wtorek, 17 maja 2016
Bonusik: )
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=946377842141471&id=460148280764432 zapraszam do przeczytania próbki nowego opowiadania na facebooku !
poniedziałek, 16 maja 2016
Rozdział 55
Olivia siedziała na blacie mebli kuchennych i przeglądała informacje na temat ostatniego meczu Chrisa. Dwa dni temu razem z jej ojcem, drużyną, Jamesem i Henrym wyjechali na towarzyski mecz do Francji. Nie lubiła kiedy wyjeżdżał, ale wiedziała że po tej kłótni z matką, taki wyjazd dobrze mu zrobi.
- Wrócę zanim się obejrzysz. - Powiedział, kiedy wyjeżdżał.
Tak jasne, pomyślała. Zdążyła się obejrzeć setki razy, a jedyne co widziała to jego torby w drugim pokoju. Taki los dziewczyny piłkarza, co poradzić. Masz fajnego faceta to się poświęcaj. Uśmiechnęła się pod nosem na te myśli i podniosła wzrok na babcię, która wróciła od przyjaciółki.
- Powiedz, że nie przyniosłaś znowu tego jej ohydnego placka.
Babcia popatrzyła na nią przepraszająco.
- Nie musisz go jeść kochanie, poza tym Caroline tak się stara kiedy go piecze.
- Niech przestanie, tak będzie lepiej dla gatunku ludzkiego. - Dziewczyna zeskoczyła na ziemię i wzięła wodę z lodówki.
- Robin do ciebie dzwonił? - Zapytała Dolly i wypakowała prezenty od koleżanki.
- Babciu Robin ma już do kogo dzwonić, zapomniałaś. Kto na jego miejscu dzwoniłby do siostry.
- W sumie racja. A Chris się odzywał?
Olivia zrobiła minę dumnego ośmiolatka.
- Jeszcze pytasz. Dzwoni codziennie, kazał cię pozdrowić.
- Uwielbiam tego chłopaka, trzymaj się go mocno.
- Babciu.
- No co?
- To nie Bóg tylko Chris.
- I tak się go trzymaj!
Olivia pokręciła głową z uśmiechem. Nagle poczuła wibracje telefonu i spojrzała na wyświetlacz. Zmarszczyła brwi. Dolly podeszła do niej i położyła dłoń na jej ramieniu.
- To Chris? - Zapytała.
- Nie, nie znam tego numeru.
- Odbierz zobaczymy kto to. - Ponagliła ją babcia.
Dziewczyna przewróciła oczami i nacisnęła zieloną słuchawkę.
- Słucham?
Przez minutę było słychać tylko czyjś oddech i lekki szum.
- Halo?
- Olivia to ty?
Dziewczyna wymieniła spojrzenia z babcią, która przykleiła się do drugiej strony telefonu.
- Tak, a kto mówi?
- Alice, mama Chrisa.
Olivia wytrzeszczyła oczy, a babcia zrobiła coś na znak duszenia innej osoby.
- Yyy, chyba nie mam siły się z panią dziś kłócić. - Olivia chciała się rozłączyć.
- Nie, nie to nie o to chodzi.
- Więc o co? - Ton dziewczyny zmienił się na ostrzejszy, ale jednak wciąż uprzejmy. Za bardzo uprzejmy dla tej kobiety.
- Potrzebuję pomocy, mogłabyś do mnie przyjechać?
Olivia spojrzała na babcię, która zaczęła szeptać, że to podejrzane i może ona chce udusić jej wnuczkę.
Dziewczyna przewróciła oczami i machnęła na babcię rękę, żeby była cicho.
- Jeśli nie powie pani o co chodzi to myślę, że jednak nie przyjadę.
- Dobrze, ale nie możesz powiedzieć Chrisowi, ani nikomu z mojej rodziny. Zdenerwują się, a to może zaważyć na meczu.
Olivia wzięła głęboki wdech.
- No dobrze. Słucham.
- Myłam okna w domu i spadłam z drabinki, chyba złamałam nogę. Ty jesteś lekarzem więc...
- Dlaczego nie zadzwoni pani po karetkę?
- Bo zaraz wszystko będzie w mediach, a Chłopcy...
- Tak wiem nie mogą się denerwować. Dobrze zaraz u pani będę, tylko niech pani nie próbuje wstawać.
Dziewczyna włożyła telefon do kieszeni i zaczęła zakładać kurtkę.
- Jedziesz tam?! - Babcia o mało nie dostała zawału.
- Muszę.
- Kochanie to jest...
- To jest tajemnica jasne, jak Chris albo ktokolwiek będzie dzwonił to jestem na zakupach.
- Ale...
- Potem ci wyjaśnię. - Pocałowała kobietę w policzek i wzięła kluczyki do ręki.
Po chwili wyjeżdżała już z parkingu centrum sportowego, musiała jakoś zwinąć materiału do zakładania gipsu i inne p[potrzebne opatrunki. Jechała przez bogatą dzielnicę, której mieszkał Chris i skręciła w kolejną uliczkę i zajechała pod dom. Wysiadła z samochodu, wzięła torbę medyczną na ramię i pobiegła w kierunku drzwi. Weszła do środka i rozejrzała się po niewiarygodnie dużym holu.
- Proszę pani? - Zawołała.
- Tutaj jestem!
Wzięła głęboki oddech i skierowała się do pomieszczenia, które przypominało oranżerię, wszędzie było pełno roślin, a okna. To było niemożliwe, żeby umyła je kobieta, jeszcze sama. Alice leżała na podłodze, a raczej siedziała, kiedy zobaczyła Olivię, na jej twarzy pojawiła się ulga.
- Dziękuję, że przyjechałaś.
Olivia nie zwróciła uwagi na jej słowa, kucnęła obok i otworzyła torbę.
- Która to noga?
- Prawa.
Dziewczyna dotknęła nogi, a Alice syknęła z bólu.
- Rzeczywiście złamana. Będę musiała pani założyć gips.
- A to konieczne?
- O ile mi wiadomo to tak.
Kobieta chyba wyczuła jej sarkazm i zwiesiła głowę.
Olivia rozcięła nożycami spodnie Alice i wyjęła z torby wszystkie potrzebne rzeczy po kilku minutach gips był na swoim miejscu, a Alice nie czuła bólu dzięki zastrzykowi jaki dała jej dziewczyna.
- Spróbuję panią podnieść, proszę się podnieść powoli używając lewej nogi, ja podtrzymam panią z prawej.
Kobieta pokiwała głową i zrobiła to o co prosiła dziewczyna jej syna. Jakoś udało im się doprowadzić ją do sypialni i położyć na łóżku.
- Ma się panią kto zająć?
- Ja... Chłopcy wrócą za dwa dni.
- Mogę przywieźć pani kule, będzie się łatwiej poruszać.
- Dziecko z ta nogą to i kule nie pomogą.
Olivia popatrzyła na nią i wzruszyła ramionami.
- Dobrze w takim razie dzwonimy po pani męża. - Chciała wyjąć telefon ale Alice zatrzymała ją ruchem dłoni.
- Nie proszę cię on powie chłopcom, a tego nie chce. Chris musi być skupiony na grze. Ja... Może mogłabyś ze mną zostać jedną noc? Pokój Chrisa jest wolny.
Olivia myślała, że źle słyszy.
- Ja?! Z panią?
- Ja wiem, że byłam podła i że Chris...
- Dobrze, wystarczy. Zostanę, ale robię to dla Chrisa nie dla pani.
Po tych słowach wyszła z pokoju i wzięła naprawdę głęboki oddech, żeby nie zwariować.
Także kochani wracamy do dawnego trybu, mam nadzieję że się podoba. I cieszę się, że mogę ponownie dzielić z Wami moją pasję :* Buziaki.
- Wrócę zanim się obejrzysz. - Powiedział, kiedy wyjeżdżał.
Tak jasne, pomyślała. Zdążyła się obejrzeć setki razy, a jedyne co widziała to jego torby w drugim pokoju. Taki los dziewczyny piłkarza, co poradzić. Masz fajnego faceta to się poświęcaj. Uśmiechnęła się pod nosem na te myśli i podniosła wzrok na babcię, która wróciła od przyjaciółki.
