czwartek, 24 grudnia 2015

Rozdział 52

James prowadził samochód i właśnie zmieniał pas aby dojechać na stadion gdzie jego brat zaraz miał zagrać mecz. Spojrzał na Olivię, która siedziała na miejscu pasażera. Była smutna wiedział to, wczorajsza kłótnia z Chrisem bardzo ją przybiła. Kiedy do niej wyszedł starała się ukryć szkliste od łez oczy, długo z nią rozmawiał ale i tak wiedział że ta sytuacja sprawia jej ból.  Miał ochotę wtedy co najmniej spoliczkowac Chrisa za jego zachowanie. Przecież nie mógł zmusić Olivii do porzucenia prywatności i stania się jedną z najbardziej interesujących tematów nie tylko w Londynie ale całej Anglii i kto wie czy nie w innych krajach. To była młoda, skromna dziewczyna, nie gotowa na udzielanie wywiadów i ucieka nie przed pisamakami, którzy będą chcieli zrobić jej jak najgłupsze zdjęcia.
Wrócił wczoraj późno do domu i od razu chciał porozmawiać z bratem ale tamten nawet nie dotarł do domu. Pewnie nie chciał konfrontacji z ich matką, która jak James się domyślił była winna całej tej sytuacji. Jeszcze raz spojrzał na Olivię, miała nieobecny wzrok. Położył dłoń na jej kolanie. Chciał tylko żeby choć na chwilę się uśmiechnęła. Spojrzała na niego przelotnie i usadowiła się w fotelu. Wypuściła powietrze z ust.
- Powiedz co się dzieje. - Zaczął James.
Posłała mu  krótkie spojrzenie.
- Zastanawiam się. - Pokręciła głową. - Zastanawiam się czy w ogóle powinnam tam jechać.
James uśmiechnął się pod nosem.
- Po pierwsze ustalilismy wczoraj, że nie będziesz siedziała w domu, a po drugie jesteś teraz lekarzem kadry więc musisz tam być.
Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.
- Dziękuję.
- Za co?
- Za to, że jesteś cudownym przyjacielem. - Powiedziała.
Uśmiechnął się do niej i pomyślał, że chciałby być kimś więcej.
Kiedy zajechali na miejsce, parking stadionu był już zapchany samochodami szalonych kibiców. James pokazał ochroniarzowi przepustkę i dzięki temu mógł zaparkować w strefie dla vipów. Olivia wysiadła z samochodu i rozejrzała się dookoła. Nie chciała tu być, czuła że Chris tego nie chce. Nie chciała żeby się kłócili ale to przecież on na nią naskoczył. Miała jednak świadomość tego, że jest trochę jej winy w tej sytuacji. Chris na pewno miał juz dość ukrywania się i spędzania czasu tylko u niej w domu. On poświęcił dla niej swój kontrakt więc ona musiała poświęcić swoją prywatność. Jednak ciągle brakowało jej odwagi. James objął ją ramieniem i wyrwał z zamyślenia. Podniosła na niego wzrok i dała mu się prowadzić.
- Muszę znaleźć Chrisa. - Powiedziała.
Na twarzy Jamesa pojawił się grymas, ale nic nie mówiąc pokiwał głową na znak, że rozumie.
Oboje weszli do sztani dla zawodników i zauwarzyli ojca Jamesa i Chrisa. Kiedy ich spojrzenia się spotkały ruszył mu nim z szerokim uśmiechem.
- Co tam dzieci? - Zapytał pogodnie.
- W porządku. - Powiedział James, który widział minę Olivii.
- Olivia jak chcesz iść do Chrisa to proponowałbym to sobie odpuścić jest jakiś rozdrażniony od rana.
Olivia i James wymienili spojrzenia.
- Ja do niego pójdę. - Powiedział chłopak i ruszył w kierunku szatni.
Henry przyglądał się Olivii z uśmiechem na twarzy i miał już opowiedzieć jej jeden ze swoich dowcipów kiedy pojawił się Rochard.
- Skarbie. - Pocałował córkę w głowę. - Dobrze, że cię widze.
- Cos się stało? - Zapytała.
- Chciałem pogadać, chodź. Wybacz nam Henry.
Ojciec zaprowadził ją na murawę i oboje usiedli na miejscach dla trenerów i zawodników przy samym boisku. Richard objął córkę ramieniem.
- Nie mieliśmy wczoraj czasu żeby pogadać.
- Nie ma o czym tato.
- Widzę, że cię to gryzie.
Wzruszyła ramionami i zaczęła bawić się pierscionkiem na palcu.
- Olivia, spójrz na mnie.
Podniosła na niego wzrok.
- Zależy ci na nim?
- Jasne, że tak.
- Więc zadaj sobie pytanie czy jest wart tego co cię czeka.
- Jest warty o wiele więcej.

Kiedy drużyna wbiegła na murawę Chris rzucił Olivii przelotne spojrzenie. Nie zdążyli ze sobą porozmawiać przed pierwszą połową.  Poza tym nawet nie wiedział czy ona będzie tego chciała. James próbował prawić mu kazania na temat jego zachowania na wczorajszej kolacji. Nie był już dzieckiem i nie potrzebował niani w postaci brata. Po zaspiewanou hymnu zajął swoje miejsce w bramce i jeszcze raz spojrzał na Olivię. Rozmawiała z Jamesem i nie była zbyt radosna. W sumie nie dziwił się, nie dal jej wczoraj powodów do radości. Szybko odwrócił wzrok i skupił się na grze.

Wszysrko toczyło się tak szybko, Olivia obserwowała grę i zaangażowanie brata i Chrisa. Na razie ich drużyna wygrywała dwa do jednego. Chris przepuścił jedną bramkę i wiedziała że jest zdenerwowany. Nie była tylko pewna czy dotyczy to straconego gola czy ich wczorajszej kłótni. Kiedy pierwsza polowa dobiegła końca chłopak zszedł z boiska razem z Robinem i skierował się w stronę szatni.
- Chris.
Odwrócił się bo usłyszał jej głos.
- Poczekaj. - Powiedziała i podbiegła so niego. Chciałam pogadać.
- Teraz?
- Tak.
- Nie boisz się, że ktoś nas zauwarzy?
- Przestań. - Powiedziała, a on pożałował tych słów.
- Przyjdę jak twój tata skończy omawiać taktykę gry. Poczekasz?
Pokiwała głową na potwierdzenie, a ona zniknął za drzwiami.
Usiadła na miejscu trenera i spojrzała na dziennikarzy, którzy aż nie mieślili się za barierkami. Wzięła głęboki oddech i pomyślała, że nigdy nie chciała takiego życia. Ale miłość nie wybiera.
Chris wrócił za jakieś piętnaście minut, co oznaczało, że na rozmowę pozostało im co najwyżej dwie minuty. Stanął przy ławce rezerwowych a dziennikarze od razu skupili na nich wzrok.
- Nie wiem czy zdążymy pogadać. - Powiedział. Nadal miał do niej żal.
- Myślę, że to co najważniejsze zdążę ci powiedzieć. - Wstała i podeszła do niego. - Chris nie chcę się kłócić. Kocham cię i nie żebyś myślał że mi nie zależy.
- Przestań, byłem wkurzony. Wcale tak nie myślę.
- Chcę z tobą być rozmumiesz.
Pokiwał głową, ale widziała że nadal jest na nią zły.
- Powiedz coś.
Spojrzał na nią i pokiwał głową.
- Skoro chcesz ze mną być, czy to znaczy że ujawnisz się ze mną?
- Tak.
- Może podczas następnego meczu? - Trochę się ożywił.
- Nie.
Kiedy usłyszał odpowiedz pokręcił głową i zwrócił się w stronę bramki. Podbiegła do niego i złapała za rękę na co posłał jej pytające spojrzenie.
- Nie ujawnię się z tobą podczas następnego meczu, ani rzadnego innego tylko teraz.
Zabił zdążył cos powiedzieć złapała jego twarz w dłonie i pocałowała na oczach tysięcy kibiców i dziennikarzy, którzy od razu zaczęli robić im zdjęcia.
Chris spojrzał na nią i uśmiechnął się szeroko.
- Graj dobrze. - Powiedziała, a on pocałował ją  w czoło i wrócił do bramki.
Nie był pewien czy po takim pocałunku będzie mógł skupić się na grze.

