środa, 21 października 2015

Zmiana w fabule!

Kochani widzę w komentarzach jak piszecie o zdradzie Sereny i ze matka Chrisa o niej wie. Owszem w pierwotnej wersji tak było ale zmieniłam ten fragment bo mam lepszy pomysł na dalszy rozdział który zresztą pojawi się dzisiaj: ) zmiany są w rozdziale 45 przepraszam was za komplikacje i zamieszczam fragment tekstu na zdjęciu.

niedziela, 18 października 2015

Rozdział 47

- James!
Chłopak odwrócił się i zobaczył Olivię, która biegła w jego stronę. Przytuliła się do niego i zmierzwiła mu włosy.
- Cześć.  - Powiedział przez śmiech.  - Co to za powitanie?
Olivia stanęła na przeciwko niego i uśmiechnęła się promiennie.
-Chris powiedział, że dziś mija dokładnie trzy lata odkąd zrobiłeś specjalizację,  także gratuluję panie doktorze. - Podała mu rękę,  a on uśmiechnął się szeroko.
- Dziękuję przyszła pani doktor.
Oboje zaczęli się śmiać,  kiedy nadszedł ojciec Chrisa i Jamesa. Spojrzeli na niego już poważnymi minami.
- Dzień dobry. - Powiedział do Olivii, a ona skinęła na niego głową.
- Dzień dobry. - Odpowiedziała.
- Synu musimy porozmawiać. - Powiedział Henry i spojrzał na Olivię. - W cztery oczy. - Podkreślił.
James posłał mu pytające spojrzenie.
- No dobrze chodź do gabinetu. - Powiedział spokojnie. - Olivia...
- Mną się nie przejmuj  i tak miałam iść na boisko.
Zniknęła za rogiem zanim zdążył ją przeprosić.
Przeszła korytarzem na jedno z boisk i weszła na murawę gdzie stał jej ojciec. Uważnym wzrokiem obserwował swoich piłkarzy,  była to dla niego dziwna sytuacja bo dwóch najlepszych zawodników to chłopak jego córki i syn. Co miał zrobić,  nie mieli taryfy ulgowej i tak jak inni właśnie pokonywali dwunaste okrążenie wokół boiska. Kątem oka zobaczył, że  jego córka opiera się o wejście na boisko i uśmiecha pod nosem patrząc na Chrisa, który na całe szczęście jeszcze jej nie widział. Co on się ostatnio miał z tym chłopakiem, każdy dzwonek telefonu albo wejście kogoś na stadion,  wszędzie widział Olivię. Richard cieszył się,  że ten chłopak tak kochał jego córkę, ale musiał go jakoś ponownie wrzucić w wir treningów. Podszedł do swojej córki,  a ona usmiechnęła się na powitanie.
- Jesteś szczęśliwa.  - Powiedział nagle, a ona spojrzała na niego swoimi dużymi oczami.
- Jestem.  - Odpowiedziała po chwili.
- To jest dla mnie najważniejsze. - Objął córkę ramieniem i pocałował w głowę. W tym samym momencie Chris zatrzymał się i spojrzał w ich stronę. Uśmiechnął się pod nosem i podbiegł do nich. Richard spojrzał na niego spod byka. - Co ty robisz Ross chyba nie chcesz żeby się o was drużyna dowiedziała. - Zażartował po cichu.
Olivia tylko uśmiechnęła się i zakryła usta dłonią.
- Chiałem się tylko przywitać.  - Zaśmiał się Chris.
- Jeszcze dwa okrążenia Ross! - Krzyknął Richard tak, żeby słyszała go cała drużyna.
- Tak jest trenerze. - Mrugnął do Olivii i wrócił na murawę.
- Tato nie musisz być dla niego taki ostry.
- Właśnie,  że muszę bo mu się w głowie poprzewraca.
Oboje zaczęli się śmiać kiedy podeszła do nich kobieta z recepcji.
- Pani Olivio, pani Ross czeka na panią w gabinecie.
Olivia zmarszczyła brwi.
- Na mnie?
- Tak, powiedziała że to pilna sprawa.
Dziewczyna wymieniła spojrzenia z ojcem.
- Pójdę z tobą. - Powiedział nagle.
- Nie, poradzę sobie.
Po tych słowach zniknęła za rogiem, a Chris odprowadził ją wzrokiem i zastanawiał się co ją nagle tak zmartwiło.
Przeszła przez korytarz i weszła do gabinetu gdzie Alice Ross siedziała za jej biurkiem i patrzyła na nią wyniośle. Przez chwilę Olivia myślała,  że może matka Chrisa chce się pogodzić ale kiedy Alice uśmiechnęła się sztucznie wiedziała, że zaraz polecą gromy.
- Dzień dobry.  - Powiedziała do Olivii i założyła nogę na nogę. - Siadaj.
