Olivia szybko zbiegła na dół, ale na schodach wpadła na brata.
- Hej, gdzie tak pędzisz? - Zapytał posyłając jej uśmiech.
- Ja, nigdzie. - Powiedziała i wyprostowała się.
- Coś się stało?
- Nie. Dlaczego?
- Tak tylko pytam.
- Super, mogę już iść na dół? - Zapytała, podnosząc na niego brwi.
Przepuścił ją i odprowadził wzrokiem. Dziwnie się ostatnio zachowuje, pomyślał. Wzruszył ramionami i spojrzał za okno, gdzie na podjeździe pojawił się samochód Chrisa. Robin zrobił szybką wycieczkę po swojej pamięci i nie przypominał sobie, aby umawiał się na dziś z przyjacielem. Zszedł na dół i otworzył mu drzwi.
- Chris, co ty tu robisz? - Powitał go uśmiechem na twarzy.
- Ja. - Widząc minę Olivii, która wychyliła się z kuchni, skłamał. - Przyjechałem cię odwiedzić.
- Super, wejdź.
Dziewczyna posłała mu pełen wdzięczności uśmiech, ale po jego minie widziała, że coś go trapi. Odprowadziła ich wzrokiem na górę i wróciła do babci, która siedziała przy kuchennym stole.
- Nad czym się zastanawiasz?
- Nie, nad niczym. - Olivia zmusiła się do uśmiechu i usiadła obok.
- Chcesz z nim porozmawiać?
- Nie mogę Robin go zabrał.
- Zawsze mogę zawołać Robina na chwilę, żeby mi w czymś pomógł.
- Dziękuję babciu. - Dziewczyna pobiegła na górę i zapukała do pokoju brata. Weszła do środka, a spojrzenia jej i Chrisa się spotkały. - Robin babcia cię woła.
- Teraz?
- Tak.
- Dobra, zaraz wrócę stary.
- Spokojnie. - Odpowiedział Chris.
Kiedy chłopak zniknął za drzwiami, patrzyli na siebie w milczeniu. Chris podszedł do niej powoli i przytulił nagle. Uśmiechnęła się mimowolnie i połozyła głowę na jego ramieniu.
- Coś się stało? - Zapytała.
- Po prostu chciałem cię zobaczyć.
Zaśmiała się pod nosem.
- Nie możesz tak sobie tu przyjeżdżać jeśli mamy wcielić w życie nasz plan.
- Będę się musiał zadowolić widzeniem cię na treningach.
- Dlaczego tylko na treningach? - Odsunęła się od niego, a on położył jej ręce na talii i przyciągnął do siebie.
- Żartowałem. - Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, zamknął jej usta pocałunkiem.
- Robin zaraz wróci. - Powiedziała, patrząc mu w oczy. - Lepiej już pójdę. - Puściła jego rękę, mrugnęła do niego i wyszła z pokoju.
Doktor Smith przyglądał się Olivii badawczo i tylko poprawiał okulary, które zsuwały mu się z nosa.
Dziewczyna miała więcej energii niż zwykle. Odkąd przyłapał ją z Chrisem w gabinecie minęły dwa tygodnie, widział jak oboje zmienili się podczas tego czasu. On stał się bardziej miły dla ludzi, a ona no cóż, nie przestawała się uśmiechać.
- Doktorze! - Pokręcił głową i wrócił do rzeczywistości.
- Co się stało?
- Pytałam pana czy chce p[an kawy jakieś pięć razy. - Olivia skrzyżowała ramiona i nie mogła powstrzymać rozbawienia.
- Przepraszam zamyśliłem się. Chcę kawy jak ty robisz to zawsze jestem chętny.
Pokiwała tylko głową i podeszła do ekspresu.
- Może niech pan trochę odpocznie. Ciągle pan pracuje. - Podała mu filiżankę.
- Nie ma mowy, muszę mieć na was oko.
- Na nas?
- Na Chrisa i ciebie.
Dziewczyna roześmiała się głośno.
- To ja już lepiej pójdę na trening.
- Idź idź.
Pokręciła głową i wyszła na korytarz, założyła bluzę i pobiegła na jedno z boisk. Weszła na murawę i zobaczyła jak zawodnicy rozgrywają mecz między sobą. Chris w sportowym stroju do treningów zwinnie poruszał się na bramce. Złapała się na tym, że się uśmiecha i szybko usiadła na miejscach dla rezerwowych.
- Jak ci idzie kochanie? - Richard usiadł obok niej.
- Świetnie. - Posłała mu uśmiech.
- Porozmawiamy później skarbie, dziś strasznie się lenią. - Mężczyzna zagwizdał, a piłkarze zwrócili ku nie mu swoje spojrzenia. - Chłopaki co to ma być za gra! Gracie przed blokiem czy w Arsenalu! Dziesięć kółek wokół boiska!
Olivia spojrzała na Chrisa, który tylko przewrócił oczami. Cała drużyna zaczęła posłusznie wykonywać rozkazy trenera. Dziewczyna zanotowała sobie coś w notesie, kiedy Chris zatrzymał się przed nią i udał, że wiąże sznurówki.
- Co ty robisz? - Zapytała szeptem.
- Chciałem ci tylko powiedzieć, że ślicznie wyglądasz. - Posłał jej zawadiacki uśmiech.
- Biegnij już lepiej. - Nie mogła przestać się uśmiechać.
- Chris! Czy ja mam ci pomóc? - Richard był czerwony na twarzy,
- Nie trzeba! - Chłopak zaśmiał się i mrugnął do Olivii, po czym paroma susami dogonił kolegów.
poniedziałek, 22 grudnia 2014
środa, 10 grudnia 2014
Rozdział 22
Dolly otworzyła szeroko oczy i świdrowała nimi wnuczkę.
- Niemożliwe, co ty mówisz?
- To co słyszysz, jestem z Chrisem Rossem, bramkarzem Arsenalu. - Dziewczyna uśmiechnęła się szczerze.
Dolly podbiegła do niej i uściskała mocno.
- Babciu bo mnie udusisz.
Kobieta spojrzała jej w oczy i ujęła twarz w dłonie.
- Bardzo się cieszę, to taki fajny chłopak.
- Ty go nawet nie znasz. - Zaśmiała się dziewczyna. - Widziałaś go tylko raz.
- Wystarczy, ja znam się na ludziach, a ten chłopak jest cudowny.
- Czyli mam rozumieć, że mamy twoją zgodę?
- Oczywiście!
- Babciu ciszej. Jeszcze tata usłyszy.
- Właśnie dlaczego nie chcesz powiedzieć ojcu i bratu, ja bym się takim chłopakiem chwaliła na lewo i prawo. Twoje koleżanki z collegu poczerwieniałyby z zazdrości.
- Dobrze, wytłumaczę ci to po kolei. - Usiadła na krześle na przeciwko kobiety. - Chris jest znaną osobą, a z tym wiąże się ciągłe zainteresowanie dziennikarzy jego życiem prywatnym. Jakby dowiedzieli się, że jesteśmy razem nie mogłabyś nawet spokojnie wyjść po zakupy.
- Racja, ale co do twojego brata i taty. Przecież oni nie powiedzieliby nikomu.
- Tak, ale pamiętasz co tata myśli o związkach z piłkarzami.
- No tak. - Kobieta zamyśliła się lekko.
- Szczególnie, że Chris jest w jego drużynie to pogarsza sytuację, a co do Robina. To jest już inna sprawa, przyjaźnią się z Chrisem od dawna i nie wiem jak zareagowałby gdyby dowiedział się, że jego najlepszy przyjaciel całuje jego siostrę.
- Dobrze, ale kiedyś będziesz musiała im powiedzieć, oczywiście ode mnie nikt się nie dowie, ale musisz rozważyć taką możliwość.
- Mam plan. - Olivia uśmiechnęła się szeroko. - Przyzwyczaję tatę i Robina do tego, że lubię się z Chrisem, pokażę im to na treningach i może sami zaczną zadawać pytania.
- Tata chce tylko twojego szczęścia, więc nie masz się o co martwić.
- Też tak myślę.
Chris podjechał pod swój dom i wyciągnął telefon z kieszeni. Chciał zadzwonić do Olivii i przez cały dzień słuchać jej delikatnego głosu. Otworzył drzwi i wszedł do środka, kiedy Alice wyszła mu na przeciw z surową miną.
- Gdzie ty byłeś przez całą noc?! Wiesz jak się martwiłam, nie odbierasz telefonów!
- Spokojnie, przecież żyję. - Posłał kobiecie zadziorny uśmiech i zaczął zdejmować kurtkę.
- Chris co się z tobą dzieje? Przechodzisz jakiś bunt, bo nie ma tu twojego brata czy chodzi o to, że nie chcesz już z nami mieszkać?
- Mamo mam dwadzieścia cztery lata, więc bunt nastolatków już mnie nie dotyczy.
- Pytam poważnie. - Kobieta skrzyżowała ręce na piersiach i ruszyła za nim do salonu.
- Tak poważnie odpowiadam ci, że od dłuższego czasu nie czułem się tak dobrze jak dziś.
Posłała mu pytające spojrzenie i usiadła na kanapie.
- Pogodziłeś się z Sereną?
- Mamo!
- Przepraszam, nie powinnam pytać.
- Nie pogodziłem się z nią i tu nie o nią chodzi!
- Dobrze spokojnie, Chris wracaj!
On jednak szybkim krokiem opuścił salon i paroma susami pokonał schody na górę. Wszedł do swojego pokoju, który był rozmiarów małej kawalerki i usiadł w fotelu. Pokręcił głową z niedowierzaniem. Jego matka chyba kochała Serenę bardziej niż on, niepojęte. Nigdy nie da mu z nią spokoju. Spojrzał na telefon i przypomniał sobie co chciał zrobić. Wystukał na klawiaturze numer Olivii, który znał na pamięć i nacisnął zieloną słuchawkę. Po trzech sygnałach przemówił do niego spokojny i delikatny głos.
- Halo.
- To ja. - Uśmiechnął się pod nosem. - Zaraz u ciebie będę.
- Co? Chris ale...
On jednak już się rozłączył i pędził do swojego samochodu. Wyszedł z domu bez słowa i wyjechał na ulicę. Alice odprowadziła go wzrokiem i zaczęła się zastanawiać jakie sekrety skrywa przed nią syn.
Wybaczcie za tak długą przerwę, ale mam strasznie dużo nauki. Niedługo święta więc mam nadzieję, że jakoś wam to wynagrodzę :D
- Niemożliwe, co ty mówisz?
- To co słyszysz, jestem z Chrisem Rossem, bramkarzem Arsenalu. - Dziewczyna uśmiechnęła się szczerze.
Dolly podbiegła do niej i uściskała mocno.
- Babciu bo mnie udusisz.
Kobieta spojrzała jej w oczy i ujęła twarz w dłonie.