Kochani ten rozdział to taki można powiedzieć prezent świąteczny od mnie  :)
Chciałam Wam życzyć zdrowych i rodzinnych świąt. Zaczytanych i radosnych, żebyście znaleźli wymarzone prezenty pod choinką i pamiętali że święta to czas miłości :)
WESOŁYCH ŚWIĄT. 
💜🌲⛄🎍🎄🎅🎁





piątek, 27 listopada 2015

Rozdział 51

Chris siedział w samochodzie Robina przed uniwersytetem Olivii i czekał aż wyjdzie z ostatniego egzaminu po którym będzie już lekarzem. Wiedział, że po tym egzaminie wszystko się zmieni. Nie będzie musiał się już ukrywać w samochodzie Robina z przyciemnianymi szybami, będzie mógł zabrać Olivię do kina na spacer albo na basen. Cieszył się na ich przyszłość wiedział,  że to kobieta jego życia i kochał ją bezgranicznie. Spojrzał na zegarek i zaczął się denerwować bo długo nie wychodziła. Stukał palcami w kierownicę i co chwila patrzył na drzwi uniwersytetu. Wiedział, że sobie poradzi ale gdyby coś poszło nie tak miał już gotową przemowę na pocieszenie. Nagle drzwi samochodu otworzyły się i do środka wsiadła Olivia. Nie odzywała się, a on nie mógł wyczytać nic z jej miny.
- Kochanie i jak? - Zapytał lekko zdenerwowany.
Podniosła na niego oczy.
- No było ciężko.
- Olivia skarbie nie musisz się martwić...
- Możesz do mnie mówić pani doktor! Bo zdałam!
Chris uśmiechnął się szeroko i przyciągnął ją do siebie a potem pocałował czule a jednak zachłannie.
- Ty mała intrygantko. Mi tu serce wali z nerwów a ty wsiadasz i udajesz, że nie zdałaś.
- Wybacz nie mogłam się powstrzymać.
- Zapłacisz mi za to. - Zażartował.
- Dobra jeźdzmy do centrum bo tata dostanie zawału.
- Ja już dostałem.
Pocałowała go w policzek,  a on odpalił silnik i wyjechał na ulicę. Kilka minut później byli juz na parkingu centrum. Olivia poszła pierwsza, a Chris zaraz za nią. Oboje weszli do biura Richarda, który wycierał twarz ozdobną chusteczką. Kiedy zobaczył córkę o mało nie spadł z krzesła.
- Kochanie!  I jak ci poszło?
- Zdałam tatku!
Mężczyzna podniósł córkę w uścisku a Chris patrzył na to z uśmiechem na ustach.
-  Jestem z ciebie dumny. - Powiedział Richard i pogładził ją po włosach.
Uśmiechnęła się promiennie i spojrzał na Chrisa, który podszedł do niej i objął w talii jakby czytał w jej myślach.
- Ja też jestem dumny. - Powiedział, a Richard posłał mu uśmiech.
- Dobrze, musimy to uczcić. - Trener klasnął w dłonie. - Zapraszamy dziś na kolację do nas. Zabierz ze sobą Jamesa Chris.
- Pewnie, będziemy.
Olivia cieszyła się że tata zaczął patrzeć na Chrisa jak na członka rodziny. Dla niej już dawno nim był.
- Dobrze, a teraz zabieram Chrisa na trening, a ty kochanie idź i zacznij pracę jako lekarz.
Dziewczyna pocałowała obu mężczyzn w policzek i wyszła na korytarz. Przeszła kilka kroków i zauważyła Jamesa, który rozmawiał z recepcjonistką. Przystanęła na chwilę i zaczekał aż popatrzy w jej stronę. Po chwili odwrócił wzrok i ich spojrzenia się spotkały. Ruchem dłoni przeprosił kobietę z którą rozmawiał i zwrócił się w stronę Olivii. Posłał jej pytające spojrzenie a ona uśmiechnęł się szeroko i pokiwała głową. Odwzajemnił to i rozłożył ramiona. Podbiegła do niego, a on podniósł ją w uścisku.
- Jestem dumny! Wiedziałem że zdasz!
Odstawił ją na ziemię i spojrzał w oczy.
- Sama jeszcze w to nie wierzę! - Powiedziała przez śmiech.
- To pani doktor, jakieś plany żeby uczcić twój sukces.
- Tak, kolacja u mnie. Babcia pewnie już siedzi w kuchni i piecze ciasta.
James zrobił minę rozmarzonego dziecka.
- Jeśli twoja babcia coś piecze to będę na pewno.
- Łasuch! - Powiedziała i zaśmiała się głośno.
Mrugnął do niej i zatrzymał wzrok na jej ustach, które z każdym dniem kusiły go coraz bardziej. Nie panował nad tym, chciał być uczciwy wobec brata, ale to było trudniejsze niż myślał. Dlaczego musiał zakochać się akurat w dziewczynie brata? Myślał że takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach, a teraz jego życie przypominało komedię romantyczną tylko że główną rolę dostał Chris, a nie on.
-Chodź. - Powiedział i objął ją ramieniem. - Powiemy doktorkowi że zdałaś.


Chris właśnie zakładał koszulkę w szatni i spojrzał na zegarek. Miał jeszcze dwie godziny do kolacji u Olivii. James pojechał z nią wczesniej, a on miał przebrać się w domu i do nich dołączyć. Wziął więc kluczyki i wsiadł do swojego sportowego samochodu i wyjechał z parkingu. Był zadowolony jak nigdy, wszystko mu się układało. Związek z Olivią, treningi, mecze nawet relacje z ojcem były na dobrej drodze. Podjechał pod dom i wszedł do środka. Chciał uniknąć rozmowy z matką dlatego kilkoma susami znalazł się na górze. Wziął koszulę ze swojego pokoju i poszedł pod prysznic. Wysuszył się szybko i spojrzał na zdjęcie z Olivią, które stało na szafce nocnej. Uśmiechnął się mimowolnie, nie pamiętał kiedy ostatni raz był taki szczęśliwy. Nie wedział jak to działa, spotykasz tą jedną osobę i wiesz że to ta jednyna. Wziął telefon do kieszeni i zszedł na dół. W korytarzu natknął się na Alice, która zmierzyła go od stóp do głowy.
- Randka? - Zapytała bez cienia złośliwości.
Chris podniósł na nią wzrok znad sznurowanych butów.
- Nie, kolacja. Olivia zdała ostatni egzamin.
Alice zrobiła minę jakby dowiedziała się o narodzinach wnuka.
- To musisz się bardzo cieszyć.
Chris zmarszczył brwi. Nie wiedział o co do końca jej chodzi.
- Cieszę się i jestem z niej dumny.
- O to z pewnością, ale chodzi mi o to że wreszcie się ujwanicie.
Chris podniósł się z miejsca i spojrzał na matkę.
- O choć ci chodzi?
- Nic po prostu nie wierze, że Olivia nagle wyjawi światu że chodzi ze słynnym piłkarzem i zostawi swoje spokojne życie.
- No widzisz, tak słabo ją znasz. - Chłopak sięgnął po kurtkę.
- Znam się na ludziach a to wystarczy.
- Dobrze powiedz mi prosto w oczy o co xi chodzi i zakończmy tą rozmowę.
Alice skrzyżowała ręce na piersiach.
- Ona tego nie zrobi, a ty będziesz cierpiał. Co za różnica gdyby zrobiła to przed egzaminem?
- Chciała się w spokoju uczyć, poza tym nie chcieliśmy żeby początek związku kojarzył nam się z uciekaniem przed pismakami.
Alice zmarszczyła brwi.
- No tak.
- Co ty so niej masz? Co?
- Nic, ale jeszcze przyznasz mi rację. Ona nie zrezygnuje z anonimowego życia dla ciebie.
- Zrezygnuje! I to nawet jutro podczas meczu.
Alice zrobiła zdziwioną minę.
- Czyżby?
- Sama zobaczysz. Jutro pokażemy wszystkim że ze sobą jesteśmy.
- Żebyś się nie zdziwił synku. - Poklepała go po ramieniu i zniknęła za rogiem.