- Powiedz, że nie przyniosłaś znowu tego jej ohydnego placka.
Babcia popatrzyła na nią przepraszająco.
- Nie musisz go jeść kochanie, poza tym Caroline tak się stara kiedy go piecze.
- Niech przestanie, tak będzie lepiej dla gatunku ludzkiego. - Dziewczyna zeskoczyła na ziemię i wzięła wodę z lodówki.
- Robin do ciebie dzwonił? - Zapytała Dolly i wypakowała prezenty od koleżanki.
- Babciu Robin ma już do kogo dzwonić, zapomniałaś. Kto na jego miejscu dzwoniłby do siostry.
- W sumie racja. A Chris się odzywał?
Olivia zrobiła minę dumnego ośmiolatka.
- Jeszcze pytasz. Dzwoni codziennie, kazał cię pozdrowić.
- Uwielbiam tego chłopaka, trzymaj się go mocno.
- Babciu.
- No co?
- To nie Bóg tylko Chris.
- I tak się go trzymaj!
Olivia pokręciła głową z uśmiechem. Nagle poczuła wibracje telefonu i spojrzała na wyświetlacz. Zmarszczyła brwi. Dolly podeszła do niej i położyła dłoń na jej ramieniu.
- To Chris? - Zapytała.
- Nie, nie znam tego numeru.
- Odbierz zobaczymy kto to. - Ponagliła ją babcia.
Dziewczyna przewróciła oczami i nacisnęła zieloną słuchawkę.
- Słucham?
Przez minutę było słychać tylko czyjś oddech i lekki szum.
- Halo?
- Olivia to ty?
Dziewczyna wymieniła spojrzenia z babcią, która przykleiła się do drugiej strony telefonu.
- Tak, a kto mówi?
- Alice, mama Chrisa.
Olivia wytrzeszczyła oczy, a babcia zrobiła coś na znak duszenia innej osoby.
- Yyy, chyba nie mam siły się z panią dziś kłócić. - Olivia chciała się rozłączyć.
- Nie, nie to nie o to chodzi.
- Więc o co? - Ton dziewczyny zmienił się na ostrzejszy, ale jednak wciąż uprzejmy. Za bardzo uprzejmy dla tej kobiety.
- Potrzebuję pomocy, mogłabyś do mnie przyjechać?
Olivia spojrzała na babcię, która zaczęła szeptać, że to podejrzane i może ona chce udusić jej wnuczkę.
Dziewczyna przewróciła oczami i machnęła na babcię rękę, żeby była cicho.
- Jeśli nie powie pani o co chodzi to myślę, że jednak nie przyjadę.
- Dobrze, ale nie możesz powiedzieć Chrisowi, ani nikomu z mojej rodziny. Zdenerwują się, a to może zaważyć na meczu.
Olivia wzięła głęboki wdech.
- No dobrze. Słucham.
- Myłam okna w domu i spadłam z drabinki, chyba złamałam nogę. Ty jesteś lekarzem więc...
- Dlaczego nie zadzwoni pani po karetkę?
- Bo zaraz wszystko będzie w mediach, a Chłopcy...
- Tak wiem nie mogą się denerwować. Dobrze zaraz u pani będę, tylko niech pani nie próbuje wstawać.
Dziewczyna włożyła telefon do kieszeni i zaczęła zakładać kurtkę.
- Jedziesz tam?! - Babcia o mało nie dostała zawału.
- Muszę.
- Kochanie to jest...
- To jest tajemnica jasne, jak Chris albo ktokolwiek będzie dzwonił to jestem na zakupach.
- Ale...
- Potem ci wyjaśnię. - Pocałowała kobietę w policzek i wzięła kluczyki do ręki.
Po chwili wyjeżdżała już z parkingu centrum sportowego, musiała jakoś zwinąć materiału do zakładania gipsu i inne p[potrzebne opatrunki. Jechała przez bogatą dzielnicę, której mieszkał Chris i skręciła w kolejną uliczkę i zajechała pod dom. Wysiadła z samochodu, wzięła torbę medyczną na ramię i pobiegła w kierunku drzwi. Weszła do środka i rozejrzała się po niewiarygodnie dużym holu.
- Proszę pani? - Zawołała.
- Tutaj jestem!
Wzięła głęboki oddech i skierowała się do pomieszczenia, które przypominało oranżerię, wszędzie było pełno roślin, a okna. To było niemożliwe, żeby umyła je kobieta, jeszcze sama. Alice leżała na podłodze, a raczej siedziała, kiedy zobaczyła Olivię, na jej twarzy pojawiła się ulga.
- Dziękuję, że przyjechałaś.
Olivia nie zwróciła uwagi na jej słowa, kucnęła obok i otworzyła torbę.
- Która to noga?
- Prawa.
Dziewczyna dotknęła nogi, a Alice syknęła z bólu.
- Rzeczywiście złamana. Będę musiała pani założyć gips.
- A to konieczne?
- O ile mi wiadomo to tak.
Kobieta chyba wyczuła jej sarkazm i zwiesiła głowę.
Olivia rozcięła nożycami spodnie Alice i wyjęła z torby wszystkie potrzebne rzeczy po kilku minutach gips był na swoim miejscu, a Alice nie czuła bólu dzięki zastrzykowi jaki dała jej dziewczyna.
- Spróbuję panią podnieść, proszę się podnieść powoli używając lewej nogi, ja podtrzymam panią z prawej.
Kobieta pokiwała głową i zrobiła to o co prosiła dziewczyna jej syna. Jakoś udało im się doprowadzić ją do sypialni i położyć na łóżku.
- Ma się panią kto zająć?
- Ja... Chłopcy wrócą za dwa dni.
- Mogę przywieźć pani kule, będzie się łatwiej poruszać.
- Dziecko z ta nogą to i kule nie pomogą.
Olivia popatrzyła na nią i wzruszyła ramionami.
- Dobrze w takim razie dzwonimy po pani męża. - Chciała wyjąć telefon ale Alice zatrzymała ją ruchem dłoni.
- Nie proszę cię on powie chłopcom, a tego nie chce. Chris musi być skupiony na grze. Ja... Może mogłabyś ze mną zostać jedną noc? Pokój Chrisa jest wolny.
Olivia myślała, że źle słyszy.
- Ja?! Z panią?
- Ja wiem, że byłam podła i że Chris...
- Dobrze, wystarczy. Zostanę, ale robię to dla Chrisa nie dla pani.
Po tych słowach wyszła z pokoju i wzięła naprawdę głęboki oddech, żeby nie zwariować.
Także kochani wracamy do dawnego trybu, mam nadzieję że się podoba. I cieszę się, że mogę ponownie dzielić z Wami moją pasję :* Buziaki.
środa, 11 maja 2016
Rozdział 54
Chris otworzył drzwi domu i wślizgnął się do niego po cichu, odwiesił kurtkę na wieszak i poszedł do kuchni. Po wczorajszej nocy z Olivią miał motyle w brzuchu, czuł się jak nastolatek zakochany pierwszy raz. Zanim zdążył uciec na górę jego matka wyszla z salonu. Otworzył oczy ze zdumienia, o tej porze zwykle spała. Zdecydował jednak nie pokazywać po sobie zaskoczenia i rozluźnił się.
- Gdzie byłeś w nocy? - Zapytała oschle.
Posłał jej swoje spojrzenie.
- Jak już zauważyłaś, nie mam pięciu lat.
-PO co ja pytam! - Kobieta zaczęła machać rękami, a Chris zmarszczył brwi. - Byłeś u tej dziewuchy!
- Przestań.
- Co ona sobie wogóle myśli. Szlaja się po mieście z twoim bratem, a w nocy spi z tobą! Jak jakaś dziwka!
Przez chwilę oboje wpatrywali się w siebie w milczeniu. Do Alice dotarło znaczenie słów które wypowiedziała. Zrobiła zmieszaną minę
- Cos ty powiedziała?