- Bardzo się cieszę, to taki fajny chłopak.
- Ty go nawet nie znasz. - Zaśmiała się dziewczyna. - Widziałaś go tylko raz.
- Wystarczy, ja znam się na ludziach, a ten chłopak jest cudowny.
- Czyli mam rozumieć, że mamy twoją zgodę?
- Oczywiście!
- Babciu ciszej. Jeszcze tata usłyszy.
- Właśnie dlaczego nie chcesz powiedzieć ojcu i bratu, ja bym się takim chłopakiem chwaliła na lewo i prawo. Twoje koleżanki z collegu poczerwieniałyby z zazdrości.
- Dobrze, wytłumaczę ci to po kolei. - Usiadła na krześle na przeciwko kobiety. - Chris jest znaną osobą, a z tym wiąże się ciągłe zainteresowanie dziennikarzy jego życiem prywatnym. Jakby dowiedzieli się, że jesteśmy razem nie mogłabyś nawet spokojnie wyjść po zakupy.
- Racja, ale co do twojego brata i taty. Przecież oni nie powiedzieliby nikomu.
- Tak, ale pamiętasz co tata myśli o związkach z piłkarzami.
- No tak. - Kobieta zamyśliła się lekko.
- Szczególnie, że Chris jest w jego drużynie to pogarsza sytuację, a co do Robina. To jest już inna sprawa, przyjaźnią się z Chrisem od dawna i nie wiem jak zareagowałby gdyby dowiedział się, że jego najlepszy przyjaciel całuje jego siostrę.
- Dobrze, ale kiedyś będziesz musiała im powiedzieć, oczywiście ode mnie nikt się nie dowie, ale musisz rozważyć taką możliwość.
- Mam plan. - Olivia uśmiechnęła się szeroko. - Przyzwyczaję tatę i Robina do tego, że lubię się z Chrisem, pokażę im to na treningach i może sami zaczną zadawać pytania.
- Tata chce tylko twojego szczęścia, więc nie masz się o co martwić.
- Też tak myślę.
Chris podjechał pod swój dom i wyciągnął telefon z kieszeni. Chciał zadzwonić do Olivii i przez cały dzień słuchać jej delikatnego głosu. Otworzył drzwi i wszedł do środka, kiedy Alice wyszła mu na przeciw z surową miną.
- Gdzie ty byłeś przez całą noc?! Wiesz jak się martwiłam, nie odbierasz telefonów!
- Spokojnie, przecież żyję. - Posłał kobiecie zadziorny uśmiech i zaczął zdejmować kurtkę.
- Chris co się z tobą dzieje? Przechodzisz jakiś bunt, bo nie ma tu twojego brata czy chodzi o to, że nie chcesz już z nami mieszkać?
- Mamo mam dwadzieścia cztery lata, więc bunt nastolatków już mnie nie dotyczy.
- Pytam poważnie. - Kobieta skrzyżowała ręce na piersiach i ruszyła za nim do salonu.
- Tak poważnie odpowiadam ci, że od dłuższego czasu nie czułem się tak dobrze jak dziś.
Posłała mu pytające spojrzenie i usiadła na kanapie.
- Pogodziłeś się z Sereną?
- Mamo!
- Przepraszam, nie powinnam pytać.
- Nie pogodziłem się z nią i tu nie o nią chodzi!
- Dobrze spokojnie, Chris wracaj!
On jednak szybkim krokiem opuścił salon i paroma susami pokonał schody na górę. Wszedł do swojego pokoju, który był rozmiarów małej kawalerki i usiadł w fotelu. Pokręcił głową z niedowierzaniem. Jego matka chyba kochała Serenę bardziej niż on, niepojęte. Nigdy nie da mu z nią spokoju. Spojrzał na telefon i przypomniał sobie co chciał zrobić. Wystukał na klawiaturze numer Olivii, który znał na pamięć i nacisnął zieloną słuchawkę. Po trzech sygnałach przemówił do niego spokojny i delikatny głos.
- Halo.
- To ja. - Uśmiechnął się pod nosem. - Zaraz u ciebie będę.
- Co? Chris ale...
On jednak już się rozłączył i pędził do swojego samochodu. Wyszedł z domu bez słowa i wyjechał na ulicę. Alice odprowadziła go wzrokiem i zaczęła się zastanawiać jakie sekrety skrywa przed nią syn.
Wybaczcie za tak długą przerwę, ale mam strasznie dużo nauki. Niedługo święta więc mam nadzieję, że jakoś wam to wynagrodzę :D
środa, 3 grudnia 2014
Rozdział 21
Doktor Smith siedział wygodnie w swoim samochodzie i jechał do pracy. Śnieg zasypał ulice tak, że trudno się było po niej poruszać. Mimo to niedzielny poranek zaczął się dla niego przyjemnie, dostał wyniki konkursu, w którym wygrał kupony promocyjne na zakupy świąteczne, które nadchodziły wielkimi krokami. Włączył wycieraczki i zobaczył wjazd do Centrum Treningowego. W niedziele zwykle było zamknięte, a wszyscy pracownicy i piłkarze mieli wolne, tak jak w soboty. Smith musiał jednak pojechać do pracy,wczoraj nie mógł się w niej pojawić, a w sobotę zawsze lubił sobie popracować. Wysiadł z samochodu i udał się do środka. W recepcji nie było nikogo, do go nie zdziwiło bo kto normalny jest w pracy w niedzielę. Spojrzał na siebie w lustrze.
- Ech ty stary dziadku. - Powiedział do własnego odbicia. - Tak ci się nudzi, że odprężasz się w pracy. - Wolnym krokiem poszedł w kierunku skrzydła szpitalnego. Wyjął klucze do gabinetu, ale kiedy włożył je do zamka, zorientował się, że są otwarte. Nacisnął klamkę, a to co zobaczył wywołało uśmiech na jego twarzy. Chris siedział na kanapie pod oknem, obejmował Olivię ramieniem, a ona trzymała głowę na jego klatce piersiowej. Oboje spali w szalikach, a Olivia nawet w czapce. Musieli tu zasnąć z powodu ciepła pomyślał, ale czy to że są tu razem oznaczało, że jego plan połączenia ich się powiódł. Wyjął z kieszeni telefon i zrobił im zdjęcie, a potem zaczął śmiać się na cały głos. Chris zerwał się na równe nogi, a Olivia wytrzeszczyła na niego oczy.
- No ładne. - Doktor klasnął w dłonie. - To od kiedy jesteście razem? - Chris otworzył buzię, ale nie wydobyły się z niej żadne słowa. Olivia obserwowała go uważnie i zdjęła czapkę z głowy.
- My... - Chris próbował się wysłowić. Olivia podeszła do niego i złapała za rękę.
- Nie ma sensu okłamywać doktora. - Powiedziała, a on spojrzał na nią z taką troską jak na kogoś, kogo chciałby zasłonić własnym ciałem przed całym światem. Smith to zauważył i nie posiadał się z radości.
- Mój kochany buntownik wreszcie znalazł dziewczynę! Dzieci tak się cieszę!
- Doktorze. - Chłopak syknął w jego stronę. - Ustaliliśmy z Olivią, że nikt poza nami narazie nie będzie o tym wiedział. Rodzina komuś powie, ktoś powie pismakom, a wtedy Olivia nie będzie miała spokoju. - Oboje popatrzyli na niego błagalnie.
- Ależ oczywiście, że nikomu nie powiem. - Przytulił ich prędko.
- To my będziemy się już zbierać. - Chris sięgnął po dłoń Olivi i pociągnął ją za sobą. - Do widzenia doktorze.
- Do widzenia, do widzenia nawet nie wiecie jak się cieszę. Chyba kupię dziś szampana.
Oboje zaczęli się śmiać i zamknęli za sobą drzwi. Puścili się za ręce w recepcji w razie gdyby jednak ktoś tu był i wyszli na zewnątrz. Śnieg sypał jeszcze bardziej niż wczoraj, a dziewczyna spojrzała w górę, kiedy zatrzymali się przy samochodach. Chris podszedł do niej i położył ręce na jej talii.
- To się doktorek ucieszył. - Powiedział i ich nosy się styknęły.
- Myślisz, że nas nie wyda?
- Nie martw się, jak już mu coś powiem to milczy jak grób. Coś mi się wydaję, że trochę nam pomógł się ze sobą związać.
- To my teraz jesteśmy w związku? - Zaśmiała się pod nosem.
- Ja jednak z tobą nie mogę. - On też się zaśmiał.
- Dobra puść mnie bo muszę jechać do domu, gdybym wczoraj nie nakłamała babci, że nocuje u Kate to dziś by mnie zabiła.
- To byśmy długo ze sobą chodzili, cały jeden wieczór. - Znowu zaczął się śmiać i pocałował ją w czoło.
- Widzimy się jutro na treningu? - Zapytała i złapała go za kołnierz.
- Pewnie, jak już znajdziemy ustronne miejsce to nawet mogę cię pocałować.
- Możesz też zrobić to teraz.
- Poczekam do jutra.
- Bardzo śmieszne. - Ujęła jego twarz w dłonie i pocałowała szybko. - Do jutra. - Uśmiechnęła się do niego i wsiadła do samochodu. Odpaliła silnik, ale zatrzymała się za chwilę bo Chris zastukał w szybę. Otworzyła ją a on wsadził głowę do środka.
- Zadzwonię wieczorem. - Posłał jej łobuzerski uśmiech i udał się do swojego porshe.
Wyjechała na ulicę i uśmiechnęła się do siebie. Kiedy to się stało, że Chris tak bardzo jej się spodobał, pomyślała. To działo się stał szybko, od wczoraj zaczęła się spotykać z gwiazdą Arsenalu, najprzystojniejszym bramkarzem Anglii. Włączyła radio i szukała odpowiedniej piosenki to swojego humoru. I Need Your Love Ellie Goulding było odpowiednie. Jechała i śpiewała sobie pod nosem, minęło parę minut zanim dotarła do domu. Wjechała na podjazd i uśmiechnięta weszła po schodach do domu. Chris, Chris, Chris to imię dzwoniło w jej głowie jak tysiące dzwonów. Ja chyba oszalałam, pomyślała i roześmiała się sama do siebie.
- Kochanie, wreszcie wróciłaś. - Richard pomógł jej zdjąć kurtkę. - Ja cię przepraszam, że zaprosiłem Kyle'a, obiecuję juz nie będę ci znajdował facetów.
- Słusznie. - Powiedziała i poszła do kuchni. Dolly patrzyła na nią badawczo i obserwowała każdy jej ruch.
- Jak tam wczoraj w pracy? - Zapytała kiedy Richard poszedł na górę.
- Świetnie. - Dziewczyna sięgnęła po szklankę wody.
- Tak? A u Kate?
- Super. - Upiła duży łyk.