Olivia siedziała na stole, a James pomagał babci w ozdabianiu tortu, który zrobiła specjalnie na tą okazję. Dziewczyna odliczała minuty do przyjazdu Chrisa, a kiedy usłyszała silnik na podjeździe wybiegła do korytarza. Chłopak wszedł do środka a ona przytuliła się do niego mocno.
- Wreszcie jesteś. - Powiedziała i pocałowała go e czubek nosa.
Od razu się uśmiechnął i przegarnął jej włosy dłonią.
- Chodź babcia upiekła tort. - Pociągnęła go za rękę, ale nie ruszył się nawet o centymetr. - Co jest?
- Chciałem porozmawiać w cztery oczy.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Cos się stało?
- Nic wielkiego, zaraz ci wszystko wyjaśnię.
- Dobra. - Dziewczyna wzięła kurtkę i oboje poszli na tylnie podwórko domu.
Chris schował dłonie do kieszeni i wziął głęboki oddech.
- Miałem rozmowę z mamą.
Olivia przewróciła oczami.
- Co tym razem?
- Powiedziała, że nie ujawnisz się przed ludźmi że jesteśmy razem.
Patrzyła na niego w milczeniu.
- Dlatego powiedziałem, że zrobimy to jutro na meczu.
- Co? - Olivia o mało się nie zakrztusiła.
- To co slyszlas. Przecież i tak mieliśmy to zrobić więc dlaczego nie jutro?
- Bo to trzeba przemyśleć nie tak od razu, nie w przypływie złości na twoją mamę.
Chris zmarszczył brwi.
- Czyli nie chcesz tego zrobić?
- Chris nie mówię, że nie chcę potrzebuję tylko więcej czasu.
- Ile?! - Krzyknął,  a ona cofnęła się o krok. - Rok, dwa? I tak już za długo czekałem. Myślisz, ze jest mi łatwo ukrywać się w twoim domu i w centrum. Nie mogę się nawet do ciebie przytulić!
- Mi też nie jest łatwo, ale nie musisz krzyczeć. To trzeba zaplanować a nie tak na szybko.
- Czyli nie zrobisz tego jutro?
- Chris...
- Tak czy nie?
- Przepraszam, ale muszę się do tego jakoś przygotować.
Pokiwał głową i minął ją szybkim krokiem.
- Co ty robisz? - Zapytała zdezorientowana.
- Wracam do domu.
- Słucham? Przez taką głupotę będziesz zachowywał się jak dziecko?
- Dla mnie to nie jest głupota. Widocznie mama miała rację i nie chcesz zostawić dla mnie swojego wygodnego cichego życia.
Olivia nie wiedziała co się z nim stało.
- Co? Twoja mama? To ona namieszała ci w głowie?
- Nie namieszała tylko wyjaśniła kilka spraw miedzy nami.
Dziewczyna pokręciła głową.
- A skąd ona może wiedzieć jak jest miedzy nami? Chcesz mówić że mi nie zależy dobra. Ale zastanów się czy jakby mi nie zależało to byłbym z tobą kiedy tylko masz problem i mnie potrzebujesz.
- Jutro cię potrzebuję, a ty masz to gdzieś. Więc widocznie nie zależy xi taj jak powinno. - Po tych słowach odwrócił się i poszedł w stronę samochodu.
- Chris! Wracaj! Co ty wyprawiasz? - Dogoniła go i złapała za ramię.
Wyrwał się jej i wyjął kluczyki z kurtki.
- Zostaw mnie.
- Co się z tobą stało?
- Ze mną?
- Tak. Zachowujesz się jak dziecko.
- A ty zachowujesz się jakbyś miała gdzieś moje uczucia i nasz związek.
Popatrzyła na niego zaskoczona.
- To znaczy, że nie zostaniesz na kolacji.
- Straciłem apatyt. - Powiedział i wsiadł do samochodu po czyn wyjechał na ulicę.
Olivia jeszcze chwilę stała na podjeździe, nie wierzyła w to co się stało. Chciała ujawnić że chodzi z Chrisem. Kochała go, a on powiedział że jej na nim nie zależy. Może ich związek wcale nie był tak udany jak się jej wydawało.

James stał w kuchni i obserwował ją przez okno. Wiedział że się pokłócili ich rozmowę można było usłyszeć w domu. Postanowił ubrać kurtkę i jakoś wesprzeć Olivię. Jedyne co mógł zrobić to po prostu przy niej być.

Macie rozdzialik po przerwie. Miałam próbne maturki, poszły mi dobrze więc mogę zająć się Wami i pisaniem.
Liczę na masę komentarzy : *