- Chris posłuchaj....
- Pytam co powiedziałaś! - Pierwszy raz w życiu podniósł na matkę głos.
Kobieta cofnęła się
- Chris...
- Mam cię dość, rozumiesz? Dość. - Chłopak machnął rękami i poszedl na górę.
Nie wiedziała czy ma za nim iść. Nie chciała tego, wybuchła, poniosło ją. Kiedy podniosła się z krzesła zobaczyła syna, ktory idzie do korytarza z torbą. Poszla za nim i popatrzyła jak zaklada buty.
- Co ty robisz synu?
- Czas sie wreszcie usamodzielnić, powiedziałem ci mam dość. Wyprowadzam się.
Alice złapała syna za ramię.
- Nie proszę cię, przepraszam.
- Sama tego chciałaś. - Wyrwał sie jej i wyszedł na dwór.
Matka wybiegła za nim, ale nie zdążyła go zatrzymać bo z piskiem opon opuścił podjazd.
James siedział za biurkiem w swoim gabinecie. Przyszedł dzis do pracy z nudów, nie chciał siedzieć w domu, a Chrisowi i Olivii krzyżować planów chociaż wiedział, że zawsze chętnie go ze sobą wszędzie zabiorą. Nagle ktoś szarpnął za klamkę, James myślał że to szalony doktorek zapomniał czegoś z pracy ale jego oczom ukazał sie Chris. James wstał zza biurka i spojrzał na brata niepewnie. Chłopak zdjął kaptur i opadł bezwładnie na kanapę.
- Co sie stało? - James nie krył zdziwienia.
Chris spojrzał na niego spod byka.
- Wyprowadziłem się z domu.
James nie wierzył własnym uszom.
- Co zrobiłeś?
- Panikujesz jakbym zabił sąsiadkę. Wyprowadziłem się.
James pokręcił głową jakby to pomogło mu zrozumieć brata. Usiadł obok niego.
- Nic nie rozumiem. Co ty znowu wymyśliłeś? Gdzie będziesz mieszkał?
- Nie mam pojęcia. - Chris mówił to tak jakby rozmawiali o zakupie psa.
- Chris! Nie możesz od tak wyprowadzać sie z domu na własne widzimisię.
Chłopak nagle spoważniał i wziął głęboki oddech.
- Jestem chyba usprawiedliwiony skoro matka nazwała moją dziewczynę dziwką.
- Co? Czy ona juz całkiem oszalała.
- Jeszcze się pytasz?
- Ale nie udusiłeś jej prawda?
- Uwierz mi powstrzymałem sie w ostatniej chwili.
- Pogadam z nią jak wrócę.
- Rób jak chcesz, ja nie pokaże się w domu. - Podniósł się z miejsca i przeczesał włosy dłonią.
James popatrzył na brata, wiedział że to co powiedziała matka go zabolało ale znając Chrisa nie pokaże tego po sobie.
- Jedź do Olivii. - Wypalił James.
Chris pokręcił głową
- Nie, nie będę jej mieszał w nasze problemy.
- Jeśli do niej nie pojedziesz to ja zadzwonię i wszystko jej powiem.
- Chesz żeby było jej przykro? Jakbyś sie czuł na jej miejscu?
- Na jej miejscu chciałbym wiedzieć gdyby działo sie z tobą cos złego.
Chris popatrzył na niego przez chwilę i pokiwał głową..
- Dzięki brat. - Podał mu dłoń, a James poklepał go po plecach.
- Gdybyś potrzebował jakichkolwiek rzeczy z domu po prostu dzwoń, przywiozę ci.
- Dzięki stary. - Uśmiechnął się i zniknął za drzwiami
Wsiadł do samochodu i kilka minut pozniej był pod domem Olivii. Spojrzał na budynek i wysiadł z auta. Już miał wejść po schodach, kiedy pomyślał że nie chce robić z siebie ofiary. Wycofał sie lekko gdy nagle ktoś złapał go od tylu w pasie.
- Co tu robisz przystojniaku? - Olivia zaśmiała się za jego plecami.
Odwrócił się powoli, a ona pocałowała go w policzek.
- Ja... Chciałem cię zobaczyć.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej i złapała go za rękę.
- Mówiłam już że cię kocham?
- Dziś chyba tylko kilka razy. - Powiedział i chciał ją pocałować.
Odsunęła się od niego na chwilę i pokazała palcem na torby w samochodzie.
- Co to jest?
- To na trening kochanie. - Próbował lekko złapać ją za rękę ale nie pozwoliła na to.
- Chris?
Nie wiedział co ma jej powiedzieć więc milczał. Wpatrywała się w niego swoimi dużymi oczami. Chyba zrozumiała o coc chodzi.
- Weź te torby i chodź.
- Olivia...
- Powiedziałam bierz torby, wyjaśnisz mi wszystko w domu jak przygotujemy dla ciebie pokój.
Odprowadził ją wzrokiem do domu, nagle wychyliła się zza drzwi i przyciągnęła go do siebie. Ich wargi zetknęły się w pocałunku.
- Nie musisz się niczego przy mnie wstydzić jasne?
- Jak twoje włosy.
Uśmiechnęła się do niego i przytrzymała drzwi żeby mógł wejść.
- Gdzie byłeś w nocy? - Zapytała oschle.
Posłał jej swoje spojrzenie.
- Jak już zauważyłaś, nie mam pięciu lat.
-PO co ja pytam! - Kobieta zaczęła machać rękami, a Chris zmarszczył brwi. - Byłeś u tej dziewuchy!
- Przestań.
- Co ona sobie wogóle myśli. Szlaja się po mieście z twoim bratem, a w nocy spi z tobą! Jak jakaś dziwka!
Przez chwilę oboje wpatrywali się w siebie w milczeniu. Do Alice dotarło znaczenie słów które wypowiedziała. Zrobiła zmieszaną minę
- Cos ty powiedziała?
- Chris posłuchaj....
- Pytam co powiedziałaś! - Pierwszy raz w życiu podniósł na matkę głos.
Kobieta cofnęła się
- Chris...
- Mam cię dość, rozumiesz? Dość. - Chłopak machnął rękami i poszedl na górę.
Nie wiedziała czy ma za nim iść. Nie chciała tego, wybuchła, poniosło ją. Kiedy podniosła się z krzesła zobaczyła syna, ktory idzie do korytarza z torbą. Poszla za nim i popatrzyła jak zaklada buty.
- Co ty robisz synu?
- Czas sie wreszcie usamodzielnić, powiedziałem ci mam dość. Wyprowadzam się.
Alice złapała syna za ramię.
- Nie proszę cię, przepraszam.
- Sama tego chciałaś. - Wyrwał sie jej i wyszedł na dwór.
Matka wybiegła za nim, ale nie zdążyła go zatrzymać bo z piskiem opon opuścił podjazd.
James siedział za biurkiem w swoim gabinecie. Przyszedł dzis do pracy z nudów, nie chciał siedzieć w domu, a Chrisowi i Olivii krzyżować planów chociaż wiedział, że zawsze chętnie go ze sobą wszędzie zabiorą. Nagle ktoś szarpnął za klamkę, James myślał że to szalony doktorek zapomniał czegoś z pracy ale jego oczom ukazał sie Chris. James wstał zza biurka i spojrzał na brata niepewnie. Chłopak zdjął kaptur i opadł bezwładnie na kanapę.
- Co sie stało? - James nie krył zdziwienia.
Chris spojrzał na niego spod byka.
- Wyprowadziłem się z domu.
James nie wierzył własnym uszom.
- Co zrobiłeś?
- Panikujesz jakbym zabił sąsiadkę. Wyprowadziłem się.
James pokręcił głową jakby to pomogło mu zrozumieć brata. Usiadł obok niego.
- Nic nie rozumiem. Co ty znowu wymyśliłeś? Gdzie będziesz mieszkał?
- Nie mam pojęcia. - Chris mówił to tak jakby rozmawiali o zakupie psa.
- Chris! Nie możesz od tak wyprowadzać sie z domu na własne widzimisię.