Olivia rzuciła jej udawany uśmiech.
- Usiadłabym ale już ktoś siedzi na moim miejscu.
Alice przegarnęła włosy dłonią.
- Dobrze darujmy sobie przyjemności, muszę z tobą porozmawiać.
Olivia skrzyżowała ręce na piersiach.
- Słucham.
- Jak się pewnie domyślasz  chodzi o Chrisa.
Olivia przewróciła oczami.
- Od tamtej kolacji mój syn się do mnie nie odzywa.
-To nie zależy ode mnie.
Alice podniosła się z miejsca.
- Myślę, ze jednak zależy. - Powiedziała i obeszła ją dookoła. - Chris ubzdurał sobie,  że dopóki cię nie przeproszę nie mamy o czym rozmawiać.
- Ja nie chcę od pani żadnych przeprosin.
- To powiedz to Chrisowi.
- Mówiłam, ale on ma inne zdanie na ten temat więc bardzo mi przykro ale nie pomogę pani.
- Myślisz,  że tylko po to tu przyszłam. - Wymieniły spojrzenia, a Alice oparła się o biurko. - Dużo o tym myślałam i twój związek z Chrisem nie ma sensu.
Olivia zaśmiała się ponuro.
- Chyba tylko pani tak myśli.
- Nie rzucaj się dziewczyno, taka jest prawda.
Olivia patrzyła na nią wściekłym wzrokiem.
- Chris nigdy nie pokocha cię tak bardzo jak Sereny, myślisz że taką miłość można od tak zapomnieć.
- Chyba nie chce pani wiedzieć co w tym momencie myślę.
- Po drugie,  wiem jak wygląda zakochana kobieta i ty mi jej nie przypominasz.
- Och to bardzo łatwo wyjaśnić. - Olivia machnęła ręką. - Po prostu jak panią widzę to odchodzi mi chęć do życia.
- Myślisz, twój brak wychowania zrobi na mnie wrażenie? Jesteś z moim synem dla pieniędzy.
- Chyba się pani zapędziła.
- Nie przerywaj mi. - Syknęła do niej. - Powiedz mi co dobrego spotkało Chrisa w tym waszym związku?
Olivia zacisnęła mocno dłonie w pięści.
- Co mu takiego dałaś?  Przez twoje wymysły nie może wyjść spokojnie na ulicę ze swoją dziewczyną bo nie wiesz jak masz się zachować w towarzystwie dziennikarzy. Zniszczyłaś mu karierę. Przez ciebie nie podpisał kontraktu we Włoszech.
- Słucham?  Zrezygnowałam z niego, chciałam żeby pojechał!
- Kogo ty oszukujesz? Dla wszystkich najlepiej by było gdybyś go zostawiła.
- Ale tego nie zrobię! Wie pani dlaczego? Bo go kocham.
Alice wpatrywała się w nią przez chwilę. Po czym ponownie przywołała na twarz udawany uśmiech.
- Jesteś jeszcze taka młoda co ty możesz wiedzieć o miłości?
- Pani jest dużo starsza i wydaję mi się,  że wie pani mniej ode mnie.
- Słuchaj dziewczyno nie widzisz, że Chris nie zasługuje na takie życie.
- A Olivia nie zasługuje na takie traktowanie.
Obie zwróciły wzrok w kierunku drzwi,  w których stał James.
Alice nie wiedziała co ma powiedzieć.
- Synku...
- Chyba nikt ci nie powiedział, że przez te drzwi wszystsko słychać mamo.
- James ja tylko chciałam porozmawiać z Olivią.
- Z tego co słyszałem to już porozmawiałaś poza tym skoro tak bardzo lubisz rozmawiać to porozmawiamy w domu. A teraz musisz już iść bo Olivia ma dużo pracy.
Alice zmierzyła syna wzrokiem,  zabrała torebkę i szybko opuściła gabinet.
Olivia wypuściła powietrze z ust i usiadła na kanapie. Jej oczy były wilgotne, ale nie pozwalała sobie na łzy. James usiadł kolo niej.
- Olivia...
- Nic nie mów. - Powiedziała i ukryła twarz w dłoniach.
James nie czekał długo przytulił ją,  a ona się nie broniła. Położyła mu głowę na ramieniu. James wiedział,  że nie chce rozmawiać dlatego nic nie mówił. Odsunęła się od niego i wstała.
- Pójdę wczesniej do domu. Jutro powiem doktorowi...
- Ja mu powiem.
Spojrzała na niego i pokiwała głową. Podszedł do niej i pogladził po ramieniu.
- Olivia przepraszam cię za nią.
- Przestań, to nie twoja wina.
- Może zawiozę cię do domu.
- Nie trzeba. Mam prośbę, nie mów Chrisowi że się przejęłam.
- Jasne.
Olivia opuściła gabinet a James dokończył zdanie.
- Jasne, że powiem.