- Tak? A to dziwne bo jak tam poszłam, żeby zanieść ci piżamę Kate nie miała żadnej wymówki, gdzie się aktualnie znajdujesz. - Olivia wytrzeszczyła na babcię oczy i głośno przełknęła ślinę. - Posłuchaj ja wiem, że jesteś już dorosłą, ale mówiłyśmy sobie wszystko. - Złapała wnuczkę za ramiona, a ona przygryzła dolną wargę.
- Babciu ja...
- Coś się stało Masz jakieś kłopoty?
- Nie. - Zaśmiała się. - Nigdy nie byłam tak szczęśliwa.
- To o co chodzi?
- Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
- Obiecuję.
- Babciu naprawdę to bardzo ważne, nikomu rozumiesz.
- No dobrze. Mów wreszcie.
- Spotykam się z Chrisem.
- Babciu ja...
- Coś się stało Masz jakieś kłopoty?
- Nie. - Zaśmiała się. - Nigdy nie byłam tak szczęśliwa.
- To o co chodzi?
- Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
- Obiecuję.
- Babciu naprawdę to bardzo ważne, nikomu rozumiesz.
- No dobrze. Mów wreszcie.
- Spotykam się z Chrisem.
niedziela, 30 listopada 2014
Rozdział 20
Olivia weszła razem z Kylem do salonu, gdzie wszyscy już siedzieli przy stole. Kate spojrzała w ich stronę i obdarowała przyjaciółkę wymownym spojrzeniem, na co ona pokręciła tylko głową.
- Dzień dobry. - Przywitał się Kyle, a Robin o mało nie zabił go wzrokiem.
- Kyle! - Richard wstał od stołu i uścisnął rękę chłopaka. -Bardzo się cieszę, że przyszedłeś.
- Dziękuję panu za zaproszenie. - Olivia stała obok nich i tylko przewracała oczami.
- Tato możemy porozmawiać.
- Kochanie później.
- Teraz! - Wszyscy spojrzeli na nią zdziwieni. - Proszę.
- No dobrze, zaraz wracamy! - Richard poszedł za córką do kuchni. - Co się stało karbie?
- Tato, po co zapraszałeś tu Kyle'a! - Dziewczyna była wściekła.
- Widziałem jak rozmawialiście na treningach i pomyślałem, że będzie ci miło. - Richard był mocno zdziwiony.
- Czy ty próbujesz mnie swatać? - Skrzyżowała ręce na piersiach.
- Nie, co ci przyszło do głowy, ale sama powiesz, że Kyle to fajny chłopak.
- Tato! Zawsze powtarzałeś, żebym tylko nigdy nie spotykała się z piłkarzem!
- Ale on jest byłym piłkarzem. - Olivia złapała się za głowę.
- Tato!
- No dobrze przepraszam, ale dlaczego masz do mnie takie pretensje, że go zaprosiłem?
- Bo nie lubię jak wtrącasz się w nieswoje sprawy!
- Dobrze, Olivia zrób to dla mnie i posiedźmy mile przy stole. Przecież go teraz nie wyrzucę. - Wzięła głęboki oddech i pokiwała głową. Oboje usiedli przy stole, pech chciał, że Olivia siedziała między Robinem, a Kylem. Chłopak co raz zerkał na nią i uśmiechał się nieśmiało.
- To Kyle, powiedz co u ciebie? - Richard wziął łyk wina, a Robin z siostrą wymienili spojrzenia.
- Właściwie nic ciekawe, praca, dom i tak mija.
- Mieszkasz sam? - Dolly dołączyła do konwersacji.
- Z psem jeśli to się liczy. - Uśmiechnął się do nich.
- Przyjaźnisz się z Olivią?
- Babciu! - Wnuczka skarciła kobietę wzrokiem.
- Tylko pytam.
- W porządku, tak przyjaźnimy się. - Kiedy dziewczyna to usłyszała prawie zakrztusiła się wodą.
- Przepraszam na chwilę. - Powiedziała i wstała od stołu. Weszła do kuchni i wzięła głęboki wdech. Nagle poczuła, że ktoś stoi za nią. Odwróciła się szybko i zobaczyła swojego brata, który patrzył na nią z troską.
- Co się dzieje? - Zapytał spokojnie.
- Ja tam nie wrócę, nie dam rady. Co on w ogóle wygaduje, przecież ja się do niego nie odzywam.
- Wiem.
- Pomóż mi się stąd wydostać.
- Jasne, chodź. - Wziął siostrę za rękę i szybko wyszli do korytarza. Olivia ubrała kurtkę i wzięła kluczyki do samochodu. - Powiem im, że Smith cię wezwał on zawsze jest w pracy w soboty.
- Dziękuję jesteś kochany. - Pocałowała brata w policzek i po cichu wyszła na zewnątrz. Spojrzała w górę zaczął padać pierwszy śnieg, mimowolnie się uśmiechnęła i pobiegła do samochodu. Odpaliła silnik i wyjechała na ulicę. Włączyła radio i zaczęła się zastanawiać, gdzie ma pojechać. Tylko jedno miejsce przychodziło jej do głowy - Centrum Treningowe. Zmieniła bieg i dodała gazu, skoro Chris zawsze wyżala się doktorowi to teraz jej kolej. Potrzebowała kogoś kto jej wysłucha, a doktor był odpowiednim kandydatem do zwierzeń. Jazda zajęła jej szybciej niż myślała mimo, że śnieg utrudniał widoczność na drodze. Wysiadła z samochodu i weszła do Centrum, w środku panowała grobowa cisza, a w recepcji paliła się tylko mała lampka. Rozejrzała się dookoła, w soboty nikt tu nie przychodzi oprócz sprzątaczek i czasami doktora Smitha, który chce posiedzieć w swoim gabinecie lub pospacerować po boiskach. Ruszyła w stronę skrzydła szpitalnego i otworzyła drzwi do gabinetu.
- Doktorze? - W środku było ciemno i trochę zimno, zupełnie jakby nikogo tu dziś nie było. Dziewczyna wzruszyła ramionami i zamknęła drzwi. Pewnie jest na boisku w zachodnim skrzydle to jego ulubione, pomyślała i wolnym krokiem zaczęła iść w tamtym kierunku. Dotarła do schodów i powoli zeszła na zieloną trawę boiska. Doktora nigdzie nie było, ale ktoś biegał po boisku i strzelał do bramki. Na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech, nie spodziewała się go tutaj, szczególnie dzisiaj.
- Chris! - Zawołała do niego, a on odwrócił głowę i podarował ją najpiękniejszym uśmiechem jaki w życiu widziała. Podbiegł do niej bez słowa i spojrzał jakby upewniał się, czy naprawdę tu jest.
- Co ty tu robisz? - Zapytał zadowlony.
- Mogłabym spytać o to samo.
- Byłem pierwszy. - Posłał jej szelmowski uśmiech.
- No dobra. Tata ma dziś urodziny i nie uwierzysz kogo na nie zaprosił aby było mi miło. - Wzruszył ramionami. - Kyle'a! - Oboje zaczęli się śmiać.
- To twój tata chyba pomylił gości.
- No co ty, nie ma pojęcia, że to z tobą wolę przebywać. - Chris uśmiechnął się pod nosem. - Teraz ty, dlaczego tu jesteś?
- Mała kłótnia z ojcem, standart.
- O co poszło tym razem? - Zapytała z troską.
- Chciał się tu zatrudnić jako trener bramkarzy żebyśmy spędzali razem więcej czasu, ale ja nie mógłbym z nim pracować. Nie dałbym rady codziennie się z nim kłócić, a jeszcze go słuchać jako trenera, w życiu.
- I za pewne mu o tym powiedziałeś, a on się obraził.
- Jakbyś tam była. - Znowu się do niej uśmiechnął. - Ale skoro już tu jesteśmy, to oboje powinniśmy wykorzystać ten czas na coś przyjemnego.
- Co proponujesz? Tylko nie basen bo zamarznę jak stąd wyjdziemy.
- Tym razem nie wrzucę cię do wody. - Spojrzał na nią figlarnie i pobiegł po piłkę. Wrócił do niej szybko i złapał za rękę. - Chodź coś ci pokaże. - Pozwoliła mu się poprowadzić, szli przez Centrum w stronę północnego skrzydła i wyszli na zewnątrz, gdzie znajdywało się jedno z odkrytych boisk. Chris podszedł do niewielkiego słupka obok i zapalił małe lampki ogrodowe, które otaczały całe boisko, a na tle śniegu, który był coraz większy wyglądały przepięknie. Chris wbiegł na boisko i rzucił piłkę pod nogi.
- Chodź zmierz się ze mną! - Krzyknął do Olivi i zaczął odbijać piłkę kolanami. Ona wybuchnęła śmiechem i podbiegła do niego. Kopnęła piłkę i popędziła do bramki, ale ją dogonił, zaczęła mu uciekać, ale ciągle stawał jej na drodze. Zaczęła odpychać go rękami i śmiać się na cały głos. W pewnym momencie złapał ją od tyłu w talii i zakręcił do okoła, a ona zaczęła piszczeć.
- Hej! Tak nie można, to faul! - Teraz Chris wybuchnął śmiechem i postawił ją na ziemię. Wykorzystała sytuację i pobiegł z piłką do bramki, Chris wyrósł przed nią jak drzewo, ich nogi się splątały i oboje się przewrócili. Chłopak upadł na plecy i pociągnął ją za sobą. Leżała na nim i śmiała się jak małe dziecko. Nagle zamilkła i spojrzała mu w oczy, a on wziął w palce kosmyk jej włosów i schował za ucho. - Dobra wstawajmy bo nas tu zasypie. - Olivia podniosła się szybko i zaczęła otrzepywać ze śniegu. - Rozumiem, że to ja wygrałam bo jeśli... - W pewnym momencie Chris złapał ją za rękę przyciągnął do siebie i zamknął jej usta pocałunkiem. Położył dłonie na jej talii i jeszcze mocniej przybliżył do siebie. Olivia zamknęła oczy i odwzajemniła pocałunek, wczepiając palce w jego włosy.
Przeczytałeś = skomentuj :D
- Dzień dobry. - Przywitał się Kyle, a Robin o mało nie zabił go wzrokiem.
- Kyle! - Richard wstał od stołu i uścisnął rękę chłopaka. -Bardzo się cieszę, że przyszedłeś.
- Dziękuję panu za zaproszenie. - Olivia stała obok nich i tylko przewracała oczami.
- Tato możemy porozmawiać.
- Kochanie później.
- Teraz! - Wszyscy spojrzeli na nią zdziwieni. - Proszę.
- No dobrze, zaraz wracamy! - Richard poszedł za córką do kuchni. - Co się stało karbie?
- Tato, po co zapraszałeś tu Kyle'a! - Dziewczyna była wściekła.
- Widziałem jak rozmawialiście na treningach i pomyślałem, że będzie ci miło. - Richard był mocno zdziwiony.