Chłopak nagle spoważniał i wziął głęboki oddech.
- Jestem chyba usprawiedliwiony skoro matka nazwała moją dziewczynę dziwką.
- Co? Czy ona juz całkiem oszalała.
- Jeszcze się pytasz?
- Ale nie udusiłeś jej prawda?
- Uwierz mi powstrzymałem sie w ostatniej chwili.
- Pogadam z nią jak wrócę.
- Rób jak chcesz, ja nie pokaże się w domu. - Podniósł się z miejsca i przeczesał włosy dłonią.
James popatrzył na brata, wiedział że to co powiedziała matka go zabolało ale znając Chrisa nie pokaże tego po sobie.
- Jedź do Olivii. - Wypalił James.
Chris pokręcił głową
- Nie, nie będę jej mieszał w nasze problemy.
- Jeśli do niej nie pojedziesz to ja zadzwonię i wszystko jej powiem.
- Chesz żeby było jej przykro? Jakbyś sie czuł na jej miejscu?
- Na jej miejscu chciałbym wiedzieć gdyby działo sie z tobą cos złego.
Chris popatrzył na niego przez chwilę i pokiwał głową..
- Dzięki brat. - Podał mu dłoń, a James poklepał go po plecach.
- Gdybyś potrzebował jakichkolwiek rzeczy z domu po prostu dzwoń, przywiozę ci.
- Dzięki stary. - Uśmiechnął się i zniknął za drzwiami
Wsiadł do samochodu i kilka minut pozniej był pod domem Olivii. Spojrzał na budynek i wysiadł z auta. Już miał wejść po schodach, kiedy pomyślał że nie chce robić z siebie ofiary. Wycofał sie lekko gdy nagle ktoś złapał go od tylu w pasie.
- Co tu robisz przystojniaku? - Olivia zaśmiała się za jego plecami.
Odwrócił się powoli, a ona pocałowała go w policzek.
- Ja... Chciałem cię zobaczyć.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej i złapała go za rękę.
- Mówiłam już że cię kocham?
- Dziś chyba tylko kilka razy. - Powiedział i chciał ją pocałować.
Odsunęła się od niego na chwilę i pokazała palcem na torby w samochodzie.
- Co to jest?
- To na trening kochanie. - Próbował lekko złapać ją za rękę ale nie pozwoliła na to.
- Chris?
Nie wiedział co ma jej powiedzieć więc milczał. Wpatrywała się w niego swoimi dużymi oczami. Chyba zrozumiała o coc chodzi.
- Weź te torby i chodź.
- Olivia...
- Powiedziałam bierz torby, wyjaśnisz mi wszystko w domu jak przygotujemy dla ciebie pokój.
Odprowadził ją wzrokiem do domu, nagle wychyliła się zza drzwi i przyciągnęła go do siebie. Ich wargi zetknęły się w pocałunku.
- Nie musisz się niczego przy mnie wstydzić jasne?
- Jak twoje włosy.
Uśmiechnęła się do niego i przytrzymała drzwi żeby mógł wejść.
poniedziałek, 9 maja 2016
DLA WYTRWAŁYCH
Kochani, wiem długo mnie nie było. Należy mi się od was bura za zaniedbanie bloga, przyjmuję ją na klatę :) Nie mogłam pisać, mój cały czas zaczęły przygotowania do matury, która jak na razie idzie mi bardzo dobrze, ale to wymagało wielu wyrzeczeń, a między innymi pisania które tak kocham. Dziękuję wszystkim czytelnikom, którzy pisali do mnie i pytali co słychać, kiedy wrócę. Dziękuję również tym, którzy pisali obraźliwe komentarze i wiadomości, to bardzo pokazuje jacy jesteście, także gratuluję. Więc jeśli jeszcze jesteście cierpliwi to OBIECUJĘ, że z dniem 19 maja pojawia się nowy rozdział i jedziemy dalej z przygodami Olivii i Chrisa, oraz mam dla was coś zupełnie nowego, a mianowicie już porządnie napisaną mogę powiedzieć książkę, rozdziały są bardzo długie i pełne humoru więc będziecie zadowoleni. Zapraszam i dzięki tym, którzy zostali, a także witam tych którzy przybędą :)
Buziaki
Gold.Raven :)
Buziaki
Gold.Raven :)
piątek, 15 stycznia 2016
Rozdział 53
CHRISTOPHER REED MA NOWĄ DZIEWCZYNĘ, ROMANS CÓRKI TRENERA Z BRAMKARZEM, WIEMY KTO SKRADŁ SERCE CHRISA. Te nagłówki nie dawały Olivii spokoju od dwóch tygodni. Przypomniała sobie słowa Chrisa ,, kilka dni i wszyscy o tym zapomną" cóż kochanie, pomyślała jednak nie zapomnieli. Musiała się przyzwyczaić, że na zwykłych zakupach ludzie wyciągają telefony i robią im zdjęcia.To jednak nie miało znaczenia przy tym jak Chris rozpromienił się odkąd się ujawnili Był jeszcze lepszy niż wcześniej, a myślała że to niemożliwe. Uśmiechnęła się pod nosem i skręciła w kolejną ulic, szła do kawiarni żeby spotkać się z Jamesem, dzień po pamiętnym meczu wyjechał z drużyną juniorów do Francji i wrócił dopiero wczoraj. Kiedy była coraz bliżej celu stwierdziła, że stęskniła się za tym wielkoludem. Nie wyobrażała sobie że jego lub Chrisa może zabraknąć w jej życiu. Pchnęla drzwi kawiarni i kilka głów zwróciło się w jej stronę. No tak, pomyślała. Teraz jestem czymś w stylu gwiazdy albo sensacji. Rozejrzała się po sali w poszukiwaniu Jamesa.
- Olivia.
Odwróciła si i zobaczyła go. Jak zwykle nienagannie ubrany, przywitał ją szczerym uśmiechem. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, podbiegła do niego i rzuciła mu się na szyję. Podniósł ją do góry i zakręcił dookoła.
- James! - Odstawił ją na ziemię jakby była lekkości piórka. - Brakowała mi ciebie.
- Mi ciebie też. - Powiedział z rozmarzeniem. Wyobraził sobie jak codziennie tak właśnie Olivia wita Chrisa i zazdrościł mu tego z całego serca.
Oboje usiedli przy jednym stoliku, a James zamówił dwie podwójne latte z karmelem.
- Opowiadaj. - Zachęciła go i poklepała po dłoni. - Jak było z dzieciakami?
- Świetnie, wiesz to niezła lekcja życia. Chyba gdybym był ojcem dzieci wlazłby mi na głowę. - Oboje się zaśmiali.
- Pasowałby ci dzieci. - Powiedziała. - Zabieraj się za szukanie kobiety i do roboty. - Zażartowała.
A on pomyślał, że nikogo innego nie będzie już szukał bo kobieta jego życia siedzi przed nim.
- Tak, pomożesz mi rozwiesić ogłoszenia? Samotny lekarz szuka partnerki do założenia rodziny.
Olivia zaśmiała się szczerze, a kelnerka przyniosła im kawę i zmierzyła ją wzrokiem.
James pochwycił jej spojrzenie i uśmiechnął się szelmowsko, kobieta speszyła się i uciekła szybko.
- Nadal się tak na ciebie gapią?
- O tak! - Olivia upiła łyk kawy. - Traktują mnie jakbym była nowym okazem zwierzątka w zoo.
- Bardzo ładnym okazem.
Mrugnęła do niego.
- Nie podlizuj się!
- Dobra, masz mnie. A tak naprawdę, przyzwyczaiłaś się już do tego zamieszania?
- Chyba nigdy się nie przyzwyczaję, ale warto było. - Powiedziała to z taką radością, że James poczuł kolejne ukłucie zazdrości.
- Chris, pewnie pęka z dumy kiedy gdzieś wychodzicie.
- Na początku chciał mi założyć papierową torbę na głowę, ale mu przeszło.
James spojrzał na nią przerażony, a ona trąciła go w ramię.
- Żartuje! Chodzi dumny jak paw.