piątek, 6 listopada 2015

Rozdział 50

Olivia siedziała na biurku w gabinecie i zastanawiała się dlaczego James spóźnia się już pol godziny. To nie było do niego podobne, kiedy przychodziła do pracy czekał już na nią zwykle z ciepłą kawą. A dzisiaj nic, może jest chory? Zaczęła z nudów machać nogami kiedy drzwi do gabinetu otworzyły się, a w nich stanął Chris i James, którzy trzymali w rękach bukiet kwiatów i czekoladki. Podniosła na nich wzrok i uśmiechnęła się.
- Chcecie mi się oświadczyć? Zaznaczam, że w naszym kraju małżeństwa poligamiczne są zakazane.
Obaj zaczęli się śmiać.
- Może innym razem. - Powiedział James. - My w innej sprawie.
Olivia uniosła brwi.
- Jesteś cudowna. - Zaczął Chris. - I chcieliśmy podziękować ci za to że poskładałaś naszą rodzinę do kupy.
Olivia ukryła uśmiech i wzruszyła ramionami.
- Nie wiem o czym mówicie.
Podeszli do niej i pocałowali w policzki.
- Nie wypieraj się. - Zaśmiał się James.
- Tata nam powiedział w tajemnicy przed mamą, poza tym sam nie wpadł by na taki pomysł. - Dokończył Chris i wziął Olivię na ręce i obrócił kilka razy. Założyła mu ręce na szyję i zaczęła się śmiać.
- Przestańcie bo się zarumienię.
Chris odstawił ją na ziemię, a James mrugnął do niej.
- Dzięki tobie ojciec zaczął się starać i zrozumiał swój błąd. Nie jest jeszcze idealnie, ale wszystko jest na dobrej drodze.
Olivia słuchała Jamesa, a Chris obejmował ją ramieniem.
- To wasz tata z wami rozmawiał nie ja, więc to jego zasługa. Ja tylko poddałam mu pomysł.
- Świetny pomysł. - Powiedział Chris i pocałował ją szybko w usta. - Muszę lecieć na trening, ale jak skończycie pracę jedziemy gdzieś we trójkę to uczcić.
- Chyba do domu bo pismaki was zjedzą. - Przypomniał James.
- Może być i w domu. - Chris miał dziś świetny humor. Mrugnął do Olivii i zniknął za drzwiami.
Olivia i James popatrzyli na siebie a ich spojrzenia się spotkały.
- Czego tak mi się przyglądasz? - Zapytała z uśmiechem.
- Bo jesteś piękna.
Olivia zaczęła się śmiać i przełożyła mu rękę do czoła.
- Chyba coś wam zaszkodziło na tej kolacji. Ale dziękuję za komplement. - Wróciła za biurko i usiadła na fotelu. Po chwili podniosła na niego wzrok i uświadomiła sobie, że kompletnie o nim zapomniała. James tak samo jak Chris potrzebował rozmowy z przyjacielem. Kiedy ich spojrzenia się spotkały Olivia poklepała miejsce obok siebie. Chłopak zbliżył się do niej powolnym krokiem. - Przepraszam. - Powiedziała a on posłał jej pytające spojrzenie.
- Za co?
- Za to, że nie zadzwoniłam jak się czujesz. Też pewnie to przeżyłeś.
- Nie ma o czym mówić.
- Jest! - Złapała go za rękę. - Pamiętasz jak chciałeś żebym ci się wypłakała?
Zaśmiał się na wspomnienie o tym.
- Teraz ty możesz wypłakać się mnie.
- Dobra opowiem ci wszystko.
Podczas rozmowy James nie spuszczał z niej wzroku. Coraz trudniej mu było zachowywać się jak przyjaciel w jej towarzystwie, mimo że starał się ze wszystkich sił. Nie raz wyobrażał sobie, że to on jest z Olivią. Wiedział, że to niemożliwe bo dziewczyna brata to świętość poza tym wiedział że Olivia kocha Chrisa. Nie chciał tego zniszczyć ale jego marzenia i pragnienia usilnie chciały wydostać się na światło dzienne. Szybko wyrzucił myśli o Olivii z głowy i wrócił do pracy.


Chris obronił wszystkie bramki na treningu, a trener był z niego dumny co zauważył po uśmiechu który nie schodził z twarzy Richarda do końca treningu. Zszedł do szatni i zmienił przepoconą koszulkę. Wziął swoją torbę i wyszedł na korytarz gdzie spotkał ojca.
- Dobrze ci dziś poszło synu.
- Dzięki. - Powiedział pogodnie, miał dziś naprawdę dobry humor.
- Jestem z ciebie dumny, jesteś lepszym zawodnikiem niż ja kiedykolwiek byłem.
Chris popatrzył na niego uważnie i po chwili roześmiał się szczerze.
- Spokojnie staruszku dopiero się pogodziliśmy, daj mi czas na przyzwyczajenie się do pochwał z twojej strony.
Henry uśmiechnął się pod nosem.
- Wybierasz się gdzieś?
- Tak chcę skoczyć do domu żeby się umyć i zmienić ciuchy, a później umówiłem się z Jamesem i Olivią.
- To w takim razie dobrej zabawy.
- Dzięki. - Poklepał ojca po ramieniu i szybkim krokiem znalazł się na parkingu.

Podjechał pod dom i wszedł do środka. Zaskoczyło go, że mama jest już w domu. Zwykle o tej porze chodziła gdzieś z koleżankami bo zrezygnowała z pracy jako nauczycielka kiedy kariera Henrego zaczęła nabierać tempa. Wymienili spojrzenia i kobieta uśmiechnęła się do syna.
- Wyglądasz na zadowolonego.
- Bo tak się czuję. - Powiedział i rzucił bluzę do kosza na brudne ubrania.
- Wybierasz się gdzieś?
- Wezmę prysznic i jadę do Olivii.
Alice ściągnęła brwi i skrzyżowała ręce na piersiach.
- Może spędził byś trochę czasu w domu, całymi dniami siedzisz u tej dziewczyny.
- Zaznaczam że u mojej dziewczyny nie tej i James będzie tam ze mną.
- James? - Kobieta zaśmiała się ponuro. - Jeszcze brata do niej zaciągasz.
Chris stanął przed matką i posłał jej pełne wyrzutu spojrzenie.
- Po pierwsze wczoraj się pogodzilismy a ty już urządzasz kolejną awanturę. Po drugie nie jestem dzieckiem więc nie mów do mnie jak do pięciolatka. Po trzecie James przyjaźni się z Olivią i nikt go do niej nie ciągnie, a po czwarte i ostatnie przestań obrażać moją dziewczynę bo zobaczysz,  że to co piszą pismaki o moim wybuchowym charakterze jest prawdą.
- Chris...
- Nawet nie próbuj. - Powiedział i poszedł na górę.
Alice odprowadziła go wzrokiem i wyciągnęła telefon z kieszeni spodni. Wybrała numer i po dwóch sygnałach usłyszała głos swojego starszego syna.
- Cześć mamo co tam?
Uśmiechnęła się na dźwięk jego słów.
- Cześć synku gdzie jesteś?
- U Olivii.
Myślała, że będzie ją oszukiwał ale to nie było w stylu Jamesa.
- Długo tam będziesz?  O której wrócisz?
James zaśmiał się pod nosem.
- Mamo jestem już dawno pełnoletni i wrócę o której mi się podoba i proszę cię w domu zaraz będzie Chris więc oszczędź mu kazań.
Po tych słowach rozłączył się i uśmiechnął do Olivii.
- Mama martwi się, że będziesz miała na nas zły wpływ.
Olivia uniosła brwi.
- Przykro mi, że sprowadzam was na złą drogę.
- Ty niedobra.
Oboje zaczęli się śmiać.
- To co robimy zanim Chris przyjedzie?  - Zapytał a ona się zamyśliła.
- Mogę pokazać ci kompromitujące filmiki z dzieciństwa Robina.
- Wolałbym z twojego dzieciństwa.
- Niedoczekanie. Chodź. - Pociągnęła go za rękę i usiedli na kanapie w salonie.
Olivia włączyła telewizor, a James usadowił się wygodnie. Patrzył jak walczy ze starymi nagraniami i próbuje je uruchomić. Odwrócił wzrok kiedy na niego spojrzała, nie mógł pozwolić żeby czegoś się domyśliła. Nie wiedział czy jego brat potrafi być stały w uczuciach ale jeśli kiedyś by im nie wyszło dopiero wtedy wyzna Olivii co do niej czuje.
- Możemy pośmiać się z Robina. Na tym filmie uczy się jeździć na rowerze. Mówię ci ubaw po pachy.
Chłopak chciał cos powiedzieć ale do pokoju wszedł Chris i usiadł obok Olivii na podłodze. Pocałował ją czule i wziął jej twarz w dłonie. Uśmiechnęła się do niego.
- A to za co było? - Zapytałą przez śmiech.
- Za to, że cię bardzo kocham.
James mógł ich tylko obserwować i jakoś to wytrzymać.

