - Przepraszam, jestem ciekawski.
- Przyjechałem tu po moją dziewczynę.
- Co? - Olivia uśmiechnęła się szeroko. - Boże. - Nagle uśmiech znikł z jej twarzy. - Tylko mi nie mów, że to ta głupia, ruda recepcjonistka, która podrywała Chrisa.
- Nie. - Teraz Robin zaczął się śmiać. - To Lily Lavone.
- Ta dietetyczka pilkarzy z naszego centrum?
- Właśnie ona.
- Robin! - Olivia uścisnęła brata. - Tak się cieszę!
- No powiem, że nieźle się ustawiłeś - Dodał James.
- Czekajcię pójdę po nią i zabiorę cię z nami do domu.
Olivia pokręciła głową.
- Jestem swoim samochodem. Jedźcie sami.
- To widzimy się w domu. Cześć James!
- Pa. - Spojrzał na dziewczynę. - I co myślisz?
- Ja? Cieszę się, to bardzo miła dziewczyna, a mój brat wydaje się być zakochany.
- To w takim razie może przełóżmy nasze wyjście.
- Przepraszam, może w sobotę co?
- Pewnie.
- To do soboty. - Powiedziała. - A i przypomnij doktorowi, że mnie jutro nie będzie bo mam wykłady na uczelni.
- Jasne, baw się dobrze na kolacji!
- Dzięki! - Powiedziała i pobiegła po torbę. Szybko wybiegła na parking i wsiadła do samochodu. Poczuła potrzebę, żeby porozmawiać z Chrisem. Wyciągnęła telefon z kieszeni. Wybrała numer swojego chłopaka. Odezwał się po pierwszym sygnale.
- Czemu ty zawsze dzwonisz kiedy już wybieram twój numer.
Dziewczyna zaśmiała się.
- Jestem szybsza.
- Chciałem ci powiedzieć, że dostałem właśnie oficjalne miejsce ww pierwszym składzie.
- Naprawdę? Chris to świetnie. Kiedy pierwszy mecz, będę Cię oglądać.
- Prawdopodobnie za dwa tygodnie z Menchesterem.
- Dacie sobie radę.
- A ty co chciałaś mi powiedzieć.
- Wiem kim jest dziewczyna Robina.
- Ooo. Zamieniam się w słuch.
- To Lily Lavone!
- Ta ładna pani dietetyk?
- Chris! - Zaczęła się śmiać.
- Żartowałem, ona jest chyba w twoim wieku.
- Tez mi się tak wydaję. Dzisiaj babcia organizuje dla nich kolację, a ja będę świadkiem tego przedstawienia.
- To jeszcze nic, pomyśl jak będzie wyglądać kolacja z udziałem naszych rodziców.
- Ja nie chcę sobie tego wyobrażać. Zresztą jeszcze daleko nam do tego.
- Dobra jedź na tą kolację i pamiętaj zadzwoń do mnie po tym wszystkim.
- Jasne. Kocham cię i jestem z ciebie dumna.
- Ja też cię kocham.
Dziewczyna odłożyła telefon i odpaliła silnik. Wyjechała na ulicę i pokonała drogę do domu w niecałe czterdzieści minut. Podjechała pod dom i pobiegła schodami na górę. Weszła do kuchni i rozejrzała się dookoła. Na stole i blatach kuchennych porozstawiane były najróżniejsze potrawy, a babcia w fartuchu krzątała się wokół.
- Wow! Babciu cudownie to wszystko pachnie.
- Tak myślisz?
- Jasne babciu jesteś najlepszą kucharką na świecie. - Dziewczyna pocałowała babcię w policzek i usłyszała dzwonek do drzwi.
- Boże! Są za wcześnie! - Kobieta złapała się za głowę.
- Babciu spokojnie, zaraz sprawdzę kto to. - Dziewczyna podeszła do drzwi, otworzyła je i zamarła. Przed nią stała Kate, o której kompletnie zapomniała. Zaraz do domu ma przyjść dziewczyna jej ukochanego, a Olivia nie wiedziała jak ma jej to powiedzieć.
- Co masz taką minę? - Kate zaczęła się śmiać. - Pomyślałam, że zrobię ci niespodziankę i wpadnę na chwilę.