James wypuścił powietrze z ust i zmierzwił jej włosy.
- Dobry humor ci dopisuje.
- A wiesz, że tak. Na początku bałam się wyjść z domu bo dziennikarze zrobili sobie obóz pod moim domem ale dzięki Chrisowi już się nie boję mam gdzieś co napiszą w gazetach liczy się to co jest w rzeczywistości.
- Wow, podeszłaś do tego lepiej niż myślałem.
- Przyznaj się myślałeś, że zamknę się w pokoju a Chris będzie dowoził mi jedzenie w kartonach.
- No z tym jedzeniem to przesadziłaś.
Zaczęła się śmiać, a ona uśmiechnął się szeroko.
- Chodź zbieramy się. - Powiedział nagle i podał jej rękę.
- Gdzie idziemy? - Zapytała.
- Gdzieś gdzie, nie będziesz unikatowym zwierzątkiem.
Chris wysiadł z samochodu pod swoim domem i wszedł do środka. Rzucił kurtkę na wieszak i wolnym krokiem zaniósł zakupy do kuchni. Katem oka zobaczył, że mama idzie ku niemu z salonu. Stanęła w drzwiach i przyglądała mu się badawczo. Odwrócił się do niej i posłał bezczelny uśmiech.
- Znowu chcesz wygłosić mowę o mojej dziewczynie?
- Chciałam tylko zapytać jak wam się układa.
- O to nowość. - Powiedział i schował mleko do lodówki.
- Nie kpij sobie, wiesz że wyszła gdzieś z twoim bratem?
Chris przewrócił oczami.
- Nie mamo, pewnie mają romans. - Powiedział z sarkazmem.
- Chris, ona po prostu miota się między wami. Niedługo zacnie mącić w głowie twojemu bratu.
Chłopak oparł się o szafki kuchenne i spojrzał na matkę.
- Tobie naprawdę kończą się już argumenty. Powiem ci coś. - Podszedł do niej i popatrzył w oczy. - Kocham Olivię, a ona kocha mnie. Będę z nią czy ci się to podoba czy nie. Masz wybór, albo będziesz dzielić z nami to szczęście albo któregoś dnia nie wytrzymam i będę umiał wybrać między tobą a nią i chyba domyślasz się jaki to będzie wybór.
Nie czekał aż matka coś odpowie minął ją, wziął kurtkę i wsiadł do samochodu. Widział, że obserwuje go z kuchni. Odpalił silnik i wyjechał na ulicę. Kilka minut później wysiadał przed domem Olivii, wiedział że jej nie ma ale postanowił poczekać. Odkąd świat się o nich dowiedział był tu traktowany jak członek rodziny. Babcia Dolly otworzyła mu drzwi i uścisnęła mocno.
- Czy mi się wydaje czy ty ciągle rośniesz?
- O tak! Wszerz!
Kobieta wydała z siebie cichy śmiech i poklepała go po plecach. Wszedł do środka i usiadł przy stole w kuchni. Doly postawiła przed nim talerz ze świeżym ciastem i usiadła na przeciwko.
- Jak będzie mnie pani tak karmiła to nie będę musiał już ćwiczyć obrony, będę żywą tarczą.
Dolly uśmiechnęła się do niego.
- Chyba już czas żebyś zaczął mi mówić babciu.
Chris spojrzał na nią lekko zmieszanyh.
- No nie wiem, to chyba trochę za wcześnie.
- Chris, jakie za wcześnie. Jesteś u nas prawie codziennie, stałeś się częścią tej rodziny. Poza tym prawie u nas mieszkasz, dniami i nocami. - Mrugnęła do niego. - Richard musi częściej wyjeżdżać w interesach.
Chłopak pobladł na twarzy skąd ona wiedziała, że Olivia wpuszczała go na noc gdy Richard wyjeżdżał.
- Skąd pani...
- Kochanie nie martw się babcie mają swoje tajemnice z wnukami.
- Tak więc ustalone, babciu.
Oboje zaśmiali się pod nosem.
- Olivia powinna zaraz wrócić. - Dolly spojrzała na zegarek.
- Jak ona i James pójdą w miasto, to może trochę potrwać.
- Masz do niej zaufanie, to dobrze.
- Mam do nich zaufanie, poza tym przyjaźnią się. Zdaje sobie sprawę, że gdyby nie James Olivia nie poradziłaby sobie tak dobrze sama po moim wyjeździe.
- To prawda, zawsze przy niej był.
Oboje zwrócili głowy w kierunku korytarza.
- Chris?! - Olivia weszła do środka.
- Jest czeka na ciebie. - Odezwała się Dolly zanim chłopak zdążył otworzyc usta.
Olivia wbiegła do kuchni i przytuliła się do Chrisa, całując go w policzek.
- Mieliśmy spotkać się jutro. - Powiedziała.
Wzruszył ramionami i cmoknął ją w usta.
- Jutro to taki odległy termin.
- Dobrze dzieci ja przejdę się do Caroline. - Powiedziała babcia. - A wy sobie posiedźcie.
Uściskała ich oboje i poszła do korytarza się ubrać.
Olivia usiadła Chrisowi na kolanach i zmierzwiła mu włosy.
- Gdzie mój brat cię zabrał?
- Tajemnica. - Pocałowała go w czoło.
- Tajemnica mówisz? Wiesz, że twoja babcia ma z nami tajemnicę.
Olivia zmarszczyła brwi i posłała mu pytające spojrzenie.
- Wie o tym, że zostawałem na noc.
Dziewczyna zapowietrzyła się, a on wziął ją na ręce i ruszył w kierunku schodów.
- Co ty robisz? Chris?
- Mam zamiar być grzeczny. - Wszedł do jej pokoju i zamknął drzwi kopniakiem, postawił ją na ziemi i zaczął całować, Złapał ją w talii, a ona wplotła palce w jego włosy, stając na palcach. Zrobili kilka kroków w kierunku łóżka i opadli na nie bezwładnie. Objęła go nogami wokół bioder a on zaczął całować ją po szyi i wodzić rękami po jej plecach.
- Chris.
Spojrzał jej w oczy.
- Co? - Zapytał i zaczął szybciej oddychać.
- Mój tata, jak wróci to co zrobimy?
- Powiemy, że udzielałaś mi pierwszej pomocy. - Ponownie zaczął całować ją po szyi i obojczykach.
Zaśmiała się i złapała jego twarz dłonie.
- Chris to...
Nie zdążyła dokończyć bo zamknął jej usta pocałunkiem, a ona zatraciła się w nim całkowicie.
- Olivia.
Odwróciła si i zobaczyła go. Jak zwykle nienagannie ubrany, przywitał ją szczerym uśmiechem. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, podbiegła do niego i rzuciła mu się na szyję. Podniósł ją do góry i zakręcił dookoła.
- James! - Odstawił ją na ziemię jakby była lekkości piórka. - Brakowała mi ciebie.
- Mi ciebie też. - Powiedział z rozmarzeniem. Wyobraził sobie jak codziennie tak właśnie Olivia wita Chrisa i zazdrościł mu tego z całego serca.
Oboje usiedli przy jednym stoliku, a James zamówił dwie podwójne latte z karmelem.
- Opowiadaj. - Zachęciła go i poklepała po dłoni. - Jak było z dzieciakami?
- Świetnie, wiesz to niezła lekcja życia. Chyba gdybym był ojcem dzieci wlazłby mi na głowę. - Oboje się zaśmiali.
- Pasowałby ci dzieci. - Powiedziała. - Zabieraj się za szukanie kobiety i do roboty. - Zażartowała.
A on pomyślał, że nikogo innego nie będzie już szukał bo kobieta jego życia siedzi przed nim.
- Tak, pomożesz mi rozwiesić ogłoszenia? Samotny lekarz szuka partnerki do założenia rodziny.
Olivia zaśmiała się szczerze, a kelnerka przyniosła im kawę i zmierzyła ją wzrokiem.
James pochwycił jej spojrzenie i uśmiechnął się szelmowsko, kobieta speszyła się i uciekła szybko.