- Czy ty próbujesz mnie swatać? - Skrzyżowała ręce na piersiach.
- Nie, co ci przyszło do głowy, ale sama powiesz, że Kyle to fajny chłopak.
- Tato! Zawsze powtarzałeś, żebym tylko nigdy nie spotykała się z piłkarzem!
- Ale on jest byłym piłkarzem. - Olivia złapała się za głowę.
- Tato!
- No dobrze przepraszam, ale dlaczego masz do mnie takie pretensje, że go zaprosiłem?
- Bo nie lubię jak wtrącasz się w nieswoje sprawy!
- Dobrze, Olivia zrób to dla mnie i posiedźmy mile przy stole. Przecież go teraz nie wyrzucę. - Wzięła głęboki oddech i pokiwała głową. Oboje usiedli przy stole, pech chciał, że Olivia siedziała między Robinem, a Kylem. Chłopak co raz zerkał na nią i uśmiechał się nieśmiało.
- To Kyle, powiedz co u ciebie? - Richard wziął łyk wina, a Robin z siostrą wymienili spojrzenia.
- Właściwie nic ciekawe, praca, dom i tak mija.
- Mieszkasz sam? - Dolly dołączyła do konwersacji.
- Z psem jeśli to się liczy. - Uśmiechnął się do nich.
- Przyjaźnisz się z Olivią?
- Babciu! - Wnuczka skarciła kobietę wzrokiem.
- Tylko pytam.
- W porządku, tak przyjaźnimy się. - Kiedy dziewczyna to usłyszała prawie zakrztusiła się wodą.
- Przepraszam na chwilę. - Powiedziała i wstała od stołu. Weszła do kuchni i wzięła głęboki wdech. Nagle poczuła, że ktoś stoi za nią. Odwróciła się szybko i zobaczyła swojego brata, który patrzył na nią z troską.
- Co się dzieje? - Zapytał spokojnie.
- Ja tam nie wrócę, nie dam rady. Co on w ogóle wygaduje, przecież ja się do niego nie odzywam.
- Wiem.
- Pomóż mi się stąd wydostać.
- Jasne, chodź. - Wziął siostrę za rękę i szybko wyszli do korytarza. Olivia ubrała kurtkę i wzięła kluczyki do samochodu. - Powiem im, że Smith cię wezwał on zawsze jest w pracy w soboty.
- Dziękuję jesteś kochany. - Pocałowała brata w policzek i po cichu wyszła na zewnątrz. Spojrzała w górę zaczął padać pierwszy śnieg, mimowolnie się uśmiechnęła i pobiegła do samochodu. Odpaliła silnik i wyjechała na ulicę. Włączyła radio i zaczęła się zastanawiać, gdzie ma pojechać. Tylko jedno miejsce przychodziło jej do głowy - Centrum Treningowe. Zmieniła bieg i dodała gazu, skoro Chris zawsze wyżala się doktorowi to teraz jej kolej. Potrzebowała kogoś kto jej wysłucha, a doktor był odpowiednim kandydatem do zwierzeń. Jazda zajęła jej szybciej niż myślała mimo, że śnieg utrudniał widoczność na drodze. Wysiadła z samochodu i weszła do Centrum, w środku panowała grobowa cisza, a w recepcji paliła się tylko mała lampka. Rozejrzała się dookoła, w soboty nikt tu nie przychodzi oprócz sprzątaczek i czasami doktora Smitha, który chce posiedzieć w swoim gabinecie lub pospacerować po boiskach. Ruszyła w stronę skrzydła szpitalnego i otworzyła drzwi do gabinetu.
- Doktorze? - W środku było ciemno i trochę zimno, zupełnie jakby nikogo tu dziś nie było. Dziewczyna wzruszyła ramionami i zamknęła drzwi. Pewnie jest na boisku w zachodnim skrzydle to jego ulubione, pomyślała i wolnym krokiem zaczęła iść w tamtym kierunku. Dotarła do schodów i powoli zeszła na zieloną trawę boiska. Doktora nigdzie nie było, ale ktoś biegał po boisku i strzelał do bramki. Na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech, nie spodziewała się go tutaj, szczególnie dzisiaj.
- Chris! - Zawołała do niego, a on odwrócił głowę i podarował ją najpiękniejszym uśmiechem jaki w życiu widziała. Podbiegł do niej bez słowa i spojrzał jakby upewniał się, czy naprawdę tu jest.
- Co ty tu robisz? - Zapytał zadowlony.
- Mogłabym spytać o to samo.
- Byłem pierwszy. - Posłał jej szelmowski uśmiech.
- No dobra. Tata ma dziś urodziny i nie uwierzysz kogo na nie zaprosił aby było mi miło. - Wzruszył ramionami. - Kyle'a! - Oboje zaczęli się śmiać.
- To twój tata chyba pomylił gości.
- No co ty, nie ma pojęcia, że to z tobą wolę przebywać. - Chris uśmiechnął się pod nosem. - Teraz ty, dlaczego tu jesteś?
- Mała kłótnia z ojcem, standart.
- O co poszło tym razem? - Zapytała z troską.
- Chciał się tu zatrudnić jako trener bramkarzy żebyśmy spędzali razem więcej czasu, ale ja nie mógłbym z nim pracować. Nie dałbym rady codziennie się z nim kłócić, a jeszcze go słuchać jako trenera, w życiu.
- I za pewne mu o tym powiedziałeś, a on się obraził.
- Jakbyś tam była. - Znowu się do niej uśmiechnął. - Ale skoro już tu jesteśmy, to oboje powinniśmy wykorzystać ten czas na coś przyjemnego.
- Co proponujesz? Tylko nie basen bo zamarznę jak stąd wyjdziemy.
- Tym razem nie wrzucę cię do wody. - Spojrzał na nią figlarnie i pobiegł po piłkę. Wrócił do niej szybko i złapał za rękę. - Chodź coś ci pokaże. - Pozwoliła mu się poprowadzić, szli przez Centrum w stronę północnego skrzydła i wyszli na zewnątrz, gdzie znajdywało się jedno z odkrytych boisk. Chris podszedł do niewielkiego słupka obok i zapalił małe lampki ogrodowe, które otaczały całe boisko, a na tle śniegu, który był coraz większy wyglądały przepięknie. Chris wbiegł na boisko i rzucił piłkę pod nogi.
- Chodź zmierz się ze mną! - Krzyknął do Olivi i zaczął odbijać piłkę kolanami. Ona wybuchnęła śmiechem i podbiegła do niego. Kopnęła piłkę i popędziła do bramki, ale ją dogonił, zaczęła mu uciekać, ale ciągle stawał jej na drodze. Zaczęła odpychać go rękami i śmiać się na cały głos. W pewnym momencie złapał ją od tyłu w talii i zakręcił do okoła, a ona zaczęła piszczeć.
- Hej! Tak nie można, to faul! - Teraz Chris wybuchnął śmiechem i postawił ją na ziemię. Wykorzystała sytuację i pobiegł z piłką do bramki, Chris wyrósł przed nią jak drzewo, ich nogi się splątały i oboje się przewrócili. Chłopak upadł na plecy i pociągnął ją za sobą. Leżała na nim i śmiała się jak małe dziecko. Nagle zamilkła i spojrzała mu w oczy, a on wziął w palce kosmyk jej włosów i schował za ucho. - Dobra wstawajmy bo nas tu zasypie. - Olivia podniosła się szybko i zaczęła otrzepywać ze śniegu. - Rozumiem, że to ja wygrałam bo jeśli... - W pewnym momencie Chris złapał ją za rękę przyciągnął do siebie i zamknął jej usta pocałunkiem. Położył dłonie na jej talii i jeszcze mocniej przybliżył do siebie. Olivia zamknęła oczy i odwzajemniła pocałunek, wczepiając palce w jego włosy.
Przeczytałeś = skomentuj :D
sobota, 29 listopada 2014
Rozdział 19
Światło w kuchni zapaliło się nagle i poraziło Olivię jak tysiące promieni. Zasłoniła oczy dłonią, ale przez palce zobaczyła babcię, stojącą w przedpokoju.
- Coś się stało? - Zapytała, mrugając szybko.
- Czy ty wiesz, która jest godzina? Ja odchodziłam od zmysłów! - Dziewczyna zrobiła zdziwioną minę i spojrzała na zegarek, który pokazywał wpół do trzeciej w nocy. Otworzyła usta i popatrzyła na babcię. - Nic nie mów! Dzwoniłam chyba milion razy, a nawet nie miałam okazji jak po ciebie pojechać do tego centrum bo to towarzystwo jeszcze nie wytrzeźwiało!
- Babciu uspokój się bo ich obudzisz.
- Uspokój się?!
- Babciu proszę!
- Dobrze, ale zapraszam cię na rozmowę do kuchni. - Podniosła dumni głowę i wyszła z korytarza. Olivia przewróciła oczami i poszła za nią. Usiadła przy stole na przeciwko kobiety.
- Babciu przepraszam ale...
- Ja myślałam, że miałaś wypadek albo gorzej! - Dolly zaczęły trząść się ręce. - Ja już jednego wnuka straciłam, nie pozwolę na odebranie kolejnego.
- Babciu. - Dziewczyna wstała od stołu i kucnęła przy krześle kobiety, łapiąc ją za dłoń. - Przepraszam, nie denerwuj się już. - Dolly pogłaskała wnuczkę po głowie.
- Gdzie ty tak długo byłaś? - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.
- To długa historia.
- Ja mam czas, poza tym i tak nie mogę zasnąć. - Olivia usiadła na krześle obok.
- Powiem ci jeśli obiecasz, że nikomu tego nie powtórzysz. - Pokiwała głową, ona zaczęła opowiadać. Mówiła o wyjeździe za miasto, o tym że Chris zabrał ją na tor rajdowy, że jeździli jak szaleni, a potem kiedy wysiedli z samochodu śmiali się z nadmiaru emocji tak bardzo, że Chris przewrócił się wchodząc pod górę. Po jazdach pojechali na punkt widokowy, skąd było widać cały Londyn lepiej niż z London Eye. Trochę rozmawiali i stali na dworze mimo zbliżającej się zimy. Olivia zmieniła zdanie o Chrisie całkowicie, dostrzegła w nim ciepłego, szczerego i bardzo uczuciowego chłopaka, który tak naprawdę tylko na pokaz jest tym aroganckim i bezczelnym bramkarzem. Opowiedział jej trochę o sobie, o swojej rodzinie o tym, że zawsze chciał być bramkarzem i namawiał do tego brata, ale niestety mu się nie udało. Kiedy zrobiło się już naprawdę zimno, odwiozła go do domu, który nawet po ciemku zrobił na niej ogromne wrażenie. Piękna willa na Westbourne Green wyglądała cudownie. Duży budynek wykonany z szarego kamienia z białymi wstawkami i szarym dachem wyglądał jak najlepszy hotel. Zielone podwórko i drzewo, które otaczały dom, dodawały mu uroku i delikatności. Dzięki lampom ogrodowym widać było tam zadbane krzewy i szeroki wyłożony kostką podjazd. Chris widząc jej zachwyt roześmiał się głośno i żartował, że to tylko mała chatka, na co Olivia dała mu kuksańca w żebro. Potem pożegnał się z nią i wysiadł, a ona pojechała do domu.