- Ja...
- Kochani już... - Babcia zobaczyła Kate i schowała się do kuchni.
- Coś się stało? - Zapytała dziewczyna.
- Wejdź muszę ci coś powiedzieć.
Kate weszła do środka i kątem oka spojrzała na kuchnię.
- Macie jakąś imprezę?
- Zaraz ci wszystko wyjaśnię, chodź do mojego pokoju.
Kate usiadła na łóżku, a Olivia skrzyżowała ręce na piersiach i przygryzła dolną wargę.
- Co jest?
- Mamy dzisiaj w domu kalcję.
- Dobrze, a kto na niej będzie?
- Ja, babcia, Robin i...
- I?
- I jego dziewczyna.
- Co? -Kate podniosła się raptownie. - Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
- Wiem o tym od dwóch dni!
- Powinnaś od razu do mnie zadzwonić!
- Tak? I co byś zrobiła?
- Nie wiem! Przecież wiesz, że kocham Robina!
- Dlaczego na mnie krzyczysz? Może ja to wiem, ale on tego nie wie. To nie moja wina, że tak długo zwlekałaś żeby mu to powiedzieć aż sam się zakochał.
- A ty myślisz, że jesteś lepsza? - Kate podeszła bliżej. - Sama nie powiedziałaś Chrisowi żeby został, a teraz jest we Włoszech i ma cię gdzieś.
Olivia wbiła w nią swój wzrok. Była zaskoczona i dotknięta jej słowami, ale nie chciała tego po sobie pokazać.
- Wyjdź stąd. - Powiedziała spokojnie.
- Co?
- Powiedziałam wyjdź. - Otworzyła jej drzwi i nawet nie spojrzała kiedy opuściła jej pokój.
Witam i życzę miłego czytania :*
niedziela, 17 maja 2015
Rozdział 35
- I wtedy twój brat krzyknął do niego mało ci jeszcze! - Olivia i Chris zaśmiali się jednocześnie.
- Chciałbym tam z wami być.
- Hej, ty musisz robić karierę i zostać najlepszym bramkarzem na świecie.
- Tak jest kapitanie.
Dziewczyna ponownie się zaśmiała i usiadła na blacie biurka.
- Chris muszę Cię o coś zapytać.
- Odżywiam się zdrowo.
- Tak to też. - Uśmiechnęła się po nosem. - Czy nie uważasz, że powinniśmy powiedzieć o nas twojemu bratu. No wiesz Robin już wie, a sam mówiłeś że mówisz bratu wszystko.
- A ty mówiłaś, że jak Robin się dowiedział to w pierwszej chwili chciał mnie zabić.
- Tylko w pierwszej chwili.
Przez momemt Chris milczał po drugiej stronie telefonu.
- Jesteś tam? - Zapytała Olivia, a on wrócił do rzeczywistości.
- Dobrze zgadzam się, masz rację że James powinien o nas wiedzieć.
- Przyzwyczaj się, że ja zawsze mam rację.
Chłopak zaśmiał się.
- Oczywiście. Kocham cię, odezwę się jeszcze wieczorem.
- Dobra, powodzenia na treningu.
Dziewczyna odłożyła telefon do kieszeni bluzy z logo Arsenalu i spojrzała na otwierające się drzwi, którymi do gabinetu wszedł James.
- Cześć. - Przywitał się.
- Cześć.
- Robin cały po wczorajszym? - Zapytał i odwiesił kurtkę na wieszak.
- Do wesela się zagoi, poza tym to twardy zawodnik.
- W to nie wątpię. - Podszedł bliżej, wziął dokumenty z biurka i zaczął je przeglądać.
- Mogę cię o coś zapytać?
James podniósł na nią oczy i pokiwał głową.
- Dlaczego wróciłeś do Londynu skoro w Glasgow miałeś świetną pracę?
- Po wyjeździe Chrisa nie chciałem żeby mama była sama, wiesz naszego ojca ciągle nie ma poza tym teraz, kiedy dostał pracę tutaj jako trener bramkarzy ma dla niej jeszcze mniej czasu.
Olivia dobrze wiedziała, ze James wrócił po to aby mieć ich ojca na oku, ale chciała usłyszeć co powie.