- Nadal się tak na ciebie gapią?
- O tak! - Olivia upiła łyk kawy. - Traktują mnie jakbym była nowym okazem zwierzątka w zoo.
- Bardzo ładnym okazem.
Mrugnęła do niego.
- Nie podlizuj się!
- Dobra, masz mnie. A tak naprawdę, przyzwyczaiłaś się już do tego zamieszania?
- Chyba nigdy się nie przyzwyczaję, ale warto było. - Powiedziała to z taką radością, że James poczuł kolejne ukłucie zazdrości.
- Chris, pewnie pęka z dumy kiedy gdzieś wychodzicie.
- Na początku chciał mi założyć papierową torbę na głowę, ale mu przeszło.
James spojrzał na nią przerażony, a ona trąciła go w ramię.
- Żartuje! Chodzi dumny jak paw.
James wypuścił powietrze z ust i zmierzwił jej włosy.
- Dobry humor ci dopisuje.
- A wiesz, że tak. Na początku bałam się wyjść z domu bo dziennikarze zrobili sobie obóz pod moim domem ale dzięki Chrisowi już się nie boję mam gdzieś co napiszą w gazetach liczy się to co jest w rzeczywistości.
- Wow, podeszłaś do tego lepiej niż myślałem.
- Przyznaj się myślałeś, że zamknę się w pokoju a Chris będzie dowoził mi jedzenie w kartonach.
- No z tym jedzeniem to przesadziłaś.
Zaczęła się śmiać, a ona uśmiechnął się szeroko.
- Chodź zbieramy się. - Powiedział nagle i podał jej rękę.
- Gdzie idziemy? - Zapytała.
- Gdzieś gdzie, nie będziesz unikatowym zwierzątkiem.
Chris wysiadł z samochodu pod swoim domem i wszedł do środka. Rzucił kurtkę na wieszak i wolnym krokiem zaniósł zakupy do kuchni. Katem oka zobaczył, że mama idzie ku niemu z salonu. Stanęła w drzwiach i przyglądała mu się badawczo. Odwrócił się do niej i posłał bezczelny uśmiech.
- Znowu chcesz wygłosić mowę o mojej dziewczynie?
- Chciałam tylko zapytać jak wam się układa.
- O to nowość. - Powiedział i schował mleko do lodówki.
- Nie kpij sobie, wiesz że wyszła gdzieś z twoim bratem?
Chris przewrócił oczami.
- Nie mamo, pewnie mają romans. - Powiedział z sarkazmem.
- Chris, ona po prostu miota się między wami. Niedługo zacnie mącić w głowie twojemu bratu.
Chłopak oparł się o szafki kuchenne i spojrzał na matkę.
- Tobie naprawdę kończą się już argumenty. Powiem ci coś. - Podszedł do niej i popatrzył w oczy. - Kocham Olivię, a ona kocha mnie. Będę z nią czy ci się to podoba czy nie. Masz wybór, albo będziesz dzielić z nami to szczęście albo któregoś dnia nie wytrzymam i będę umiał wybrać między tobą a nią i chyba domyślasz się jaki to będzie wybór.
Nie czekał aż matka coś odpowie minął ją, wziął kurtkę i wsiadł do samochodu. Widział, że obserwuje go z kuchni. Odpalił silnik i wyjechał na ulicę. Kilka minut później wysiadał przed domem Olivii, wiedział że jej nie ma ale postanowił poczekać. Odkąd świat się o nich dowiedział był tu traktowany jak członek rodziny. Babcia Dolly otworzyła mu drzwi i uścisnęła mocno.
- Czy mi się wydaje czy ty ciągle rośniesz?
- O tak! Wszerz!
Kobieta wydała z siebie cichy śmiech i poklepała go po plecach. Wszedł do środka i usiadł przy stole w kuchni. Doly postawiła przed nim talerz ze świeżym ciastem i usiadła na przeciwko.
- Jak będzie mnie pani tak karmiła to nie będę musiał już ćwiczyć obrony, będę żywą tarczą.
Dolly uśmiechnęła się do niego.
- Chyba już czas żebyś zaczął mi mówić babciu.
Chris spojrzał na nią lekko zmieszanyh.
- No nie wiem, to chyba trochę za wcześnie.
- Chris, jakie za wcześnie. Jesteś u nas prawie codziennie, stałeś się częścią tej rodziny. Poza tym prawie u nas mieszkasz, dniami i nocami. - Mrugnęła do niego. - Richard musi częściej wyjeżdżać w interesach.
Chłopak pobladł na twarzy skąd ona wiedziała, że Olivia wpuszczała go na noc gdy Richard wyjeżdżał.
- Skąd pani...
- Kochanie nie martw się babcie mają swoje tajemnice z wnukami.
- Tak więc ustalone, babciu.
Oboje zaśmiali się pod nosem.
- Olivia powinna zaraz wrócić. - Dolly spojrzała na zegarek.
- Jak ona i James pójdą w miasto, to może trochę potrwać.
- Masz do niej zaufanie, to dobrze.
- Mam do nich zaufanie, poza tym przyjaźnią się. Zdaje sobie sprawę, że gdyby nie James Olivia nie poradziłaby sobie tak dobrze sama po moim wyjeździe.
- To prawda, zawsze przy niej był.
Oboje zwrócili głowy w kierunku korytarza.
- Chris?! - Olivia weszła do środka.
- Jest czeka na ciebie. - Odezwała się Dolly zanim chłopak zdążył otworzyc usta.
Olivia wbiegła do kuchni i przytuliła się do Chrisa, całując go w policzek.
- Mieliśmy spotkać się jutro. - Powiedziała.
Wzruszył ramionami i cmoknął ją w usta.
- Jutro to taki odległy termin.
- Dobrze dzieci ja przejdę się do Caroline. - Powiedziała babcia. - A wy sobie posiedźcie.
Uściskała ich oboje i poszła do korytarza się ubrać.
Olivia usiadła Chrisowi na kolanach i zmierzwiła mu włosy.
- Gdzie mój brat cię zabrał?
- Tajemnica. - Pocałowała go w czoło.
- Tajemnica mówisz? Wiesz, że twoja babcia ma z nami tajemnicę.
Olivia zmarszczyła brwi i posłała mu pytające spojrzenie.
- Wie o tym, że zostawałem na noc.
Dziewczyna zapowietrzyła się, a on wziął ją na ręce i ruszył w kierunku schodów.
- Co ty robisz? Chris?
- Mam zamiar być grzeczny. - Wszedł do jej pokoju i zamknął drzwi kopniakiem, postawił ją na ziemi i zaczął całować, Złapał ją w talii, a ona wplotła palce w jego włosy, stając na palcach. Zrobili kilka kroków w kierunku łóżka i opadli na nie bezwładnie. Objęła go nogami wokół bioder a on zaczął całować ją po szyi i wodzić rękami po jej plecach.
- Chris.
Spojrzał jej w oczy.
- Co? - Zapytał i zaczął szybciej oddychać.
- Mój tata, jak wróci to co zrobimy?
- Powiemy, że udzielałaś mi pierwszej pomocy. - Ponownie zaczął całować ją po szyi i obojczykach.
Zaśmiała się i złapała jego twarz dłonie.
- Chris to...
Nie zdążyła dokończyć bo zamknął jej usta pocałunkiem, a ona zatraciła się w nim całkowicie.
Dziękuję wszystkim za wcześniejsze komentarze :*
POWRACAM!