- To wszystko brzmi cudownie skarbie, ale powiedz mi jedną rzecz. - Dolly patrzyła ze spokojem w oczy wnuczki, które aż błyszczały z emocji.
- Co takiego? - Zapytała uradowana.
- Czy ten chłopak ci się podoba?
- Co? - Olivia się roześmiała. - Babciu co za bzdury...
- Przecież widzę. - Dziewczyna przestała się uśmiechać i spojrzała na kobietę z powagą.
- Szczerze to nie wiem, czuję się przy nim taka wolna, szczęśliwa jakby już nigdy nie miały mnie dogonić żadne problemy. - Wzruszyła ramionami, a oczy znowu jej zabłysły. - On ma w sobie tyle pozytywnej energii, że zaraża mnie nią jak tylko z nim rozmawiam. Jest inny niż chłopaki, których znam, jest... - Urwała nagle i uśmiechnęła się na wspomnienie o nim. - Najlepszym co mi się zdarzyło od paru tygodni. - Dolly pogładziła ją po dłoni.
- To na razie będzie naszą tajemnicą. - Uśmiechnęły się do siebie i przytuliły mocno.
- Ciesze się, że cię mam babciu.
- A ja ciebie kochanie. Teraz idź połóż się spać bo jutro mamy dzień wolny, poza tym tata ma urodziny i robimy mały poczęstunek.
- Znając ciebie babciu to będzie ogromny poczęstunek. - Olivia zaśmiała się głośno i poszła na górę, gdzie ciepła kołdra przyjęła ją w łóżku jak księżniczkę co sprawiło, że zasnęła jeszcze szybciej.
- Babciu, po co tyle jedzenia? - Robin stał przy stole kuchennym i patrzył na cały zestaw potraw, który się na nim znajdował. Cztery rodzaje sałatek, trzy ciasta, jagodowa tarta, tort wiśniowy ulubiony smak Richarda. Chłopak dostrzegł jeszcze pieczone mięso w marynacie, babeczki truskawkowe, swoją drogą skąd babcia wzięła truskawki w zimie, pomyślał. Kątem oka zobaczył łososia w maśle z sosem brokułowym i słynne szaszłyki po meksykańsku, które ojciec wprost uwielbiał. Do tego cały talerz owoców i cukierków, w kolorowych papierkach.
- Jak to po co? Twój ojciec ma urodziny i trzeba to uczcić.
- On nie jest małym chłopcem żeby mu robić przyjęcie urodzinowe. - Robin sięgnął po jedną z babeczek, a Dolly szybkim ruchem trzepnęła go w rękę. - Au!
- Zostaw, później będziemy jedli. - Oboje spojrzeli w stronę drzwi skąd właśnie dobiegł ich dzwonek. - Idź otworzyć. - Ponagliła go kobieta. Zrobił obrażoną minę i ruszył do przedpokoju, sięgnął po klamkę i ujrzał w drzwiach roześmianą twarz przyjaciółki jego siostry Kate.
- Cześć Robin. - Powiedziała pogodnie i zaczęła się bawić kosmykiem włosów.
- Cześć, Olivia rozmawia z kimś prze telefon od godziny, ale może uda ci się ją zaciągnąć na dół.
- Spokojnie, przeważnie mnie słucha. - Weszła do środka, a on pomógł zdjąć jej kurtkę, co wywołało uśmiech na jej twarzy. Richard zszedł ze schodów i wyjrzał zza rogu.
- O cześć Kate. - Zawołał przyjaźnie.
- Dzień dobry proszę pana i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
- Dziękuje bardzo. - Richard się rozpromienił.
W tym samym czasie na górze Olivia leżała na łóżku i machała nogami. Trzymała telefon przy uchu i rozmawiała z Chrisem od ponad godziny. Dobrze się rozumieli, rozmawiali bez presji i skrępowania, jak przyjaciele którzy znają się od zawsze.
- Nie - dziewczyna zaczęła się śmiać. - Wcale się nie bałam na rajdach.
- Jak to nie! Widziałem jak zaciskałaś palce na fotelu. - On też się śmiał, lubił z niej żartować i słyszeć jej śmiech.
- Chris.
- Co?
- Chyba ktoś puka do mojego pokoju, więc muszę kończyć.
- Dobra, może porozmawiamy później. Trzymaj się blondi.
- Bardzo śmieszne. - Wcisnęła czerwoną słuchawkę i podeszła do drzwi. Otworzyła je i bez słowa uścisnęła Kate. - Jak ja cię dawno nie widziałam!
- To samo chciałam powiedzieć.
- Co ty tu robisz?
- Pomyślałam, że wpadnę a przy okazji Robin kazał zaciągnąć cię na dół. Z kim tak namiętnie rozmawiałaś przez telefon? - Posłała jej wymowne spojrzenie.
- Nie z nikim, doktor Smith wyjaśniał mi efekty mojej pracy. - Olivia skłamała, nie chcieli z Chrisem aby ktoś o nich plotkował i na siłę robił z nich parę. - Dobra chodźmy na dół. - Obie zeszły po drewnianych schodach i udały się do salony, gdzie siedziała reszta rodziny.
- Olivia dziecko wreszcie. - Richard spojrzał na córkę. - Zaraz przyjdzie gość specjalny, zaprosiłem go z myślą o tobie na moje urodziny.
- O mnie? - Dziewczyna zdziwiła się lekko i od razu pomyślała o Chrisie. Skąd tata wiedział, że go lubi, ale to nie ważne, ważne jest to że go zobaczy. Spojrzała w stronę korytarza gdzie rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Uśmiechnęła się szeroko i spojrzała na ojca.
- Idź otworzyć. - Richard odwzajemnił uśmiech, a ona pobiegła do korytarza. Szybkim ruchem otworzyła drzwi i uśmiech znikł z jej twarzy. Na zewnątrz nie zobaczyła Chrisa tylko Kyle'a, który trzymał w ręku kwiaty i prezent.
- Stęskniłem się za tobą. - Powiedział i wszedł do środka.
- Coś się stało? - Zapytała, mrugając szybko.
- Czy ty wiesz, która jest godzina? Ja odchodziłam od zmysłów! - Dziewczyna zrobiła zdziwioną minę i spojrzała na zegarek, który pokazywał wpół do trzeciej w nocy. Otworzyła usta i popatrzyła na babcię. - Nic nie mów! Dzwoniłam chyba milion razy, a nawet nie miałam okazji jak po ciebie pojechać do tego centrum bo to towarzystwo jeszcze nie wytrzeźwiało!
- Babciu uspokój się bo ich obudzisz.
- Uspokój się?!
- Babciu proszę!
- Dobrze, ale zapraszam cię na rozmowę do kuchni. - Podniosła dumni głowę i wyszła z korytarza. Olivia przewróciła oczami i poszła za nią. Usiadła przy stole na przeciwko kobiety.
- Babciu przepraszam ale...
- Ja myślałam, że miałaś wypadek albo gorzej! - Dolly zaczęły trząść się ręce. - Ja już jednego wnuka straciłam, nie pozwolę na odebranie kolejnego.
- Babciu. - Dziewczyna wstała od stołu i kucnęła przy krześle kobiety, łapiąc ją za dłoń. - Przepraszam, nie denerwuj się już. - Dolly pogłaskała wnuczkę po głowie.
- Gdzie ty tak długo byłaś? - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.
- To długa historia.
- Ja mam czas, poza tym i tak nie mogę zasnąć. - Olivia usiadła na krześle obok.
- Powiem ci jeśli obiecasz, że nikomu tego nie powtórzysz. - Pokiwała głową, ona zaczęła opowiadać. Mówiła o wyjeździe za miasto, o tym że Chris zabrał ją na tor rajdowy, że jeździli jak szaleni, a potem kiedy wysiedli z samochodu śmiali się z nadmiaru emocji tak bardzo, że Chris przewrócił się wchodząc pod górę. Po jazdach pojechali na punkt widokowy, skąd było widać cały Londyn lepiej niż z London Eye. Trochę rozmawiali i stali na dworze mimo zbliżającej się zimy. Olivia zmieniła zdanie o Chrisie całkowicie, dostrzegła w nim ciepłego, szczerego i bardzo uczuciowego chłopaka, który tak naprawdę tylko na pokaz jest tym aroganckim i bezczelnym bramkarzem. Opowiedział jej trochę o sobie, o swojej rodzinie o tym, że zawsze chciał być bramkarzem i namawiał do tego brata, ale niestety mu się nie udało. Kiedy zrobiło się już naprawdę zimno, odwiozła go do domu, który nawet po ciemku zrobił na niej ogromne wrażenie. Piękna willa na Westbourne Green wyglądała cudownie. Duży budynek wykonany z szarego kamienia z białymi wstawkami i szarym dachem wyglądał jak najlepszy hotel. Zielone podwórko i drzewo, które otaczały dom, dodawały mu uroku i delikatności. Dzięki lampom ogrodowym widać było tam zadbane krzewy i szeroki wyłożony kostką podjazd. Chris widząc jej zachwyt roześmiał się głośno i żartował, że to tylko mała chatka, na co Olivia dała mu kuksańca w żebro. Potem pożegnał się z nią i wysiadł, a ona pojechała do domu.
- To wszystko brzmi cudownie skarbie, ale powiedz mi jedną rzecz. - Dolly patrzyła ze spokojem w oczy wnuczki, które aż błyszczały z emocji.
- Co takiego? - Zapytała uradowana.
- Czy ten chłopak ci się podoba?
- Co? - Olivia się roześmiała. - Babciu co za bzdury...
- Przecież widzę. - Dziewczyna przestała się uśmiechać i spojrzała na kobietę z powagą.
- Szczerze to nie wiem, czuję się przy nim taka wolna, szczęśliwa jakby już nigdy nie miały mnie dogonić żadne problemy. - Wzruszyła ramionami, a oczy znowu jej zabłysły. - On ma w sobie tyle pozytywnej energii, że zaraża mnie nią jak tylko z nim rozmawiam. Jest inny niż chłopaki, których znam, jest... - Urwała nagle i uśmiechnęła się na wspomnienie o nim. - Najlepszym co mi się zdarzyło od paru tygodni. - Dolly pogładziła ją po dłoni.
- To na razie będzie naszą tajemnicą. - Uśmiechnęły się do siebie i przytuliły mocno.