- To miłe z twojej strony.
- A ty?
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Ja?
- Dlaczego właśnie tutaj pracujesz?
- Po pierwsze, nie pracuję tylko odbywam staż a po drugie tu jest mój brat i ojciec, miałabym pracować w innym klubie. Wyobraź sobie zawód mojego ojca.
Oboje zaczęli się śmiać.
- Tak wiem coś o tym, mój tata zawsze chciał żebym był piłkarzem, ale niestety tylko jednego z nas to kręciło. Ja wolałem iść na medycynę i proszę oto jestem.
- To dobrze, że miałeś własne zdanie i poszedłem za marzeniami, ludzie czasami boją się powiedzieć czego tak naprawdę chcą.
Przez chwilę patrzył na nią z lekkim podziwem.
- Tak masz rację. - Powiedział i uśmiechnął się.
Dziewczyna odwzajemniła uśmiech i zeskoczyła na ziemię, wzięła swój notes i zwróciła się w kierunku drzwi.
- Fajnie się rozmawia ale tak jak zwykle muszę poobserwować pilkarzy więc już pójdę.
- Dobra, zobaczymy się później.
- Jasne.
Robin siedział na blacie kuchennym i przewracał oczami. Babcia prawiła mu właśnie kazania na temat tego, że zataił przed nią fakt że , a dziewczynę.
- Babciu uspokój się bo w twoim wieku takie nerwy są niewskazane.
- Jeszcze przypomina mi, że jestem stara! - Kobieta machnęła rękami.
Chłopak zeskoczył na ziemię i podszedł do babci.
- Babciu proszę cię usiądź sobie.
- Ja nie wiem, jak mogłeś trzymać to w sekrecie. Co ona jest jakaś garbata?
Chłopak zakrył usta dłonią aby się nie roześmiać.
- Wręcz przeciwnie babciu jest piękna i na pewno ją polubisz.
- No to zaproś ją do nas wreszcie. Dzisiaj. - Babcia ożywiła się i podniosła z miejsca. - Tak! Dzisiaj, zrobię dobrą kolację, Olivia kończy wcześniej pracę.
- Babciu ja nie wiem...
- Dzisiaj! Koniec tematu, gdyby Chris nie wyjechał to wszyscy byście tu siedzieli. - Wzięła do ręki notes i długopis i poszła do salonu układać jadłospis na wieczór.
- Boże. - Chłopak schował twarz w dłonie i wyjął telefon. Po kilku sygnałach usłyszał głos swojej dziewczyny. - Cześć kochanie, jesteś jeszcze w pracy? - Zapytał.
- Tak, ale za godzinę kończę, a coś się stało? - Jej czuły głos wywołał na jego twarzy uśmiech.
- Wiesz zabieram cię dzisiaj do mnie na kolację, babcia usilnie chce cię poznać. Wiem, że to tak nagle...
- Bardzo chętnie poznam twoją babcię. - Powiedziała, a on poczuł ogromną ulgę.
- Naprawdę?
- Tak. Przyjedziesz po mnie czy podasz mi adres?
- Zaraz po ciebie będę.
James szedł korytarzem centrum i szukał Olivii. To bardzo miła dziewczyna, pomyślał i do tego bardzo ładna. Skręcił w kolejny korytarz i spotkał na nim swojego ojca. Obaj zmierzyli się wzrokiem.
- Synu. Właśnie cię szukałem.
- No i znalazłeś. - James schował ręce do kieszeni. - Przepraszam ale się spieszę.
- Poczekaj. - Ojciec złapał go za ramię. - Może wybralibyśmy się dzisiaj na wystawę starych samochodów?
Chłopak spojrzał na niego i o mało nie wybuchnął śmiechem.
- Co? - Zapytał rozbawiony. - Myślisz, ze jeśli przyjechałem to mam ochotę gdziekolwiek z tobą iść?
- Myślałem. ..