Witajcie Kochani trochę mi się teraz poluźniło więc wracam, zaraz wstawię nowy rozdział który jest już w robocie :D Wiadomość dla tych którzy dopiero do mnie dołączyli :) Na facebooku mam stronę o blogu i opowiadaniach, informuję na niej o nowych rozdziałach więc zapraszam :* Dzięki niej możecie do mnie napisać, albo skierować jakieś pytania, chętnie też udostępnię wasze blogi. Zamieszczam linka poniżej Buziaki :*
https://www.facebook.com/Opowiadania-romantyczne-460148280764432/?ref=hl
https://www.facebook.com/Opowiadania-romantyczne-460148280764432/?ref=hl
czwartek, 24 grudnia 2015
Rozdział 52
James prowadził samochód i właśnie zmieniał pas aby dojechać na stadion gdzie jego brat zaraz miał zagrać mecz. Spojrzał na Olivię, która siedziała na miejscu pasażera. Była smutna wiedział to, wczorajsza kłótnia z Chrisem bardzo ją przybiła. Kiedy do niej wyszedł starała się ukryć szkliste od łez oczy, długo z nią rozmawiał ale i tak wiedział że ta sytuacja sprawia jej ból. Miał ochotę wtedy co najmniej spoliczkowac Chrisa za jego zachowanie. Przecież nie mógł zmusić Olivii do porzucenia prywatności i stania się jedną z najbardziej interesujących tematów nie tylko w Londynie ale całej Anglii i kto wie czy nie w innych krajach. To była młoda, skromna dziewczyna, nie gotowa na udzielanie wywiadów i ucieka nie przed pisamakami, którzy będą chcieli zrobić jej jak najgłupsze zdjęcia.
Wrócił wczoraj późno do domu i od razu chciał porozmawiać z bratem ale tamten nawet nie dotarł do domu. Pewnie nie chciał konfrontacji z ich matką, która jak James się domyślił była winna całej tej sytuacji. Jeszcze raz spojrzał na Olivię, miała nieobecny wzrok. Położył dłoń na jej kolanie. Chciał tylko żeby choć na chwilę się uśmiechnęła. Spojrzała na niego przelotnie i usadowiła się w fotelu. Wypuściła powietrze z ust.
- Powiedz co się dzieje. - Zaczął James.
Posłała mu krótkie spojrzenie.
- Zastanawiam się. - Pokręciła głową. - Zastanawiam się czy w ogóle powinnam tam jechać.
James uśmiechnął się pod nosem.
- Po pierwsze ustalilismy wczoraj, że nie będziesz siedziała w domu, a po drugie jesteś teraz lekarzem kadry więc musisz tam być.
Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.
- Dziękuję.
- Za co?
- Za to, że jesteś cudownym przyjacielem. - Powiedziała.
Uśmiechnął się do niej i pomyślał, że chciałby być kimś więcej.
Kiedy zajechali na miejsce, parking stadionu był już zapchany samochodami szalonych kibiców. James pokazał ochroniarzowi przepustkę i dzięki temu mógł zaparkować w strefie dla vipów. Olivia wysiadła z samochodu i rozejrzała się dookoła. Nie chciała tu być, czuła że Chris tego nie chce. Nie chciała żeby się kłócili ale to przecież on na nią naskoczył. Miała jednak świadomość tego, że jest trochę jej winy w tej sytuacji. Chris na pewno miał juz dość ukrywania się i spędzania czasu tylko u niej w domu. On poświęcił dla niej swój kontrakt więc ona musiała poświęcić swoją prywatność. Jednak ciągle brakowało jej odwagi. James objął ją ramieniem i wyrwał z zamyślenia. Podniosła na niego wzrok i dała mu się prowadzić.
- Muszę znaleźć Chrisa. - Powiedziała.
Na twarzy Jamesa pojawił się grymas, ale nic nie mówiąc pokiwał głową na znak, że rozumie.
Oboje weszli do sztani dla zawodników i zauwarzyli ojca Jamesa i Chrisa. Kiedy ich spojrzenia się spotkały ruszył mu nim z szerokim uśmiechem.
- Co tam dzieci? - Zapytał pogodnie.
- W porządku. - Powiedział James, który widział minę Olivii.
- Olivia jak chcesz iść do Chrisa to proponowałbym to sobie odpuścić jest jakiś rozdrażniony od rana.
Olivia i James wymienili spojrzenia.
- Ja do niego pójdę. - Powiedział chłopak i ruszył w kierunku szatni.
Henry przyglądał się Olivii z uśmiechem na twarzy i miał już opowiedzieć jej jeden ze swoich dowcipów kiedy pojawił się Rochard.
- Skarbie. - Pocałował córkę w głowę. - Dobrze, że cię widze.
- Cos się stało? - Zapytała.
- Chciałem pogadać, chodź. Wybacz nam Henry.
Ojciec zaprowadził ją na murawę i oboje usiedli na miejscach dla trenerów i zawodników przy samym boisku. Richard objął córkę ramieniem.
- Nie mieliśmy wczoraj czasu żeby pogadać.
- Nie ma o czym tato.
- Widzę, że cię to gryzie.
Wzruszyła ramionami i zaczęła bawić się pierscionkiem na palcu.
- Olivia, spójrz na mnie.
Podniosła na niego wzrok.
- Zależy ci na nim?
- Jasne, że tak.
- Więc zadaj sobie pytanie czy jest wart tego co cię czeka.
- Jest warty o wiele więcej.
Kiedy drużyna wbiegła na murawę Chris rzucił Olivii przelotne spojrzenie. Nie zdążyli ze sobą porozmawiać przed pierwszą połową. Poza tym nawet nie wiedział czy ona będzie tego chciała. James próbował prawić mu kazania na temat jego zachowania na wczorajszej kolacji. Nie był już dzieckiem i nie potrzebował niani w postaci brata. Po zaspiewanou hymnu zajął swoje miejsce w bramce i jeszcze raz spojrzał na Olivię. Rozmawiała z Jamesem i nie była zbyt radosna. W sumie nie dziwił się, nie dal jej wczoraj powodów do radości. Szybko odwrócił wzrok i skupił się na grze.
Wszysrko toczyło się tak szybko, Olivia obserwowała grę i zaangażowanie brata i Chrisa. Na razie ich drużyna wygrywała dwa do jednego. Chris przepuścił jedną bramkę i wiedziała że jest zdenerwowany. Nie była tylko pewna czy dotyczy to straconego gola czy ich wczorajszej kłótni. Kiedy pierwsza polowa dobiegła końca chłopak zszedł z boiska razem z Robinem i skierował się w stronę szatni.
- Chris.
Odwrócił się bo usłyszał jej głos.
- Poczekaj. - Powiedziała i podbiegła so niego. Chciałam pogadać.
- Teraz?
- Tak.
- Nie boisz się, że ktoś nas zauwarzy?
- Przestań. - Powiedziała, a on pożałował tych słów.
- Przyjdę jak twój tata skończy omawiać taktykę gry. Poczekasz?
Pokiwała głową na potwierdzenie, a ona zniknął za drzwiami.
Usiadła na miejscu trenera i spojrzała na dziennikarzy, którzy aż nie mieślili się za barierkami. Wzięła głęboki oddech i pomyślała, że nigdy nie chciała takiego życia. Ale miłość nie wybiera.
Chris wrócił za jakieś piętnaście minut, co oznaczało, że na rozmowę pozostało im co najwyżej dwie minuty. Stanął przy ławce rezerwowych a dziennikarze od razu skupili na nich wzrok.
- Nie wiem czy zdążymy pogadać. - Powiedział. Nadal miał do niej żal.
- Myślę, że to co najważniejsze zdążę ci powiedzieć. - Wstała i podeszła do niego. - Chris nie chcę się kłócić. Kocham cię i nie żebyś myślał że mi nie zależy.
- Przestań, byłem wkurzony. Wcale tak nie myślę.
- Chcę z tobą być rozmumiesz.
Pokiwał głową, ale widziała że nadal jest na nią zły.
- Powiedz coś.
Spojrzał na nią i pokiwał głową.
- Skoro chcesz ze mną być, czy to znaczy że ujawnisz się ze mną?
- Tak.
- Może podczas następnego meczu? - Trochę się ożywił.
- Nie.
Kiedy usłyszał odpowiedz pokręcił głową i zwrócił się w stronę bramki. Podbiegła do niego i złapała za rękę na co posłał jej pytające spojrzenie.
- Nie ujawnię się z tobą podczas następnego meczu, ani rzadnego innego tylko teraz.
Zabił zdążył cos powiedzieć złapała jego twarz w dłonie i pocałowała na oczach tysięcy kibiców i dziennikarzy, którzy od razu zaczęli robić im zdjęcia.