- Ciesze się, że cię mam babciu.
- A ja ciebie kochanie. Teraz idź połóż się spać bo jutro mamy dzień wolny, poza tym tata ma urodziny i robimy mały poczęstunek.
- Znając ciebie babciu to będzie ogromny poczęstunek. - Olivia zaśmiała się głośno i poszła na górę, gdzie ciepła kołdra przyjęła ją w łóżku jak księżniczkę co sprawiło, że zasnęła jeszcze szybciej.
- Babciu, po co tyle jedzenia? - Robin stał przy stole kuchennym i patrzył na cały zestaw potraw, który się na nim znajdował. Cztery rodzaje sałatek, trzy ciasta, jagodowa tarta, tort wiśniowy ulubiony smak Richarda. Chłopak dostrzegł jeszcze pieczone mięso w marynacie, babeczki truskawkowe, swoją drogą skąd babcia wzięła truskawki w zimie, pomyślał. Kątem oka zobaczył łososia w maśle z sosem brokułowym i słynne szaszłyki po meksykańsku, które ojciec wprost uwielbiał. Do tego cały talerz owoców i cukierków, w kolorowych papierkach.
- Jak to po co? Twój ojciec ma urodziny i trzeba to uczcić.
- On nie jest małym chłopcem żeby mu robić przyjęcie urodzinowe. - Robin sięgnął po jedną z babeczek, a Dolly szybkim ruchem trzepnęła go w rękę. - Au!
- Zostaw, później będziemy jedli. - Oboje spojrzeli w stronę drzwi skąd właśnie dobiegł ich dzwonek. - Idź otworzyć. - Ponagliła go kobieta. Zrobił obrażoną minę i ruszył do przedpokoju, sięgnął po klamkę i ujrzał w drzwiach roześmianą twarz przyjaciółki jego siostry Kate.
- Cześć Robin. - Powiedziała pogodnie i zaczęła się bawić kosmykiem włosów.
- Cześć, Olivia rozmawia z kimś prze telefon od godziny, ale może uda ci się ją zaciągnąć na dół.
- Spokojnie, przeważnie mnie słucha. - Weszła do środka, a on pomógł zdjąć jej kurtkę, co wywołało uśmiech na jej twarzy. Richard zszedł ze schodów i wyjrzał zza rogu.
- O cześć Kate. - Zawołał przyjaźnie.
- Dzień dobry proszę pana i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
- Dziękuje bardzo. - Richard się rozpromienił.
W tym samym czasie na górze Olivia leżała na łóżku i machała nogami. Trzymała telefon przy uchu i rozmawiała z Chrisem od ponad godziny. Dobrze się rozumieli, rozmawiali bez presji i skrępowania, jak przyjaciele którzy znają się od zawsze.
- Nie - dziewczyna zaczęła się śmiać. - Wcale się nie bałam na rajdach.
- Jak to nie! Widziałem jak zaciskałaś palce na fotelu. - On też się śmiał, lubił z niej żartować i słyszeć jej śmiech.
- Chris.
- Co?
- Chyba ktoś puka do mojego pokoju, więc muszę kończyć.
- Dobra, może porozmawiamy później. Trzymaj się blondi.
- Bardzo śmieszne. - Wcisnęła czerwoną słuchawkę i podeszła do drzwi. Otworzyła je i bez słowa uścisnęła Kate. - Jak ja cię dawno nie widziałam!
- To samo chciałam powiedzieć.
- Co ty tu robisz?
- Pomyślałam, że wpadnę a przy okazji Robin kazał zaciągnąć cię na dół. Z kim tak namiętnie rozmawiałaś przez telefon? - Posłała jej wymowne spojrzenie.
- Nie z nikim, doktor Smith wyjaśniał mi efekty mojej pracy. - Olivia skłamała, nie chcieli z Chrisem aby ktoś o nich plotkował i na siłę robił z nich parę. - Dobra chodźmy na dół. - Obie zeszły po drewnianych schodach i udały się do salony, gdzie siedziała reszta rodziny.
- Olivia dziecko wreszcie. - Richard spojrzał na córkę. - Zaraz przyjdzie gość specjalny, zaprosiłem go z myślą o tobie na moje urodziny.
- O mnie? - Dziewczyna zdziwiła się lekko i od razu pomyślała o Chrisie. Skąd tata wiedział, że go lubi, ale to nie ważne, ważne jest to że go zobaczy. Spojrzała w stronę korytarza gdzie rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Uśmiechnęła się szeroko i spojrzała na ojca.
- Idź otworzyć. - Richard odwzajemnił uśmiech, a ona pobiegła do korytarza. Szybkim ruchem otworzyła drzwi i uśmiech znikł z jej twarzy. Na zewnątrz nie zobaczyła Chrisa tylko Kyle'a, który trzymał w ręku kwiaty i prezent.
- Stęskniłem się za tobą. - Powiedział i wszedł do środka.
Przeczytałeś? = skomentuj, a dodasz siły autorce :D
środa, 26 listopada 2014
Rozdział 18
- Mam pewien pomysł. - Chris zamknął drzwi swojego samochodu.
- Przeżyjemy?
- Co?
- Ten twój pomysł nie obejmuje skakania z wieżowca albo z Big Bena? - Chłopak wybuchnął śmiechem.
- Tym razem nie, ale musimy wziąć samochód doktora. Te przeklęte pismaki nie dały by mi żyć gdyby zobaczyli, że jeżdżę gdzieś z córką trenera. Pójdę go zapytać.
- Możemy wziąć mój samochód. - Chris spojrzał na nią zadowolony.
- Na pewno?
- Tak.
- Ale ja muszę prowadzić. - Widząc minę Olivi dodał. - Gdybym powiedział ci gdzie jedziemy zepsułbym niespodziankę.
- No dobra. - Z miną cierpiętnika zajęła miejsce pasażera.
- Boże jak tu mało miejsca!
- Dla kogoś kto ma powyżej metr dziewięćdziesiąt, no co ty niemożliwe.
- Nie możesz żyć bez sarkazmu co?
- Nie.
- Pozwolisz, że odsunę trochę siedzenie.
- Jeśli twoje nogi mają poczuć się lepiej to tak. - Posłała mu kpiący uśmiech.
- Ja z tobą nie mogę. - Chłopak odpalił silnik i wyjechał na ulicę.
- Co by się stało gdyby dziennikarze nas zobaczyli? - Zapytała nagle Olivia.
- Zaczęli by dochodzić kim jesteś, napisali by pewnie masę artykułów, że jesteśmy parą i nie daliby ci spokoju.
- Jak ty to znosisz?
- Wiesz, jak znajdą sobie lepszy temat to zostawiają mnie w spokoju. - Posłał jej szeroki uśmiech.
- Dobra, a skąd wiesz, że tam gdzie jedziemy nie będzie dziennikarzy?
- Uwierz mi oni nie chodzą w takie miejsca.
- Mhm. - Pokiwała głową z uśmiechem.
- Co?
- Nic.
- Co już sobie pomyślałaś? - Olivia zaczęła się śmiać.
- No nic.
Przez chwilę jechali w milczeniu, dziewczyna patrzyła na drogę i zorientowała się, że nie jadą w stronę Londynu tylko gdzieś na obrzeża. Widziała małe domki z cegły, polne dróżki i miejscowe sklepy, które były tak małe, że nie pomieściłyby nawet czterech klientów. Spojrzała na Chrisa, który skupiony właśnie skręcał w jedną z polnych drug.
- Czy to jest ten moment?
- Jaki? - Podniósł jedną brew.
- Ten, w którym wywozisz mnie do lasu, wyjmujesz piłę motorową i kroisz mnie na milion kawałków. - Oboje zaczęli się śmiać.
- To będzie musiało poczekać do następnego razu. - Uśmiechnął się do niej i skręcił w kolejną drogę. Jechali w milczeniu przez las, gdy nagle dojechali do rozwidlenia między drzewami. Było to coś na kształt parkingu z małym, drewnianym domkiem obok. Chris zaparkował obok czerwonego nissana i zadowolony wysiadł z samochodu. Olivia zrobiła to samo i rozejrzała się dookoła. Nie miała pojęcia gdzie są. Z domku wyszedł do nich mężczyzna niskiej postury w dresach i czapce z daszkiem. Uśmiechnął się przyjaźnie i podał rękę Chrisowi.
- Dawno cię nie było stary. - Powiedział i spojrzał na Olivię. - Moje uszanowanie. - Mówiąc to podniósł czapkę do góry, co wywołało na jej twarzy cień rozbawienia.
- Olivia to jest Gerard. - Chris wskazał na niego ręką.
- Cześć. - Przywitała się z chłopakiem, a on lekko się zarumienił.
- Gratuluję wygranego meczu. - Gerard wyjął papierosa z kieszeni. - Kibicowałem z całych sił.
- Dzięki.
- To co na dzisiaj?
- Dwa kaski i kombinezony. - Olivia spojrzała zdziwiona na Chrisa, ale on tylko do niej mrugnął. Kiedy Gerard dał mu o co prosił, wręczył dziewczynie kombinezon. - Zakładaj to na ubranie. - Nie mówiąc ani słowa zrobiła o co prosił. - Tu masz kask, ale nie zakładaj go jeszcze.
- Chris?
- Zaraz wszystkiego się dowiesz. Chodź. - Podał jej rękę, przez chwilę nie wiedziała co ma zrobić ale w końcu ujęła jego dłoń, a on pociągnął ją za sobą. Szli w dół po kamienistej drodze, usypanej ze żwiru i ziemi. Olivia widziała w oddali jakąś polane i czarne pasy, które się na niej znajdowały. Zmarszczyła brwi ale nie mogła dostrzec nic wyraźnego. Po chwili usłyszała dźwięk silników samochodowych i pisk opon. Zatrzymała się i spojrzała na Chrisa, teraz była pewna gdzie ją zabrał.
- Jazdy rajdowe! - Chłopak spojrzał na nią zdziwiony.
- Co? Nie podoba ci się? Wiesz zawsze możemy zawrócić i jechać do domu.
- Żartujesz! Zawsze chciałam tego spróbować! - Cieszyła się jak małe dziecko, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy Chrisa. Spojrzał na nią i uznał, że takiej dziewczyny nigdy jeszcze nie poznał. Pochwyciła jego wzrok i ich oczy się spotkały.
- Idziemy? - Zapytała, pokiwał głową na potwierdzenie i ruszyli na dół. Chris pomachał do jakiegoś chłopaka w czerwonym kombinezonie, który do nich podszedł.
- To samo co zawsze? - Zapytał.
- Tym razem dla dwóch osób.
- Jasne, chodźcie. - Poszli za nim na parking gdzie stały samochody. Chłopak przeszedł kolo kilku z nich i zatrzymał się przy białym, sportowym samochodzie o marce, której Olivia nigdy nie widziała. Na drzwiach i masce miał poprzylepiane kilka reklam, zapewne od sponsorów, a w środku wyglądał lepiej jak nie jeden rajdowy samochód. - Co powiecie na to cudeńko?