Olivia przyjechała do domu po kilkunastu minutach. Nie zwracała dziś uwagi na przepisy. Była wdzięczna,  że babcia wyszła do koleżanki i miała cały dom dla siebie. Weszła do swojego pokoju i położyła się na łóżku. Wypuściła powietrze z ust i zakryła twarz dłońmi. Nie wiedziała co ma o tym myśleć.  Może naprawdę ogranicza Chrisa. To dla niej został w Anglii i nie zrobił kariery we Włoszech. Z  zamyślenia wyrwał ją dźwięk kroków w korytarzu. Pomyślała że pewnie babcia wróciła do domu, ale po chwili do jej sypialni wszedł Chris. Spojrzała na niego ale nie odezwała się ani słowem. Nie była na niego zła nie miała po prostu siły ani ochoty na rozmowę. Chris położył się obok niej i też nic nie mówił. Znał ją na tyle dobrze, że wiedział co w takich chwilach jest jej potrzebne. Chciała żeby po prostu był. Po chwili położyła mu głowę na klatce piersiowej, a on pocałował ją w czoło i mocno przytulił,  miał zamiar zostać z nią do rana.

Macie moją przeróbkę: ) 
Którego z braci wolicie? Z sondy jednoznacznie wynika, że jesteście team Chris :)