Chris spojrzał na nią i uśmiechnął się szeroko.
- Graj dobrze. - Powiedziała, a on pocałował ją w czoło i wrócił do bramki.
Nie był pewien czy po takim pocałunku będzie mógł skupić się na grze.
Wrócił wczoraj późno do domu i od razu chciał porozmawiać z bratem ale tamten nawet nie dotarł do domu. Pewnie nie chciał konfrontacji z ich matką, która jak James się domyślił była winna całej tej sytuacji. Jeszcze raz spojrzał na Olivię, miała nieobecny wzrok. Położył dłoń na jej kolanie. Chciał tylko żeby choć na chwilę się uśmiechnęła. Spojrzała na niego przelotnie i usadowiła się w fotelu. Wypuściła powietrze z ust.
- Powiedz co się dzieje. - Zaczął James.
Posłała mu krótkie spojrzenie.
- Zastanawiam się. - Pokręciła głową. - Zastanawiam się czy w ogóle powinnam tam jechać.
James uśmiechnął się pod nosem.
- Po pierwsze ustalilismy wczoraj, że nie będziesz siedziała w domu, a po drugie jesteś teraz lekarzem kadry więc musisz tam być.
Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.
- Dziękuję.
- Za co?
- Za to, że jesteś cudownym przyjacielem. - Powiedziała.
Uśmiechnął się do niej i pomyślał, że chciałby być kimś więcej.
Kiedy zajechali na miejsce, parking stadionu był już zapchany samochodami szalonych kibiców. James pokazał ochroniarzowi przepustkę i dzięki temu mógł zaparkować w strefie dla vipów. Olivia wysiadła z samochodu i rozejrzała się dookoła. Nie chciała tu być, czuła że Chris tego nie chce. Nie chciała żeby się kłócili ale to przecież on na nią naskoczył. Miała jednak świadomość tego, że jest trochę jej winy w tej sytuacji. Chris na pewno miał juz dość ukrywania się i spędzania czasu tylko u niej w domu. On poświęcił dla niej swój kontrakt więc ona musiała poświęcić swoją prywatność. Jednak ciągle brakowało jej odwagi. James objął ją ramieniem i wyrwał z zamyślenia. Podniosła na niego wzrok i dała mu się prowadzić.
- Muszę znaleźć Chrisa. - Powiedziała.
Na twarzy Jamesa pojawił się grymas, ale nic nie mówiąc pokiwał głową na znak, że rozumie.
Oboje weszli do sztani dla zawodników i zauwarzyli ojca Jamesa i Chrisa. Kiedy ich spojrzenia się spotkały ruszył mu nim z szerokim uśmiechem.
- Co tam dzieci? - Zapytał pogodnie.
- W porządku. - Powiedział James, który widział minę Olivii.
- Olivia jak chcesz iść do Chrisa to proponowałbym to sobie odpuścić jest jakiś rozdrażniony od rana.
Olivia i James wymienili spojrzenia.
- Ja do niego pójdę. - Powiedział chłopak i ruszył w kierunku szatni.
Henry przyglądał się Olivii z uśmiechem na twarzy i miał już opowiedzieć jej jeden ze swoich dowcipów kiedy pojawił się Rochard.
- Skarbie. - Pocałował córkę w głowę. - Dobrze, że cię widze.
- Cos się stało? - Zapytała.
- Chciałem pogadać, chodź. Wybacz nam Henry.
Ojciec zaprowadził ją na murawę i oboje usiedli na miejscach dla trenerów i zawodników przy samym boisku. Richard objął córkę ramieniem.
- Nie mieliśmy wczoraj czasu żeby pogadać.
- Nie ma o czym tato.
- Widzę, że cię to gryzie.
Wzruszyła ramionami i zaczęła bawić się pierscionkiem na palcu.
- Olivia, spójrz na mnie.
Podniosła na niego wzrok.
- Zależy ci na nim?
- Jasne, że tak.
- Więc zadaj sobie pytanie czy jest wart tego co cię czeka.
- Jest warty o wiele więcej.
Kiedy drużyna wbiegła na murawę Chris rzucił Olivii przelotne spojrzenie. Nie zdążyli ze sobą porozmawiać przed pierwszą połową. Poza tym nawet nie wiedział czy ona będzie tego chciała. James próbował prawić mu kazania na temat jego zachowania na wczorajszej kolacji. Nie był już dzieckiem i nie potrzebował niani w postaci brata. Po zaspiewanou hymnu zajął swoje miejsce w bramce i jeszcze raz spojrzał na Olivię. Rozmawiała z Jamesem i nie była zbyt radosna. W sumie nie dziwił się, nie dal jej wczoraj powodów do radości. Szybko odwrócił wzrok i skupił się na grze.
Wszysrko toczyło się tak szybko, Olivia obserwowała grę i zaangażowanie brata i Chrisa. Na razie ich drużyna wygrywała dwa do jednego. Chris przepuścił jedną bramkę i wiedziała że jest zdenerwowany. Nie była tylko pewna czy dotyczy to straconego gola czy ich wczorajszej kłótni. Kiedy pierwsza polowa dobiegła końca chłopak zszedł z boiska razem z Robinem i skierował się w stronę szatni.
- Chris.
Odwrócił się bo usłyszał jej głos.
- Poczekaj. - Powiedziała i podbiegła so niego. Chciałam pogadać.
- Teraz?
- Tak.
- Nie boisz się, że ktoś nas zauwarzy?
- Przestań. - Powiedziała, a on pożałował tych słów.
- Przyjdę jak twój tata skończy omawiać taktykę gry. Poczekasz?
Pokiwała głową na potwierdzenie, a ona zniknął za drzwiami.
Usiadła na miejscu trenera i spojrzała na dziennikarzy, którzy aż nie mieślili się za barierkami. Wzięła głęboki oddech i pomyślała, że nigdy nie chciała takiego życia. Ale miłość nie wybiera.
Chris wrócił za jakieś piętnaście minut, co oznaczało, że na rozmowę pozostało im co najwyżej dwie minuty. Stanął przy ławce rezerwowych a dziennikarze od razu skupili na nich wzrok.
- Nie wiem czy zdążymy pogadać. - Powiedział. Nadal miał do niej żal.
- Myślę, że to co najważniejsze zdążę ci powiedzieć. - Wstała i podeszła do niego. - Chris nie chcę się kłócić. Kocham cię i nie żebyś myślał że mi nie zależy.
- Przestań, byłem wkurzony. Wcale tak nie myślę.
- Chcę z tobą być rozmumiesz.
Pokiwał głową, ale widziała że nadal jest na nią zły.
- Powiedz coś.
Spojrzał na nią i pokiwał głową.
- Skoro chcesz ze mną być, czy to znaczy że ujawnisz się ze mną?
- Tak.
- Może podczas następnego meczu? - Trochę się ożywił.
- Nie.
Kiedy usłyszał odpowiedz pokręcił głową i zwrócił się w stronę bramki. Podbiegła do niego i złapała za rękę na co posłał jej pytające spojrzenie.
- Nie ujawnię się z tobą podczas następnego meczu, ani rzadnego innego tylko teraz.
Zabił zdążył cos powiedzieć złapała jego twarz w dłonie i pocałowała na oczach tysięcy kibiców i dziennikarzy, którzy od razu zaczęli robić im zdjęcia.
Chris spojrzał na nią i uśmiechnął się szeroko.
- Graj dobrze. - Powiedziała, a on pocałował ją w czoło i wrócił do bramki.
Nie był pewien czy po takim pocałunku będzie mógł skupić się na grze.
Kochani ten rozdział to taki można powiedzieć prezent świąteczny od mnie :)
Chciałam Wam życzyć zdrowych i rodzinnych świąt. Zaczytanych i radosnych, żebyście znaleźli wymarzone prezenty pod choinką i pamiętali że święta to czas miłości :)
WESOŁYCH ŚWIĄT.
💜🌲⛄🎍🎄🎅🎁
Subskrybuj:
Posty (Atom)