- Świetny. - Chris spojrzał na dziewczynę, która była wniebowzięta.
- To życzę miłej jazdy, tor numer dwa jest do waszej dyspozycji. - Chłopak odszedł i otworzył im bramę na drogę. Oboje wsiedli do samochodu, a Chris pomógł Olivi zapiąć pasy. Uśmiechnął się do niej i sprawdził czy wszystko jest na swoim miejscu.
- Jakbyś miała dosyć to łap mnie za rękę.
- Nie będzie takiej potrzeby, tylko nas nie zabij. - Spojrzała na opony, które otaczały tory. W razie co wylądujemy na nich, pomyślała.
- Spokojnie. - Założył kask, a ona zrobiła to samo. Chłopak wyjechał na tor i od razu wcisnął pedał gazu, a ją lekko wbiło w siedzenie. Na pierwszym zakręcie samochód zrobił obrót i z piskiem opon pojechał do przodu. To było niesamowite uczucie być tak szybkim i niedoścignionym. Trasa była cudowna, co raz były jakieś zakręty lub pętle dzięki, którym jazda była jeszcze bardziej ekscytująca. Dym z rury wydechowej ciągnął się za nimi jak ogon, a pisk opon dodawał adrenaliny. Chris kręcił kierownicą na wszystkie strony, a ona śmiała się jak małe dziecko.
- Przeżyjemy?
- Co?
- Ten twój pomysł nie obejmuje skakania z wieżowca albo z Big Bena? - Chłopak wybuchnął śmiechem.
- Tym razem nie, ale musimy wziąć samochód doktora. Te przeklęte pismaki nie dały by mi żyć gdyby zobaczyli, że jeżdżę gdzieś z córką trenera. Pójdę go zapytać.
- Możemy wziąć mój samochód. - Chris spojrzał na nią zadowolony.
- Na pewno?
- Tak.
- Ale ja muszę prowadzić. - Widząc minę Olivi dodał. - Gdybym powiedział ci gdzie jedziemy zepsułbym niespodziankę.
- No dobra. - Z miną cierpiętnika zajęła miejsce pasażera.
- Boże jak tu mało miejsca!
- Dla kogoś kto ma powyżej metr dziewięćdziesiąt, no co ty niemożliwe.
- Nie możesz żyć bez sarkazmu co?
- Nie.
- Pozwolisz, że odsunę trochę siedzenie.
- Jeśli twoje nogi mają poczuć się lepiej to tak. - Posłała mu kpiący uśmiech.
- Ja z tobą nie mogę. - Chłopak odpalił silnik i wyjechał na ulicę.
- Co by się stało gdyby dziennikarze nas zobaczyli? - Zapytała nagle Olivia.
- Zaczęli by dochodzić kim jesteś, napisali by pewnie masę artykułów, że jesteśmy parą i nie daliby ci spokoju.
- Jak ty to znosisz?
- Wiesz, jak znajdą sobie lepszy temat to zostawiają mnie w spokoju. - Posłał jej szeroki uśmiech.
- Dobra, a skąd wiesz, że tam gdzie jedziemy nie będzie dziennikarzy?
- Uwierz mi oni nie chodzą w takie miejsca.
- Mhm. - Pokiwała głową z uśmiechem.
- Co?
- Nic.
- Co już sobie pomyślałaś? - Olivia zaczęła się śmiać.
- No nic.
Przez chwilę jechali w milczeniu, dziewczyna patrzyła na drogę i zorientowała się, że nie jadą w stronę Londynu tylko gdzieś na obrzeża. Widziała małe domki z cegły, polne dróżki i miejscowe sklepy, które były tak małe, że nie pomieściłyby nawet czterech klientów. Spojrzała na Chrisa, który skupiony właśnie skręcał w jedną z polnych drug.
- Czy to jest ten moment?
- Jaki? - Podniósł jedną brew.
- Ten, w którym wywozisz mnie do lasu, wyjmujesz piłę motorową i kroisz mnie na milion kawałków. - Oboje zaczęli się śmiać.
- To będzie musiało poczekać do następnego razu. - Uśmiechnął się do niej i skręcił w kolejną drogę. Jechali w milczeniu przez las, gdy nagle dojechali do rozwidlenia między drzewami. Było to coś na kształt parkingu z małym, drewnianym domkiem obok. Chris zaparkował obok czerwonego nissana i zadowolony wysiadł z samochodu. Olivia zrobiła to samo i rozejrzała się dookoła. Nie miała pojęcia gdzie są. Z domku wyszedł do nich mężczyzna niskiej postury w dresach i czapce z daszkiem. Uśmiechnął się przyjaźnie i podał rękę Chrisowi.
- Dawno cię nie było stary. - Powiedział i spojrzał na Olivię. - Moje uszanowanie. - Mówiąc to podniósł czapkę do góry, co wywołało na jej twarzy cień rozbawienia.
- Olivia to jest Gerard. - Chris wskazał na niego ręką.
- Cześć. - Przywitała się z chłopakiem, a on lekko się zarumienił.
- Gratuluję wygranego meczu. - Gerard wyjął papierosa z kieszeni. - Kibicowałem z całych sił.
- Dzięki.
- To co na dzisiaj?
- Dwa kaski i kombinezony. - Olivia spojrzała zdziwiona na Chrisa, ale on tylko do niej mrugnął. Kiedy Gerard dał mu o co prosił, wręczył dziewczynie kombinezon. - Zakładaj to na ubranie. - Nie mówiąc ani słowa zrobiła o co prosił. - Tu masz kask, ale nie zakładaj go jeszcze.
- Chris?
- Zaraz wszystkiego się dowiesz. Chodź. - Podał jej rękę, przez chwilę nie wiedziała co ma zrobić ale w końcu ujęła jego dłoń, a on pociągnął ją za sobą. Szli w dół po kamienistej drodze, usypanej ze żwiru i ziemi. Olivia widziała w oddali jakąś polane i czarne pasy, które się na niej znajdowały. Zmarszczyła brwi ale nie mogła dostrzec nic wyraźnego. Po chwili usłyszała dźwięk silników samochodowych i pisk opon. Zatrzymała się i spojrzała na Chrisa, teraz była pewna gdzie ją zabrał.
- Jazdy rajdowe! - Chłopak spojrzał na nią zdziwiony.
- Co? Nie podoba ci się? Wiesz zawsze możemy zawrócić i jechać do domu.
- Żartujesz! Zawsze chciałam tego spróbować! - Cieszyła się jak małe dziecko, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy Chrisa. Spojrzał na nią i uznał, że takiej dziewczyny nigdy jeszcze nie poznał. Pochwyciła jego wzrok i ich oczy się spotkały.
- Idziemy? - Zapytała, pokiwał głową na potwierdzenie i ruszyli na dół. Chris pomachał do jakiegoś chłopaka w czerwonym kombinezonie, który do nich podszedł.
- To samo co zawsze? - Zapytał.
- Tym razem dla dwóch osób.
- Jasne, chodźcie. - Poszli za nim na parking gdzie stały samochody. Chłopak przeszedł kolo kilku z nich i zatrzymał się przy białym, sportowym samochodzie o marce, której Olivia nigdy nie widziała. Na drzwiach i masce miał poprzylepiane kilka reklam, zapewne od sponsorów, a w środku wyglądał lepiej jak nie jeden rajdowy samochód. - Co powiecie na to cudeńko?
- Świetny. - Chris spojrzał na dziewczynę, która była wniebowzięta.
- To życzę miłej jazdy, tor numer dwa jest do waszej dyspozycji. - Chłopak odszedł i otworzył im bramę na drogę. Oboje wsiedli do samochodu, a Chris pomógł Olivi zapiąć pasy. Uśmiechnął się do niej i sprawdził czy wszystko jest na swoim miejscu.
- Jakbyś miała dosyć to łap mnie za rękę.
- Nie będzie takiej potrzeby, tylko nas nie zabij. - Spojrzała na opony, które otaczały tory. W razie co wylądujemy na nich, pomyślała.
- Spokojnie. - Założył kask, a ona zrobiła to samo. Chłopak wyjechał na tor i od razu wcisnął pedał gazu, a ją lekko wbiło w siedzenie. Na pierwszym zakręcie samochód zrobił obrót i z piskiem opon pojechał do przodu. To było niesamowite uczucie być tak szybkim i niedoścignionym. Trasa była cudowna, co raz były jakieś zakręty lub pętle dzięki, którym jazda była jeszcze bardziej ekscytująca. Dym z rury wydechowej ciągnął się za nimi jak ogon, a pisk opon dodawał adrenaliny. Chris kręcił kierownicą na wszystkie strony, a ona śmiała się jak małe dziecko.
poniedziałek, 24 listopada 2014
Rozdział 17
- Chris? - Położyła mu dłoń na kolanie, a on podniósł głowę i spojrzał na nią. - Wszystko w porządku?
- Jak najbardziej. - Zmusił się do uśmiechu, ale ona to zauważyła. Usiadła obok niego. - Stęskniłaś się za mną? - Zapytał z drwiącym uśmiechem.
- Przestań, widzę że coś się stało. Mógłbyś chociaż raz przestać udawać aroganckiego chłopaczka i szczerze porozmawiać.
- No widzisz, ale ja wcale nie udaję. - Kolejny uśmiech. Olivia wypuściła powietrze z ust.
- Dobra zapomnij, że tu byłam. - Wstała i udała się do zejścia z trybun.
- Mój ojciec zdradza matkę. - Zatrzymała się i odwróciła w stronę Chrisa. - Sama widzisz nie ma się czym chwalić. - Olivia nie wiedziała co powiedzieć, wróciła i ponownie usiadła obok chłopaka. - Wiem szokujące, taka dobra rodzina, a ja mówię ci takie rzeczy.
- Jeśli chodzi ci o status pieniężny, to bogaci też się zdradzają. Nawet częściej niż ci biedni. - Chłopak uśmiechnął się blado. - Twoja mama wie?
- Nie, załamałaby się.
- To skąd ty o tym wiesz, może to nieprawda.
- Widziałem go z kochanką. - Olivia patrzyła na niego poważnie. - Parę dni temu powiedziałem mu o tym. Wyobraź sobie, że strasznie się zdziwił. - Chris się zaśmiał. - Mówi, że już z tym skończył ale nie wiem co o tym myśleć. Już mu nie wierzę.
- Może porozmawiaj z nim na spokojnie.
- Nie umiem z nim spokojnie rozmawiać.
- A próbowałeś chociaż? - Nie odezwał się. - Może kiedyś mu wybaczysz.
- Dla mnie zdrada jest czymś, czego nie można wybaczyć.
- Ta, wiem coś o tym.