Miłego czytania kochani: )


sobota, 24 października 2015

Rozdział 49

Olivia chodziła po kuchni z telefonem w ręce i zastanawiała się dlaczego Chris nie odbiera telefonu. Zaczęła się martwić bo zawsze przynajmniej wysyłał smsa że zadzwoni później. Wiedziała,  że cos się stało. Miał pojechać tylko na chwilę do domu i zaraz wrócić. Minęło już kilka godzin a on nie dawał znaku życia. Najgorsze było to, że z Jamesem też nie było kontaktu. Olivia usiadła na krześle w kuchni i zaczęła stukać placami o blat stołu. Kiedy jej brat stanął na przeciwko niej nawet nie zwróciła na niego uwagi.
- Coś się stało? Pokłóciłaś się z Chrisem? - Zapytał z troską w głosie.
Podniosła na niego wzrok i pokręciła głową.
- Co? Nie, po prostu od kilku godzin nie daje znaku życia James to samo. Zaczynam się martwić.
- Siostra to dwaj dorośli faceci, może poszli razem na piwo i stracili poczucie czasu.
Olivia posłała mu pełne pogardy spojrzenie.
- Chris i James w zapuszczonym pubie na piwie?
- No dobra może to głupi pomysł.
- To na pewno ma jakiś związek z ich matką. Po co ja kazałam mu jechać do domu i z nią gadać. - Schowała twarz w dłoniach kiedy nagle oboje z bratem usłyszeli dzwonek do drzwi.
Olivia zerwała się z krzesła i pobiegła do holu. Otworzyła drzwi i zobaczyła w nich Chrisa. Na jego włosach były krople deszczu, a on sam wyglądał na przybitego i bezsilnego.
Dziewczyna bez zastanowienia przytuliła go i wciągnęła do środka. Ujęła jego twarz w dłonie i spojrzała w oczy.
- Skarbie tak się martwiłam. - Powiedziała spokojnie i pocałowała go w policzek. - Nigdy więcej mi tęgo nie rób, jeśli nie chcesz rozmawiać to wyślij mi tylko wiadomość.
- Zapamiętam. - Powiedział bez cienia entuzjazmu i przyciągnął ją do siebie żeby się przytulić.
Wiedziała że cos się stało i zaczęła głaskać go po włosach.
- Chris coś jest nie tak, co ci jest? - Odsunęła się od niego i ponownie ich spojrzenia się spotkały.
- Sam nie wiem jak nazwać tą sytuację.
Sięgnęła po jego dłoń i uśmiechnęła się do niego.
- Idź na górę,  a ja zrobię ci herbaty i porozmawiamy.
Pokiwał głową na zgodę i powolnym krokiem udał się na górę. Odprowadziła go wzrokiem i weszła do kuchni gdzie Robin posyłał jej pytające spojrzenie.
- Co się stało? - Zapytał kiedy nalewała wody do czajnika.
- Nie wiem, ale jeszcze nie widziałam go w takim stanie. Tak jak mówiłam mogę się tylko domyślać, ze chodzi o jego matkę.
Dziewczyna szybko zrobiła herbatę i wróciła do pokoju gdzie Chris siedział na łóżku, lekko przygarbiony i cichy jak nigdy. Usiadła obok niego i odstawiła kubek na szafkę nocną. Położyła mu dłoń na ramieniu i pogładziła delikatnie.
- Chris. - Powiedziała spokojnie.
Nie patrzył na nią, miał wzrok wbity w podłogę.
- Ona o wszystkim wiedziała.
Olivia zamrugała kilkakrotnie.
- Kto o czym?
- Moja matka o wszystkim wiedziała. - Powtórzył załamany.
Wpatrywała się w niego i po chwili zorientowała się o co mu chodzi.
- O zdradzie twojego ojca tak?
Pokiwał głową.
- Powiedziałem jej o zdradzie Sereny, a ona powiedziała mi że skoro ona potrafiła wybaczyć to ja też powinienem.
Olivia była dumna, że Chris wreszcie powiedział to głośno, ale teraz nie było to dla niej takie ważne, teraz liczył się on a ona była tu żeby mu pomóc.
- W jakiej rodzinie ja żyję? - Zapytał.
- Chris. - Zaczęła niepewnie i chwyciła go za dłoń. - Wiem, że to trudne ale czasami ludzie wybaczają sobie zdradę. Nie mówię tu o Serenie, ale tacy ludzie jak twoi rodzice po tylu latach małżeństwa. Twoja mama na pewno nie chciała tego zakończyć.
- Olivia, ale to jest zdrada! Takie rzeczy są nie wybaczalne.
- Wiem, ja też nie potrafiłabym wybaczyć zdrady, ale spojrz na mnie. - Ujęła jego twarz w dłonie a ich spojrzenia się spotkały. - Spójrz mi w oczy i powiedz czy chciałbyś żeby twoi rodzice się rozstali czy żeby dali sobie jeszcze jedną szansę. Odpowiedz sobie sam na to pytanie, bo ja z doświadczenia mówię ci że lepiej mieć oboje rodziców przy sobie. Więc może skoro twoja mama potrafi żyć z twoim ojcem to nadszedł czas żebyś i ty spróbował mu wybaczyć.
Wpatrywał się w nią uważnie i pocałował w dłoń, która dotykała jego policzka.
- Jesteś taka mądra. - Powiedział. - Gdzie ja cię znalazłem?
Zaśmiała się cicho.
- Na boisku. - Odpowiedziała, a on przyciągnął ją do siebie i przytulił mocno.


Henry podjechał na parking centrum swoim BMW i wszedł do środka. Po tym co zdarzyło się kilka dni temu w jego domu ciągle chodził jak struty. Dowiedział się, że zona wie o jego romansie i to wcale nie od jego synów. Co gorsza widziała go z tą kobietą i nic mu nie powiedziała po prostu mu wybaczyła. Teraz czuł się jeszcze bardziej winny niż wcześniej. Wstydził się pokazać synom na oczy. Chociaż unikanie ich wcale nie było takie trudne. Starszy całe dnie spędzał w pracy, a młodszy u swojej dziewczyny. Henry przeszedł przez korytarz i wszedł na murawę gdzie miał trening z grupą juniorów, którą Richard dal nu kilka tygodni temu jako dodatkowe zajęcie. Usiadł na ławce rezerwowych i kazał się rozgrzać swoim zawodnikom. Wziął głęboki oddech i założył na głowę czerwoną basebolówkę, którą kiedyś dostał od Chrisa. Kątem oka zauważył, że ktoś idzie w jego kierunku. To była dziewczyna jego syna Olivia. Jak zawsze ubrana na sportowo do pracy, ale przy tym elegancko i gustownie. Jej blond włosy spięła dziś w luźnego koka, w którym wyglądała jeszcze młodziej niż zwykle. Podeszła do niego spokojnym krokiem.
- Chris ma dziś trening na tym mniejszym boisku. - Powiedział, a ona uśmiechnęła się delikatnie.
- Ja właściwie przyszłam do pana, ale jeśli przeszkadzam to...
- Nie. - Mężczyzna ożywił się. - Nie przeszkadzasz siadaj. - Poklepał miejsce obok siebie.
- Chciałam porozmawiać. Trochę trudno mi o tym mówić. - Bawiła się pierścionkiem na palcu.
- Spokojnie, mów o co chodzi.
- Wiem o pana zdradzie. - Podniosła na niego oczy, wydal się zaskoczony ale po chwili pokiwał głową.
- Mogłem się domyślić, że Chris ci o wszystkim powiedział. Pewnie teraz uważasz mnie za potwora i idiotę. Będziesz mnie oskarżać o zrujnowanie życia moim synom.
Olivia pozwoliła mu skończyć.
- Właściwie przyszłam pomóc, jeśli tylko pan zechce mojej pomocy. I żeby było jasne nie osądzam pana,  ale jednocześnie nie pochwalam takiego zachowania. Robię to dla chłopaków bo bardzo cierpią przez tą sytuację.
Henry otworzył szeroko oczy ze zdumienia. Ta dziewczyna zrobiła na nim duże wrażenie.
- Zamieniam się w słuch.
- Przede wszystkim Chris nie może się dowiedzieć, że z panem rozmawiałam. James też.
- Oczywiście.
- Oni bardzo chcą się z panem pogodzić, ale duma im na to nie pozwala dlatego musi pan zrobić pierwszy krok.
- Nie bardzo mi się to podoba.
- A czy ja powiedziałam, że ten plan ma się panu spodobać. On ma zadziałać.
Henry pierwszy raz w życiu był w sytuacji w której ktoś daje mu rady o życiu. Szczególnie tak młoda osoba jak Olivia.
- Czy przeprosił pan już żonę za swoje zachowanie?
Mężczyzna pokręcił przecząco głową.
- Więc musi pan to zrobić jak najszybciej. Ona panu wybaczyła więc teraz trzeba zrobić coś żeby jej to wynagrodzić.
- Co masz na myśli?
- Kupi pan bukiet czerwonych róż, ogromny bukiet i da go żonie podczas romantycznej kolacji. Którą sam pan przygotuje.
- Ale...
- James mówił, że jest pan świetnym kucharzem więc nie ma się pan czego bać. Po przyjemnych mam nadzieję chwilach spędzonych z żoną zadzwoni pan po synów i przeprosi całą trójkę. Potem usiądziecie przy stole i będziecie rozmawiać póki wszystkie problemy nie znikną.
- To ładnie brzmi ale czy dam radę?
- Musi pan dac radę jeśli chce pan odzyskać synów, a żona zasługuje na więcej niż kolację więc to i tak mała pokuta za to co pan zrobił.
- Dlaczego mi pomagasz?
Olivia uśmiechnęła się przyjaźnie.
- Bo kocham pana syna i widzę jak tęskni za ojcem.
- Dziękuję. - Powiedział Henry z wdzięcznością.
- Podziękuje pan jak się uda. Powodzenia. - Po tych słowach zniknęła za drzwiami a on był wdzięczny losowi, że postawił Olivię na drodze Chrisa.