- To źle myślałeś. Spieszę się więc zobaczymy się w domu. - Minął go i zniknął na końcu korytarza. Ruszył w kierunku jednego z krytych boisk i pchnął zielone, metalowe drzwi. Stanął na murawie i spojrzał na drużynę, która właśnie trenowała podawanie. Rozejrzał się dookoła i zobaczył ją. Siedziała na trybunach z notesem na kolanach i notowała w nim coś. Była skupiona i gryzła skuwkę od długopisu. Uśmiechnął się pod nosem i ruszył w jej kierunku. Usiadł obok niej z uśmiechem na ustach, a ona podniosła na niego oczy i też się uśmiechnęła.
- Witaj ponownie dziewczyno mojego brata. - Mrugnął do niej.
Dziewczyna roześmiała się na głos.
- Tak myślałam, że Chris dzisiaj do ciebie zadzwoni.
- Chciałbym tam z wami być.
- Hej, ty musisz robić karierę i zostać najlepszym bramkarzem na świecie.
- Tak jest kapitanie.
Dziewczyna ponownie się zaśmiała i usiadła na blacie biurka.
- Chris muszę Cię o coś zapytać.
- Odżywiam się zdrowo.
- Tak to też. - Uśmiechnęła się po nosem. - Czy nie uważasz, że powinniśmy powiedzieć o nas twojemu bratu. No wiesz Robin już wie, a sam mówiłeś że mówisz bratu wszystko.
- A ty mówiłaś, że jak Robin się dowiedział to w pierwszej chwili chciał mnie zabić.
- Tylko w pierwszej chwili.
Przez momemt Chris milczał po drugiej stronie telefonu.
- Jesteś tam? - Zapytała Olivia, a on wrócił do rzeczywistości.
- Dobrze zgadzam się, masz rację że James powinien o nas wiedzieć.
- Przyzwyczaj się, że ja zawsze mam rację.
Chłopak zaśmiał się.
- Oczywiście. Kocham cię, odezwę się jeszcze wieczorem.
- Dobra, powodzenia na treningu.
Dziewczyna odłożyła telefon do kieszeni bluzy z logo Arsenalu i spojrzała na otwierające się drzwi, którymi do gabinetu wszedł James.
- Cześć. - Przywitał się.
- Cześć.
- Robin cały po wczorajszym? - Zapytał i odwiesił kurtkę na wieszak.
- Do wesela się zagoi, poza tym to twardy zawodnik.
- W to nie wątpię. - Podszedł bliżej, wziął dokumenty z biurka i zaczął je przeglądać.
- Mogę cię o coś zapytać?
James podniósł na nią oczy i pokiwał głową.
- Dlaczego wróciłeś do Londynu skoro w Glasgow miałeś świetną pracę?
- Po wyjeździe Chrisa nie chciałem żeby mama była sama, wiesz naszego ojca ciągle nie ma poza tym teraz, kiedy dostał pracę tutaj jako trener bramkarzy ma dla niej jeszcze mniej czasu.
Olivia dobrze wiedziała, ze James wrócił po to aby mieć ich ojca na oku, ale chciała usłyszeć co powie.
- To miłe z twojej strony.
- A ty?
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Ja?
- Dlaczego właśnie tutaj pracujesz?
- Po pierwsze, nie pracuję tylko odbywam staż a po drugie tu jest mój brat i ojciec, miałabym pracować w innym klubie. Wyobraź sobie zawód mojego ojca.
Oboje zaczęli się śmiać.
- Tak wiem coś o tym, mój tata zawsze chciał żebym był piłkarzem, ale niestety tylko jednego z nas to kręciło. Ja wolałem iść na medycynę i proszę oto jestem.
- To dobrze, że miałeś własne zdanie i poszedłem za marzeniami, ludzie czasami boją się powiedzieć czego tak naprawdę chcą.
Przez chwilę patrzył na nią z lekkim podziwem.
- Tak masz rację. - Powiedział i uśmiechnął się.
Dziewczyna odwzajemniła uśmiech i zeskoczyła na ziemię, wzięła swój notes i zwróciła się w kierunku drzwi.
- Fajnie się rozmawia ale tak jak zwykle muszę poobserwować pilkarzy więc już pójdę.
- Dobra, zobaczymy się później.
- Jasne.
Robin siedział na blacie kuchennym i przewracał oczami. Babcia prawiła mu właśnie kazania na temat tego, że zataił przed nią fakt że , a dziewczynę.