- Chłopak? - Tylko pokiwała głową. - Mogłabyś nikomu nie mówić o tym co ci tu powiedziałem?
- Jasne.
- Dzięki.
- Wiesz w takiej sytuacji powinieneś chyba się napić. - Chris roześmiał się głośno.
- Jakbym chciał pić wtedy kiedy mam problem już dawno byłbym alkoholikiem. - Oboje zaczęli się śmiać, Chris spojrzał na boisko, a ona pocałowała go w policzek. - Za co to było?
- Za wygrany mecz. - Uśmiechnęła się do niego.
- Muszę częściej wygrywać.
- Chodź. - Podała mu rękę.
- Gdzie?
- Moja babcia mówi, że na smutki najlepsze są ciastka, a ja zostawiłam całe opakowanie u doktora w gabinecie.
- To musimy się pospieszyć bo to straszny łasuch.
Smith siedział w gabinecie i zajadał się ciastkami od babci Olivi. Był z siebie dumny, udało mu się przekonać Olivię, aby poszła do Chrisa. Wiedział, że ciągnie ich do siebie, mimo że oni sami jeszcze nie zdawali sobie z tego sprawy. Chris to mój chłopak, pomyślał i zasługuje na taką dziewczynę jak Olivia, a ta Serena niech zostawi go w spokoju. Sięgnął po kolejne ciastko, kiedy do gabinetu wszedł Chris i Olivia.
- A nie mówiłem! Już się opycha! - Chłopak zaczął się śmiać i usiadł obok doktora.
- Widzę, że już ci lepiej. - Smith poprawił okulary.
- Miałem swoją chwilę słabości. - Uśmiechnął się do Olivi, która to odwzajemniła.
- Jak się czuje tata? - Doktor zwrócił się do dziewczyny.
- Chyba już lepiej, rano zaczął odróżniać kolory. - Wszyscy zaczęli się śmiać.
- Ja tylko raz dałem się namówić na picie po meczu. - Smith przeciągnął się w fotelu. - I to był mój błąd.
- Właśnie, a dlaczego ty nie masz kaca? - Olivia spojrzała na Chrisa, który odsłonił białe zęby.
- Jest na to bardzo prosty sposób. Kiedy koledzy dolewają ci kolejnych trunków nie protestujesz tylko bierzesz sobie pustą szklankę od kolegi, a jemu podkładasz pełną.
- Sprytne.
- Chris jest przebiegły jak łasica w trakcie polowania.
- Skąd pan bierze te porównania? - Chris zaczął się śmiać.
- Jak to skąd? Wymyślam je!
- To wszystko jasne. - Chłopak mrugnął do Olivi, która usiadła na kanapie przy oknie.
- No to młodzieży zbierajcie się do domu.
- Słucham? - Dziewczyna spojrzała na doktora.
- No tak, nie macie co tu robić więc cieszcie się życiem. Idźcie na piwo, na rolki albo do kina gdzie tam chcecie. - Oboje patrzyli na niego zdziwieni, aż w końcu Chris się odezwał.
- Mi dwa razy nie trzeba powtarzać. - Wstał i zapiął kurtkę. - Idziesz? - Zapytał Olivię, która miała minę jakby zobaczyła ducha.
- Doktorze a co z moim stażem?
- Nie ucieknie, poza tym wczoraj byłaś lekarzem na meczu więc tobie też należy się odpoczynek. - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i wzięła kurtkę z wieszaka.
- Do widzenia!
- Pa dzieci, bawcie się dobrze. - Powiedział pod nosem i uśmiechnął się z zadowoleniem.
- To co gdzie jedziemy? - Zapytał Chris kiedy doszli do samochodów.
- Chyba do domu. - Olivia otworzyła drzwi i oparła się o nie.
- Dobra. - Powiedział. - Do mnie czy do ciebie? - Dziewczyna roześmiała się.
- Ty mnie chyba nie zrozumiałeś. Ty jedziesz do siebie, a ja do siebie.
- Znowu będziesz zgrywać niedostępną?
- O czym ty mówisz?
- Przychodzisz na trybuny, pocieszasz mnie, trzymasz za rękę, śmiejesz się razem ze mną, a teraz znowu próbujesz mi udowodnić, że mną gardzisz, a mówisz że to ja udaję. - Patrzyła na niego uważnie. - Dobra to cześć. - Chłopak chciał wsiąść do samochodu.
- Chris! - Spojrzał na nią pytająco. - Przepraszam. Gdzie chcesz mnie zabrać? - Zapytała, a on tylko uśmiechnął się zawadiacko.
- Jak najbardziej. - Zmusił się do uśmiechu, ale ona to zauważyła. Usiadła obok niego. - Stęskniłaś się za mną? - Zapytał z drwiącym uśmiechem.
- Przestań, widzę że coś się stało. Mógłbyś chociaż raz przestać udawać aroganckiego chłopaczka i szczerze porozmawiać.
- No widzisz, ale ja wcale nie udaję. - Kolejny uśmiech. Olivia wypuściła powietrze z ust.
- Dobra zapomnij, że tu byłam. - Wstała i udała się do zejścia z trybun.
- Mój ojciec zdradza matkę. - Zatrzymała się i odwróciła w stronę Chrisa. - Sama widzisz nie ma się czym chwalić. - Olivia nie wiedziała co powiedzieć, wróciła i ponownie usiadła obok chłopaka. - Wiem szokujące, taka dobra rodzina, a ja mówię ci takie rzeczy.
- Jeśli chodzi ci o status pieniężny, to bogaci też się zdradzają. Nawet częściej niż ci biedni. - Chłopak uśmiechnął się blado. - Twoja mama wie?
- Nie, załamałaby się.
- To skąd ty o tym wiesz, może to nieprawda.
- Widziałem go z kochanką. - Olivia patrzyła na niego poważnie. - Parę dni temu powiedziałem mu o tym. Wyobraź sobie, że strasznie się zdziwił. - Chris się zaśmiał. - Mówi, że już z tym skończył ale nie wiem co o tym myśleć. Już mu nie wierzę.
- Może porozmawiaj z nim na spokojnie.
- Nie umiem z nim spokojnie rozmawiać.
- A próbowałeś chociaż? - Nie odezwał się. - Może kiedyś mu wybaczysz.
- Dla mnie zdrada jest czymś, czego nie można wybaczyć.
- Ta, wiem coś o tym.
- Chłopak? - Tylko pokiwała głową. - Mogłabyś nikomu nie mówić o tym co ci tu powiedziałem?
- Jasne.
- Dzięki.
- Wiesz w takiej sytuacji powinieneś chyba się napić. - Chris roześmiał się głośno.
- Jakbym chciał pić wtedy kiedy mam problem już dawno byłbym alkoholikiem. - Oboje zaczęli się śmiać, Chris spojrzał na boisko, a ona pocałowała go w policzek. - Za co to było?
- Za wygrany mecz. - Uśmiechnęła się do niego.
- Muszę częściej wygrywać.
- Chodź. - Podała mu rękę.
- Gdzie?
- Moja babcia mówi, że na smutki najlepsze są ciastka, a ja zostawiłam całe opakowanie u doktora w gabinecie.
- To musimy się pospieszyć bo to straszny łasuch.
Smith siedział w gabinecie i zajadał się ciastkami od babci Olivi. Był z siebie dumny, udało mu się przekonać Olivię, aby poszła do Chrisa. Wiedział, że ciągnie ich do siebie, mimo że oni sami jeszcze nie zdawali sobie z tego sprawy. Chris to mój chłopak, pomyślał i zasługuje na taką dziewczynę jak Olivia, a ta Serena niech zostawi go w spokoju. Sięgnął po kolejne ciastko, kiedy do gabinetu wszedł Chris i Olivia.
- A nie mówiłem! Już się opycha! - Chłopak zaczął się śmiać i usiadł obok doktora.
- Widzę, że już ci lepiej. - Smith poprawił okulary.
- Miałem swoją chwilę słabości. - Uśmiechnął się do Olivi, która to odwzajemniła.
- Jak się czuje tata? - Doktor zwrócił się do dziewczyny.
- Chyba już lepiej, rano zaczął odróżniać kolory. - Wszyscy zaczęli się śmiać.
- Ja tylko raz dałem się namówić na picie po meczu. - Smith przeciągnął się w fotelu. - I to był mój błąd.
- Właśnie, a dlaczego ty nie masz kaca? - Olivia spojrzała na Chrisa, który odsłonił białe zęby.
- Jest na to bardzo prosty sposób. Kiedy koledzy dolewają ci kolejnych trunków nie protestujesz tylko bierzesz sobie pustą szklankę od kolegi, a jemu podkładasz pełną.
- Sprytne.
- Chris jest przebiegły jak łasica w trakcie polowania.
- Skąd pan bierze te porównania? - Chris zaczął się śmiać.
- Jak to skąd? Wymyślam je!
- To wszystko jasne. - Chłopak mrugnął do Olivi, która usiadła na kanapie przy oknie.
- No to młodzieży zbierajcie się do domu.
- Słucham? - Dziewczyna spojrzała na doktora.
- No tak, nie macie co tu robić więc cieszcie się życiem. Idźcie na piwo, na rolki albo do kina gdzie tam chcecie. - Oboje patrzyli na niego zdziwieni, aż w końcu Chris się odezwał.
- Mi dwa razy nie trzeba powtarzać. - Wstał i zapiął kurtkę. - Idziesz? - Zapytał Olivię, która miała minę jakby zobaczyła ducha.
- Doktorze a co z moim stażem?
- Nie ucieknie, poza tym wczoraj byłaś lekarzem na meczu więc tobie też należy się odpoczynek. - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i wzięła kurtkę z wieszaka.
- Do widzenia!
- Pa dzieci, bawcie się dobrze. - Powiedział pod nosem i uśmiechnął się z zadowoleniem.
- To co gdzie jedziemy? - Zapytał Chris kiedy doszli do samochodów.
- Chyba do domu. - Olivia otworzyła drzwi i oparła się o nie.
- Dobra. - Powiedział. - Do mnie czy do ciebie? - Dziewczyna roześmiała się.
- Ty mnie chyba nie zrozumiałeś. Ty jedziesz do siebie, a ja do siebie.
- Znowu będziesz zgrywać niedostępną?
- O czym ty mówisz?
- Przychodzisz na trybuny, pocieszasz mnie, trzymasz za rękę, śmiejesz się razem ze mną, a teraz znowu próbujesz mi udowodnić, że mną gardzisz, a mówisz że to ja udaję. - Patrzyła na niego uważnie. - Dobra to cześć. - Chłopak chciał wsiąść do samochodu.
- Chris! - Spojrzał na nią pytająco. - Przepraszam. Gdzie chcesz mnie zabrać? - Zapytała, a on tylko uśmiechnął się zawadiacko.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





.jpg)