Dzięki za komentarze. :*



środa, 21 października 2015

Rozdział 48

Chris otworzył oczy i zobaczył,  że Olivia nie poruszyła się nawet o milimetr. Zacisnęła tylko dłoń na jego koszulce. Uśmiechnął się pod nosem i pocałował ją w głowę. Dziś była sobota więc nie musiał iść na trening. Pomyślał, że i tak by się na nim nie pojawił był potrzebny Olivii. Podniósł się delikatnie żeby jej nie obudzić i wyszedł z pokoju. Zszedł do kuchni gdzie Richard pił kawę i czytał gazetę. Babcia Dolly zmywała naczynia gdyż oskarżyła ostatnio zmywarkę o złe polerowanie. Trener podniósł wzrok na Chrisa i odłożył gazetę. Chris wiedział o co mu chodzi i uspokoił go ruchem dłoni.
- To nie tak jak pan myśli.
- Nie chcesz wiedzieć co teraz myślę Christopher.
Chłopak przygryzł dolną wargę.
- Przestań się go czepiać Richard. - Wtrąciła się Dolly. - Dopiero wstał, a ty już zaczynasz.  Siadaj kochanie zjesz śniadanie.
- Nie trzeba ja chciałem tylko...
- Powiedziałam siadaj.
Chris przypomniał sobie, że w kwestiach jedzenia babcia jest nieugięta więc spełnił jej rządanie i zajął miejsce przy stole.
- Chris nie podoba mi się to. - Powiedział Rochard. - Zostajesz na noc kiedy ci się to podoba, a czy nie uważacie z Olivią że wypadałoby mnie o to najpierw zapytać albo poinformować.
Chris wpatrywał się w niego i kiwał posłusznie głową.
- To nie jest tak że ja cie nie lubię Chris, ale moja córka jest porządną i bardzo kulturalną dziewczyną, a ja tan w nocy nie śpię bo boję się co ty tam robisz.
Chris kiwał głową i nagle zrozumiał o co mu chodzi.
- Nie, trenerze ja Olivię szanuję.
- I tak ma być.
- Kocham ją.
Richard pokiwał głową.
- Wiem, to widać. Olivia też cię kocha.  Dlatego nie możesz pozwolić żeby cokolwiek was rozdzieliło.
Chris uśmiechnął się a Richard wyciągnął do niego dłoń. Chris uścisnął ją i poczuł się jak członek rodziny.
- Zjedz śniadanie i lec do niej.

Olivia obudziła się z powodu hałasu na ulicy. Otworzyła oczy i przeciągnęła się. Pomyślała,  że Chris wrócił już do domu,  ale po chwili zobaczyła go jak wchodzi do pokoju i uśmiecha się do niej. Podszedł i usiadł na łóżku, a ona przyciągnęła go do siebie. Położył się tak, że Olivia patrzyła mu w oczy, a on bawił się jej włosami.
- Mój tata nie chciał cię przypadkiem udusić.
- Na poczatku tak, ale później odbyliśmy sobie męską rozmowę.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Jaką męską...
Zamknął jej usta pocałunkiem i przyciągnął do siebie.
- Kocham cię.  - Powiedział. - I nie chcę żebyś kiedykolwiek była smutna przez moją matkę albo kogokolwiek innego.
- Chris...
- Wiem zaraz powiesz, żebyśmy do tego nie wracali ale James powiedział mi jak się tym przejęłaś.
- Super przypomnij mi żebym mu podziękowała.  - Powiedziała z sarkazmem i położyła się na plecach.
Chris oparł głowę na dłoni i przekręcił się na bok.
- Przepraszam cię za nią. Wiem, że juz to robiłem ale nawet nie wiesz jak jest mi wstyd.
Spojrzała na niego czule i położyła dłoń na jego policzku.
- Nie masz wpływu na to co robią inni ludzie Chris.
- Zaraz pojadę do domu i porozmawiam z nią o tym wszystkim.
Złapała go za rękę i uśmiechnęła.
- Mam lepszy pomysł. Zostaniesz tu ze mną i będziesz mnie przytulał i rozmawiał póki nie będziesz miał mnie dość.
Chris uśmiechnął się szeroko.
- To trochę tu posiedzimy. - Stwierdził i zaczął łaskotać ją po brzuchu.