- Babciu uspokój się bo w twoim wieku takie nerwy są niewskazane.
- Jeszcze przypomina mi, że jestem stara! - Kobieta machnęła rękami.
Chłopak zeskoczył na ziemię i podszedł do babci.
- Babciu proszę cię usiądź sobie.
- Ja nie wiem, jak mogłeś trzymać to w sekrecie. Co ona jest jakaś garbata?
Chłopak zakrył usta dłonią aby się nie roześmiać.
- Wręcz przeciwnie babciu jest piękna i na pewno ją polubisz.
- No to zaproś ją do nas wreszcie. Dzisiaj. - Babcia ożywiła się i podniosła z miejsca. - Tak! Dzisiaj, zrobię dobrą kolację, Olivia kończy wcześniej pracę.
- Babciu ja nie wiem...
- Dzisiaj! Koniec tematu, gdyby Chris nie wyjechał to wszyscy byście tu siedzieli. - Wzięła do ręki notes i długopis i poszła do salonu układać jadłospis na wieczór.
- Boże. - Chłopak schował twarz w dłonie i wyjął telefon. Po kilku sygnałach usłyszał głos swojej dziewczyny. - Cześć kochanie, jesteś jeszcze w pracy? - Zapytał.
- Tak, ale za godzinę kończę, a coś się stało? - Jej czuły głos wywołał na jego twarzy uśmiech.
- Wiesz zabieram cię dzisiaj do mnie na kolację, babcia usilnie chce cię poznać. Wiem, że to tak nagle...
- Bardzo chętnie poznam twoją babcię. - Powiedziała, a on poczuł ogromną ulgę.
- Naprawdę?
- Tak. Przyjedziesz po mnie czy podasz mi adres?
- Zaraz po ciebie będę.
James szedł korytarzem centrum i szukał Olivii. To bardzo miła dziewczyna, pomyślał i do tego bardzo ładna. Skręcił w kolejny korytarz i spotkał na nim swojego ojca. Obaj zmierzyli się wzrokiem.
- Synu. Właśnie cię szukałem.
- No i znalazłeś. - James schował ręce do kieszeni. - Przepraszam ale się spieszę.
- Poczekaj. - Ojciec złapał go za ramię. - Może wybralibyśmy się dzisiaj na wystawę starych samochodów?
Chłopak spojrzał na niego i o mało nie wybuchnął śmiechem.
- Co? - Zapytał rozbawiony. - Myślisz, ze jeśli przyjechałem to mam ochotę gdziekolwiek z tobą iść?
- Myślałem. ..
- To źle myślałeś. Spieszę się więc zobaczymy się w domu. - Minął go i zniknął na końcu korytarza. Ruszył w kierunku jednego z krytych boisk i pchnął zielone, metalowe drzwi. Stanął na murawie i spojrzał na drużynę, która właśnie trenowała podawanie. Rozejrzał się dookoła i zobaczył ją. Siedziała na trybunach z notesem na kolanach i notowała w nim coś. Była skupiona i gryzła skuwkę od długopisu. Uśmiechnął się pod nosem i ruszył w jej kierunku. Usiadł obok niej z uśmiechem na ustach, a ona podniosła na niego oczy i też się uśmiechnęła.
- Witaj ponownie dziewczyno mojego brata. - Mrugnął do niej.
Dziewczyna roześmiała się na głos.
- Tak myślałam, że Chris dzisiaj do ciebie zadzwoni.
Dziękuję za komentarze :*
czwartek, 14 maja 2015
Rozdział 34
- Robin! - Siostra uściskała go mocno. - Kim ona jest, jak wygląda ile ma lat? - Zalała brata pytaniami i wzięła go pod ramię kiedy szli w kierunku wyjścia z boiska.
- Spokojnie, może opowiem ci o niej po kolei, albo mam lepszy pomysł poprostu ci ją przedstawię.
Olivia zatrzymała się na przeciwko niego i uśmiechnęła się szeroko.
- Babcia będzie zachwycona! To znaczy mam taką nadzieję, bo wiesz zwykle nie była zachwycona twoimi dziewczynami.