James zszedł na dół i rozejrzał się dookoła. Wczoraj kiedy wrócił do domu nie zastał w nim Alice dlatego chciał z nią porozmawiać dzisiaj. Wszedł do salonu gdzie siedziała i pila kawę. Podniosła na niego oczy i odłożyła filiżankę na szklany stolik.
- Chyba domyślam się co chcesz mi powiedzieć synu. - Powiedziała widząc jego minę.
James usiadł na przeciwko niej i wypuścił powietrze z ust.
- Mamo jak ty się zachowujesz? Ostatnio w ogóle cię nie poznaję.  Przecież jesteś ciepłą i miłą osobą.
Alice spojrzała na niego z zakłopotaniem.
- Nie chcę żeby był z tą dziewczyną.
- A chcesz żeby był szczęśliwy?
Pokiwała głową na potwierdzenie.
- Mamo on właśnie teraz jest szczęśliwy.
Kobieta zamknęła oczy.
- Z Sereną był szczęśliwy. Teraz tylko mu się tak wydaje. On sam siebie oszukuje.
James zaśmiał się ponuro pod nosem.
- To ty siebie oszukujesz.  Olivia to świetna dziewczyna,  a ty idziesz i ją obrażasz. Wmawiasz jej że Chris nadal kocha Serenę, oskrżasz ją że jest z nim dla pieniędzy. Jak tak możesz?
- Czemu ty jej tak bronisz co? Może ty też się w niej zakochałeś. Omotała was obu!
James wytrzeszczył na nią oczy ale po chwili zdążył się opanować.
- Ty już całkiem oszalałaś! To moja przyjaciółka i dziewczyna mojego brata.
- Nie pozwolę na to żeby mój syn zmarnował sobie życie.
- Nie będziesz miała w tej kwestii nic do powiedzenia.
Alice odwróciła głowę i spojrzała na Chrisa, który właśnie wchodził do pokoju.
- Chris...
- Dość tego mamo. Przyjechałem tutaj bo Olivia, której wczoraj sprawiłaś ogromną przykrość poradziła mi żebym spokojnie z tobą porozmawiał i pogodził się, ale widzę że to nie ma najmniejszego sensu.
- No tak dobra Olivia kazała ci się ze mną pogodzić. No popatrz chodzący anioł.
- Mamo!
- Nie wtracaj się James. - Rzuciła krótko. - Chris posłuchaj mnie Serena i ty...
- Nie ma już Sereny i mnie i nigdy nie będzie!  Kiedy wreszcie to zrozumiesz?
- Chris złamałeś jej serce ona cię nadal kocha.
- Ona mnie zdradziła!
James spojrzał na matkę, która miała szeroko otwarte oczy ze zdumienia.
- No co się tak patrzysz?  Nakryłem ją w łóżku z moim kolegą z drużyny.
- Ale...
- Pewnie jesteś zdziwiona. Twoja idealna Serena miała chwilę słabości.
Alice podniosła się z miejsca i podeszła do młodszego syna.
- Chris ta dziewczyna wydzwaniała do ciebie miesiącami.  To co zrobiła było złe ale ona cię kocha. To widać.
Chris pokręcił głową i odsunął się od matki.
- Czekaj czy ja dobrze rozumiem?  Chcesz zebym jej wybaczył?
- Każdy zasługuje na drugą szansę.
James nie wiedział co ma powiedzieć i tylko ukrył twarz w dłoniach.
- Na drugą szansę? - Chris był wściekły. - Czy ty siebie słyszysz? Zdradziła mnie a ja mam jej wybaczyć?!
- Skoro ja dałam radę to i ty możesz to zrobić.
Nagle w pokoju zapanowała kompletna cisza. Alice zdała sobie sprawę z tego co właśnie powiedziała i zakryła usta dłonią.
- Co ty powiedziałaś? - Zapytał James i wstał z miejsca.
Chris szybko oddychał i wędrował wzrokiem od mamy do brata.
- Dałaś radę?  - Dopytywał się James.
- Dobra skończmy z tym. - Powiedział Chris. - Wybaczyłaś ojcu zdradę czy nie?
Kobieta otworzyła szeroko oczy.
- Skąd ty wiesz o...
- Nieważne skąd my wiemy. - Skwitował James. - Lepiej powiedz nam skąd ty o tym wiesz.
- Dowiedziałam się kiedy pojechałam odwiedzić ojca na meczu, na który pojechał ze swoją drużyną jako trener.  Weszłam do jego pokoju w hotelu i ich zobaczyłam. Ale wasz ojciec bardzo się zmienił od tamtego czasu poza tym nie widział mnie wtedy a i tak bardzo się zmienił i sam to zakończył.  To nie była tylko jego wina ja też...
- Czy ty siebie słyszysz do cholery?! - Chris wybuchnął. - Twoja wina? Wiesz co każdego dnia martwiliśmy się z Jamesem o ciebie żebyś się tylko nie dowiedziała i nie cierpiała ale widzę że to było zbędne.
- Chris co ty mówisz?
- On ma rację!   - Powiedział James. - Wybaczyłaś mu dobra,  to jeszcze jakoś mogę zrozumieć bo jesteś z nin tyle lat ale żeby się obwiniać? W jakim domu my żyjemy.
- Chłopcy ja musiałam dać mu szansę on nie chciał. Dużo wyjeżdżał, ja byłam dla niego oschła. On sam to zakończył nic mu nie powiedziałam, on nie wiedział że wiem a mimo to skończył z tą kobietą. To nie jego wina.
- Nie tylko wlazł tej kobiecie do łóżka przypadkiem. - Powiedział Chris.
- Jest świetnym przykładem dla swoich synów.
- Ja wychodzę. - Chris wziął kurtkę do reki i skierował się w kierunku drzwi.
- Ja też. - Powiedział James i dogonił brata.

Przeczytałeś - zostaw komentarz.: *

Zmiana w fabule!

Kochani widzę w komentarzach jak piszecie o zdradzie Sereny i ze matka Chrisa o niej wie. Owszem w pierwotnej wersji tak było ale zmieniłam ten fragment bo mam lepszy pomysł na dalszy rozdział który zresztą pojawi się dzisiaj: ) zmiany są w rozdziale 45 przepraszam was za komplikacje i zamieszczam fragment tekstu na zdjęciu.

niedziela, 18 października 2015

Rozdział 47

- James!
Chłopak odwrócił się i zobaczył Olivię, która biegła w jego stronę. Przytuliła się do niego i zmierzwiła mu włosy.
- Cześć.  - Powiedział przez śmiech.  - Co to za powitanie?
Olivia stanęła na przeciwko niego i uśmiechnęła się promiennie.
-Chris powiedział, że dziś mija dokładnie trzy lata odkąd zrobiłeś specjalizację,  także gratuluję panie doktorze. - Podała mu rękę,  a on uśmiechnął się szeroko.
- Dziękuję przyszła pani doktor.
Oboje zaczęli się śmiać,  kiedy nadszedł ojciec Chrisa i Jamesa. Spojrzeli na niego już poważnymi minami.
- Dzień dobry. - Powiedział do Olivii, a ona skinęła na niego głową.
- Dzień dobry. - Odpowiedziała.
- Synu musimy porozmawiać. - Powiedział Henry i spojrzał na Olivię. - W cztery oczy. - Podkreślił.
James posłał mu pytające spojrzenie.
- No dobrze chodź do gabinetu. - Powiedział spokojnie. - Olivia...
- Mną się nie przejmuj  i tak miałam iść na boisko.
Zniknęła za rogiem zanim zdążył ją przeprosić.
Przeszła korytarzem na jedno z boisk i weszła na murawę gdzie stał jej ojciec. Uważnym wzrokiem obserwował swoich piłkarzy,  była to dla niego dziwna sytuacja bo dwóch najlepszych zawodników to chłopak jego córki i syn. Co miał zrobić,  nie mieli taryfy ulgowej i tak jak inni właśnie pokonywali dwunaste okrążenie wokół boiska. Kątem oka zobaczył, że  jego córka opiera się o wejście na boisko i uśmiecha pod nosem patrząc na Chrisa, który na całe szczęście jeszcze jej nie widział. Co on się ostatnio miał z tym chłopakiem, każdy dzwonek telefonu albo wejście kogoś na stadion,  wszędzie widział Olivię. Richard cieszył się,  że ten chłopak tak kochał jego córkę, ale musiał go jakoś ponownie wrzucić w wir treningów. Podszedł do swojej córki,  a ona usmiechnęła się na powitanie.
- Jesteś szczęśliwa.  - Powiedział nagle, a ona spojrzała na niego swoimi dużymi oczami.
- Jestem.  - Odpowiedziała po chwili.
- To jest dla mnie najważniejsze. - Objął córkę ramieniem i pocałował w głowę. W tym samym momencie Chris zatrzymał się i spojrzał w ich stronę. Uśmiechnął się pod nosem i podbiegł do nich. Richard spojrzał na niego spod byka. - Co ty robisz Ross chyba nie chcesz żeby się o was drużyna dowiedziała. - Zażartował po cichu.
Olivia tylko uśmiechnęła się i zakryła usta dłonią.
- Chiałem się tylko przywitać.  - Zaśmiał się Chris.
- Jeszcze dwa okrążenia Ross! - Krzyknął Richard tak, żeby słyszała go cała drużyna.
- Tak jest trenerze. - Mrugnął do Olivii i wrócił na murawę.
- Tato nie musisz być dla niego taki ostry.
- Właśnie,  że muszę bo mu się w głowie poprzewraca.
Oboje zaczęli się śmiać kiedy podeszła do nich kobieta z recepcji.
- Pani Olivio, pani Ross czeka na panią w gabinecie.
Olivia zmarszczyła brwi.
- Na mnie?
- Tak, powiedziała że to pilna sprawa.
Dziewczyna wymieniła spojrzenia z ojcem.
- Pójdę z tobą. - Powiedział nagle.
- Nie, poradzę sobie.
Po tych słowach zniknęła za rogiem, a Chris odprowadził ją wzrokiem i zastanawiał się co ją nagle tak zmartwiło.
Przeszła przez korytarz i weszła do gabinetu gdzie Alice Ross siedziała za jej biurkiem i patrzyła na nią wyniośle. Przez chwilę Olivia myślała,  że może matka Chrisa chce się pogodzić ale kiedy Alice uśmiechnęła się sztucznie wiedziała, że zaraz polecą gromy.
- Dzień dobry.  - Powiedziała do Olivii i założyła nogę na nogę. - Siadaj.
Olivia rzuciła jej udawany uśmiech.
- Usiadłabym ale już ktoś siedzi na moim miejscu.
Alice przegarnęła włosy dłonią.
- Dobrze darujmy sobie przyjemności, muszę z tobą porozmawiać.
Olivia skrzyżowała ręce na piersiach.
- Słucham.
- Jak się pewnie domyślasz  chodzi o Chrisa.
Olivia przewróciła oczami.
- Od tamtej kolacji mój syn się do mnie nie odzywa.
-To nie zależy ode mnie.
Alice podniosła się z miejsca.
- Myślę, ze jednak zależy. - Powiedziała i obeszła ją dookoła. - Chris ubzdurał sobie,  że dopóki cię nie przeproszę nie mamy o czym rozmawiać.
- Ja nie chcę od pani żadnych przeprosin.
- To powiedz to Chrisowi.
- Mówiłam, ale on ma inne zdanie na ten temat więc bardzo mi przykro ale nie pomogę pani.
- Myślisz,  że tylko po to tu przyszłam. - Wymieniły spojrzenia, a Alice oparła się o biurko. - Dużo o tym myślałam i twój związek z Chrisem nie ma sensu.
Olivia zaśmiała się ponuro.
- Chyba tylko pani tak myśli.
- Nie rzucaj się dziewczyno, taka jest prawda.
Olivia patrzyła na nią wściekłym wzrokiem.
- Chris nigdy nie pokocha cię tak bardzo jak Sereny, myślisz że taką miłość można od tak zapomnieć.
- Chyba nie chce pani wiedzieć co w tym momencie myślę.
- Po drugie,  wiem jak wygląda zakochana kobieta i ty mi jej nie przypominasz.
- Och to bardzo łatwo wyjaśnić. - Olivia machnęła ręką. - Po prostu jak panią widzę to odchodzi mi chęć do życia.
- Myślisz, twój brak wychowania zrobi na mnie wrażenie? Jesteś z moim synem dla pieniędzy.
- Chyba się pani zapędziła.
- Nie przerywaj mi. - Syknęła do niej. - Powiedz mi co dobrego spotkało Chrisa w tym waszym związku?
Olivia zacisnęła mocno dłonie w pięści.
- Co mu takiego dałaś?  Przez twoje wymysły nie może wyjść spokojnie na ulicę ze swoją dziewczyną bo nie wiesz jak masz się zachować w towarzystwie dziennikarzy. Zniszczyłaś mu karierę. Przez ciebie nie podpisał kontraktu we Włoszech.
- Słucham?  Zrezygnowałam z niego, chciałam żeby pojechał!
- Kogo ty oszukujesz? Dla wszystkich najlepiej by było gdybyś go zostawiła.
- Ale tego nie zrobię! Wie pani dlaczego? Bo go kocham.
Alice wpatrywała się w nią przez chwilę. Po czym ponownie przywołała na twarz udawany uśmiech.
- Jesteś jeszcze taka młoda co ty możesz wiedzieć o miłości?
- Pani jest dużo starsza i wydaję mi się,  że wie pani mniej ode mnie.
- Słuchaj dziewczyno nie widzisz, że Chris nie zasługuje na takie życie.
- A Olivia nie zasługuje na takie traktowanie.
Obie zwróciły wzrok w kierunku drzwi,  w których stał James.
Alice nie wiedziała co ma powiedzieć.
- Synku...
- Chyba nikt ci nie powiedział, że przez te drzwi wszystsko słychać mamo.
- James ja tylko chciałam porozmawiać z Olivią.
- Z tego co słyszałem to już porozmawiałaś poza tym skoro tak bardzo lubisz rozmawiać to porozmawiamy w domu. A teraz musisz już iść bo Olivia ma dużo pracy.
Alice zmierzyła syna wzrokiem,  zabrała torebkę i szybko opuściła gabinet.
Olivia wypuściła powietrze z ust i usiadła na kanapie. Jej oczy były wilgotne, ale nie pozwalała sobie na łzy. James usiadł kolo niej.
- Olivia...
- Nic nie mów. - Powiedziała i ukryła twarz w dłoniach.
James nie czekał długo przytulił ją,  a ona się nie broniła. Położyła mu głowę na ramieniu. James wiedział,  że nie chce rozmawiać dlatego nic nie mówił. Odsunęła się od niego i wstała.
- Pójdę wczesniej do domu. Jutro powiem doktorowi...
- Ja mu powiem.
Spojrzała na niego i pokiwała głową. Podszedł do niej i pogladził po ramieniu.
- Olivia przepraszam cię za nią.
- Przestań, to nie twoja wina.
- Może zawiozę cię do domu.
- Nie trzeba. Mam prośbę, nie mów Chrisowi że się przejęłam.
- Jasne.
Olivia opuściła gabinet a James dokończył zdanie.
- Jasne, że powiem.

Olivia przyjechała do domu po kilkunastu minutach. Nie zwracała dziś uwagi na przepisy. Była wdzięczna,  że babcia wyszła do koleżanki i miała cały dom dla siebie. Weszła do swojego pokoju i położyła się na łóżku. Wypuściła powietrze z ust i zakryła twarz dłońmi. Nie wiedziała co ma o tym myśleć.  Może naprawdę ogranicza Chrisa. To dla niej został w Anglii i nie zrobił kariery we Włoszech. Z  zamyślenia wyrwał ją dźwięk kroków w korytarzu. Pomyślała że pewnie babcia wróciła do domu, ale po chwili do jej sypialni wszedł Chris. Spojrzała na niego ale nie odezwała się ani słowem. Nie była na niego zła nie miała po prostu siły ani ochoty na rozmowę. Chris położył się obok niej i też nic nie mówił. Znał ją na tyle dobrze, że wiedział co w takich chwilach jest jej potrzebne. Chciała żeby po prostu był. Po chwili położyła mu głowę na klatce piersiowej, a on pocałował ją w czoło i mocno przytulił,  miał zamiar zostać z nią do rana.

Macie moją przeróbkę: ) 
Którego z braci wolicie? Z sondy jednoznacznie wynika, że jesteście team Chris :)