- Nie obchodzi mnie to, za to że obie ukrywałyście przede mną fakt że jesteś z Chrisem nie powinienem ci o niej w ogóle mówić.
- Robin. - Popchnęła brata lekko. - Nie obrażaj się!
Chłopak zmierzwił jej włosy i widząc jej minę uciekł w kierunku samochodu. Dogoniła go i zaczęli się przepychać aż Robin w końcu zastosował wobec niej atak łaskotek.
- Jak wy słodko wygladacie.
Oboje przerwali wygłupy i spojrzeli w stronę wejścia do centrum gdzie właśnie stał Kyle. Robin wbił w niego surowy wzrok i lekkim ruchem ręki popchnął siostrę delikatnie za siebie. Kyle uśmiechnął się do nich i podszedł bliżej.
- Co tam słychać rodzinko White?
- A co ci do tego Kyle? - Robin skrzyżował ręce na piersiach.
- Pytam z grzeczności, dawno nie rozmawialiśmy Olivia prawda?
- Powiedziałam ci, ze nie chcę z tobą rozmawiać.
- A ja cię już przepraszałem.
- Nuda! - Krzyknął Robin. - Odczep się od mojej siostry jasne? Albo nie tylko nogę będziesz miał złamaną.
- Ej Robin, Chrisa już z nami nie ma nie musisz być dla mnie niemiły.
Robin zaczął się śmiać .
- Myślisz, że to przez Chrisa jestem dla ciebie niemiły, kolejny błąd w twoim rozumowaniu ja cię poprostu nie lubię.
- Teraz ja zastępuję waszego tatę więc mógłbyś okazać trochę szacunku.
- Ja ci zaraz okażę szacunek! - Chłopak zrobił krok do przodu z pięściami ale siostra złapała go za ramię.
- Robin zostaw go, nie warto.
Piłkarz pokiwał głową i zwrócił się w kierunku samochodu.
- Wiesz gdyby twoją siostra się ze mną umówiła to może nie wyciągnął bym konsekwencji za obrażanie trenera.
Robin już tego nie wytrzymał wyrwał się Olivii i z całej siły uderzył Kyle'a w twarz. Chłopak zachwiał się do tyłu i złapał za nos po czym oddał cios rywalowi. Olivia krzyknęła, a jej brat przewrócił się na ziemię. Kyle podbiegł do niego, ale Robin przewrócił go podstawiając mu nogę. Wymieniali się uderzeniami jak bokserzy.
- Przestańcie! - Dziewczyna próbowała ich powstrzymać. - Robin!
Nagle z jednego samochodu wysiadł jakiś chłopak, podbiegł do nich i odepchnął Kyle'a z całej siły.
- Jeszcze ci mało? - Krzyknął do niego, a kiedy tamten go zobaczył wytarł nos z krwi i odjechał swoim samochodem. Olivia podbiegła do brata, a nieznajomy pomógł mu wstać.
- Nie wiedziałem, że nadal ze sobą walczycie. - Powiedział brunet, a Robin uśmiechnął się i uścisnął go mocno.
Olivia była lekko zdezorientowana i patrzyła na nich zdumiona.
- Olivia. - Jej brat zwrócił się do niej. - To jest James, starszy brat Chrisa.
Chłopak podał jej rękę, a ona obserwowała go uważnie. Nie był podobny do jej chłopaka, byli takiego samego wzrostu ale nic więcej. James miał ciemniejsze włosy i inny kształt twarzy, ale wydawał się równie pogodny jak Chris.
- To moja siostra Olivia.
- Przykro mi że w takich okolicznościach ale miło Cię poznać.
Posłał jej czarujący uśmiech, a ona poczuła że brakuje jej Chrisa jeszcze bardziej.
- Musimy zabrać mojego brata do skrzydła lekarskiego.
- To dobry pomysł. - Powiedział starszy Ross.
- Nie mówcie o mnie w trzeciej osobie ja tu jestem.
- Cicho bądź bohaterze. - James wziął chłopaka pod ramię, a Olivia otworzyła im drzwi i pomogła chłopakowi prowadzić brata. Przypomniała sobie, że brat Chrisa też jest lekarzem sportowym i zaczęła się zastanawiać dlaczego wrócił do Londynu. Oboje wprowadzili Robina do gabinetu, a doktor Smith podniósł się z fotela i podbiegł do nich.
- James! - Uścisnął chłopaka zamiast zająć się poszkodowanmy. - Tyle czekałem aż wrócisz, co cię do nas sprowadza?
- Właściwie to praca. - Chłopak ponownie ukazał białe zęby w uśmiechu.
- Co masz na myśli?
- Pan Richard zaproponował mi pracę trzeciego lekarza sportowego dla głównej drużyny.
Doktor aż podskoczył z radości i ponownie uścisnął chłopaka, który był od niego przynajmniej piętnaście centymetrów wyższy.
Olivia przyglądała im się i polubiła tego wysokiego chłopaka. Wydawał się miły i mniej nerwowy niż Chris. Pomyślała, że dobrze jej będzie pracować z jego bratem.
Z zamyślenia wyrwał ją jęk jej brata.
- Już się tobą zajmuję. - Powiedziała i wyjęła gaziki z szafki.
Po kilku godzinach rozmowy i opatrzeniu Robina cala trójka ponownie znalazła się na parkingu. Robin pożegnał się z przyjacielem i pierwszy wsiadł do samochodu. Dziś wyjątkowo pozwolił siostrze prowadzić.
- Dzięki za uratowanie mojego brata. - Powiedziała do Jamesa, który wpatrywał się w nią z uśmiechem na twarzy.
- Pewnie sam by sobie poradził, ale nie ma za co.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
- To my już będziemy jechać, do jutra.
- Może zróbmy to prawidłowo.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Jestem James. - Podał jej rękę.
Dziewczyna zaśmiała się.
- Olivia. - Powiedziała i wróciła do samochodu.
James Ross
Postaram się dodać następny rozdział w weekend :D
Dziękuję za komentarze im jest ich więcej tym mam lepszą motywację ☺
- Spokojnie, może opowiem ci o niej po kolei, albo mam lepszy pomysł poprostu ci ją przedstawię.
Olivia zatrzymała się na przeciwko niego i uśmiechnęła się szeroko.
- Babcia będzie zachwycona! To znaczy mam taką nadzieję, bo wiesz zwykle nie była zachwycona twoimi dziewczynami.
- Nie obchodzi mnie to, za to że obie ukrywałyście przede mną fakt że jesteś z Chrisem nie powinienem ci o niej w ogóle mówić.
- Robin. - Popchnęła brata lekko. - Nie obrażaj się!
Chłopak zmierzwił jej włosy i widząc jej minę uciekł w kierunku samochodu. Dogoniła go i zaczęli się przepychać aż Robin w końcu zastosował wobec niej atak łaskotek.
- Jak wy słodko wygladacie.
Oboje przerwali wygłupy i spojrzeli w stronę wejścia do centrum gdzie właśnie stał Kyle. Robin wbił w niego surowy wzrok i lekkim ruchem ręki popchnął siostrę delikatnie za siebie. Kyle uśmiechnął się do nich i podszedł bliżej.
- Co tam słychać rodzinko White?
- A co ci do tego Kyle? - Robin skrzyżował ręce na piersiach.
- Pytam z grzeczności, dawno nie rozmawialiśmy Olivia prawda?
- Powiedziałam ci, ze nie chcę z tobą rozmawiać.
- A ja cię już przepraszałem.
- Nuda! - Krzyknął Robin. - Odczep się od mojej siostry jasne? Albo nie tylko nogę będziesz miał złamaną.
- Ej Robin, Chrisa już z nami nie ma nie musisz być dla mnie niemiły.
Robin zaczął się śmiać .
- Myślisz, że to przez Chrisa jestem dla ciebie niemiły, kolejny błąd w twoim rozumowaniu ja cię poprostu nie lubię.
- Teraz ja zastępuję waszego tatę więc mógłbyś okazać trochę szacunku.
- Ja ci zaraz okażę szacunek! - Chłopak zrobił krok do przodu z pięściami ale siostra złapała go za ramię.
- Robin zostaw go, nie warto.
Piłkarz pokiwał głową i zwrócił się w kierunku samochodu.
- Wiesz gdyby twoją siostra się ze mną umówiła to może nie wyciągnął bym konsekwencji za obrażanie trenera.
Robin już tego nie wytrzymał wyrwał się Olivii i z całej siły uderzył Kyle'a w twarz. Chłopak zachwiał się do tyłu i złapał za nos po czym oddał cios rywalowi. Olivia krzyknęła, a jej brat przewrócił się na ziemię. Kyle podbiegł do niego, ale Robin przewrócił go podstawiając mu nogę. Wymieniali się uderzeniami jak bokserzy.
- Przestańcie! - Dziewczyna próbowała ich powstrzymać. - Robin!
Nagle z jednego samochodu wysiadł jakiś chłopak, podbiegł do nich i odepchnął Kyle'a z całej siły.
- Jeszcze ci mało? - Krzyknął do niego, a kiedy tamten go zobaczył wytarł nos z krwi i odjechał swoim samochodem. Olivia podbiegła do brata, a nieznajomy pomógł mu wstać.
- Nie wiedziałem, że nadal ze sobą walczycie. - Powiedział brunet, a Robin uśmiechnął się i uścisnął go mocno.
Olivia była lekko zdezorientowana i patrzyła na nich zdumiona.
- Olivia. - Jej brat zwrócił się do niej. - To jest James, starszy brat Chrisa.
Chłopak podał jej rękę, a ona obserwowała go uważnie. Nie był podobny do jej chłopaka, byli takiego samego wzrostu ale nic więcej. James miał ciemniejsze włosy i inny kształt twarzy, ale wydawał się równie pogodny jak Chris.
- To moja siostra Olivia.
- Przykro mi że w takich okolicznościach ale miło Cię poznać.
Posłał jej czarujący uśmiech, a ona poczuła że brakuje jej Chrisa jeszcze bardziej.
- Musimy zabrać mojego brata do skrzydła lekarskiego.
- To dobry pomysł. - Powiedział starszy Ross.
- Nie mówcie o mnie w trzeciej osobie ja tu jestem.
- Cicho bądź bohaterze. - James wziął chłopaka pod ramię, a Olivia otworzyła im drzwi i pomogła chłopakowi prowadzić brata. Przypomniała sobie, że brat Chrisa też jest lekarzem sportowym i zaczęła się zastanawiać dlaczego wrócił do Londynu. Oboje wprowadzili Robina do gabinetu, a doktor Smith podniósł się z fotela i podbiegł do nich.
- James! - Uścisnął chłopaka zamiast zająć się poszkodowanmy. - Tyle czekałem aż wrócisz, co cię do nas sprowadza?
- Właściwie to praca. - Chłopak ponownie ukazał białe zęby w uśmiechu.
- Co masz na myśli?
- Pan Richard zaproponował mi pracę trzeciego lekarza sportowego dla głównej drużyny.
Doktor aż podskoczył z radości i ponownie uścisnął chłopaka, który był od niego przynajmniej piętnaście centymetrów wyższy.
Olivia przyglądała im się i polubiła tego wysokiego chłopaka. Wydawał się miły i mniej nerwowy niż Chris. Pomyślała, że dobrze jej będzie pracować z jego bratem.
Z zamyślenia wyrwał ją jęk jej brata.
- Już się tobą zajmuję. - Powiedziała i wyjęła gaziki z szafki.
Po kilku godzinach rozmowy i opatrzeniu Robina cala trójka ponownie znalazła się na parkingu. Robin pożegnał się z przyjacielem i pierwszy wsiadł do samochodu. Dziś wyjątkowo pozwolił siostrze prowadzić.
- Dzięki za uratowanie mojego brata. - Powiedziała do Jamesa, który wpatrywał się w nią z uśmiechem na twarzy.
- Pewnie sam by sobie poradził, ale nie ma za co.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
- To my już będziemy jechać, do jutra.
- Może zróbmy to prawidłowo.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Jestem James. - Podał jej rękę.
Dziewczyna zaśmiała się.
- Olivia. - Powiedziała i wróciła do samochodu.
James Ross
Postaram się dodać następny rozdział w weekend :D
Dziękuję za komentarze im jest ich więcej tym mam lepszą motywację ☺
Subskrybuj:
Posty (Atom)