niedziela, 11 października 2015

Rozdział 46

- Na pewno sobie poradzisz? - Zapytała Olivia, która trzymała Chrisa za kołnierz kurtki.
- Na pewno. - Uśmiechnął się do niej i pocałował w czoło. 
Pierwszy raz spał w jej domu, a właściwie zasnął. Poza tym po tym co wczoraj stało się na kolacji wcale nie miał ochoty wracać do domu. 
- Mam dzisiak wolne, ale po pracy możesz przyjechać. - Powiedziała i zawiesiła mu ręce na szyję. 
Ujął ją w talii i przyciągnął do siebie.
- Jeśli twój tata nie wywiesi tabliczki Chrisowi wstęp wzbroniony to przyjadę. 
Zaśmiała się cicho i zmierzwiła mu włosy. 
- Uważaj na siebie! - Krzyknęła kiedy wsiadał do samochodu.
Pomachała mu na pożegnanie i wróciła do domu kiedy zniknął za rogiem.
Weszła do kuchni i usiadła na krześle. Babcia wykorzystała sytuację i zajęła miejsce obok niej. Spojrzała na nią pytająco, a Olivia zmarszczyła brwi.
- No?
- Co? 
- Jak było na kolacji? Czekam już od wczoraj żebyś mi powiedziała. Wróciliście w kiepskim humorze, jeszcze Chris u nas spał i nie chciał śniadania. Coś się stało. Mam rację? 
Dziewczyna przewróciła oczami, babcia znała ją najlepiej na świcie i nic nie dało się przed nią ukryć. 
- Powiem ci, ale w tajemnicy. - Zastrzegła. 
- Kochanie czy ja kiedykolwiek zdradziłam twoją tajemnicę. 
- Jego matka jest okropna. Nie powiem mu tego, ale ona mnie nienawidzi. Poza tym dała mi jasno do zrozumienia, że nigdy nie dorównam byłej dziewczynie Chrisa.
- A co na to Chris?
- Wkurzył się i atmosfera się popsuła. W końcu zdenerwował się na tyle, że wyszliśmy.  
- Biedny chłopak. Co za wstrętne babsko. 
- Jest okropna. Chyba nie mam szans na dogadanie się z nią. Wiesz, że zaczęła przy wszystkich przypominać mi, że moja matka nas zostawiła. 
Babcia otworzyła szeroko oczy.
- Jeśli kiedykolwiek ją spotkam, wygarnę jej!
- Babciu, nie przejmuj się nią. Ja nie będę. 
- Jeśli mogę spytać, a w czym niby ta była dziewczyna była lepsza od ciebie?
Olivia zwróciła wzrok na babcię i wypuściła powietrze z ust.
- Jego matka zna ją od dziecka, chodziła z Chrisem odkąd skończył siedemnaście lat. A później nagle się rozstali.
- Skrzywdził ją? 
Dziewczyna wybuchnęła głośnym śmiechem. 
- Nie, to raczej ona jego. Zdradziła go z kolegą z drużyny. 
Dolly pokręciła głową z niedowierzaniem.
- I jego matka nadal woli ją od ciebie. 
- Chris nic jej nie powiedział o zdradzie. Nie chciał tego roztrząsać, a ja to szanuję. To jego sprawa, a jego matka no cóż. Dam sobie z nią radę. 
Babcia położyła jej dłoń na kolanie.
- Jesteś bardzo mądrą kobietą. 
Wnuczka posłała jej przyjazny uśmiech i obie zwróciły głowy w kierunku korytarza gdzie słychać było pukanie do drzwi.
- Otworzę.  - Powiedziała Olivia i wstała z miejsca. Otworzyła drzwi i zobaczyła w nich Jamesa. Uśmiechnęła się na jego widok. - James! Co ty tu robisz?
W pierwszej chwili zapomniał co ma jej powiedzieć, kiedy się do niego uśmiechnęła. 
- Przyszedłem cię przeprosić. 
- Mnie? - Wskazała na siebie palcem. - Za co?
- Za moją matkę. 
- Chris już wczoraj przepraszał mnie za was wszystkich.  Poza tym to nie ty powinieneś przepraszać. 
Był pod wrażeniem jej postawy. Była taka pogodna mimo tego co się wczoraj stało. Coraz bardziej nie mógł oderwać od niej wzroku i coraz trudniej przychodziło mu powstrzymanie się od pocałowania jej.
- Zaniemówiłeś? - Zapytała przez śmiech.
Pokręcił głową i wrócił do rzeczywistości. 
- Chodź do środka, babcia upiekła wczoraj ciasteczka. - Nawet nie wiedział kiedy złapała go za rękę i wprowadziła do kuchni.
- Dzień dobry. - Przywitał się z Dolly.
- James! - Kobieta podniosła się z miejsca. - Jak miło, że wpadłeś! Olivia skarbie zabierz Jamesa do salonu, a ja zrobię herbaty.
Dziewczyna przewróciła oczami i pociągnęła gościa za sobą. Usiedli na kanapie, a Olivia podciągnęła nogi pod brodę i ułożyła się wygodnie.
- Chris spał u ciebie, prawda?
- Nie, wygoniłam go do samochodu. 
Przez chwilę patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, zorientował się jednak że żartuje i oboje zaczęli się śmiać. 
- Mama umierała ze strachu, dzwoniła do niego ale nie odbierał. - Wyjaśnił. 
- Wiem, mówiłam mu żeby z nią porozmawiał ale nie miałam tyle siły żeby go przekonać. 
- A jak ty się czujesz? - Zapytał. 
- Świetnie. 
Zmarszczył brwi i spojrzał jej w oczy.
- A tak naprawdę? Przecież widzę, że Cię to męczy. 
Odwróciła wzrok, ale złapał ją za dłoń i znowu na niego spojrzała. 
- Hej, przyjaźnimy się, możesz mi powiedzieć. Obiecuję, że będę milczał jak grób. - Uśmiechnęła się kiedy udawał ze zamyka usta na klucz. 
- Więc,  w zasadzie to nie miałam jeszcze czasu się nad sobą poużalać. 
- Możesz poużalać się teraz, w razie co moje ramię będzie służyło ci za chusteczkę. 
Zaczęła się śmiać, a on mrugnął do niej przyjacielsko. 
- Dobra, powiem Ci. Twoja mama irytuje mnie jak nikt inny! A ta Serena, nie znam jej ale już jej nie lubię. I jeszcze jedno. - Pokazała na niego palcem. - Nie smakowała mi ta sałatka twojej mamy do kolacji.
James pokazał żeby w szerokim uśmiechu. 
- To mnie akurat nie dziwi, ona nikomu nie smakuje. A co do Sereny,  nigdy jej nie lubiłem. 
- Chris bardzo ją kochał, prawda? - Zapytała i uśmiech znikł z jej twarzy.
- Cierpiał po ich rozstaniu, ale to wiadome skoro byli ze sobą tak długo. 
Pokiwała głową, na znak że rozumie.
- Tak jak mówiłem cierpiał, ale był w dużo gorszym stanie kiedy nie chciałaś z nim rozmawiać po aferze z pocałunkiem. 
Podniosła na niego wzrok.
- On cię bardzo kocha Olivia, zrobi dla ciebie wszystsko i nie musisz się martwić Sereną. Ona była jego pierwszą miłością, ale to ty jesteś tą jedyną. 
Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością i przytuliła mocno.
- Dziękuję, jesteś dobrym przyjacielem James.
Szkoda że tylko przyjacielem,  pomyślał. 


Chris skończył trening i usiadł na ławce rezerwowych. Wytarł twarz ręcznikiem i spojrzał na ojca, który zmierzał w jego kierunku. Nie chciał z nim rozmawiać, sięgnął po butelkę wody i zmierzył go wzrokiem. Henry usiadł obok niego i wziął głęboki oddech.
- Słuchaj to co się wczoraj stało. 
- Nigdy się nie powtórzy. - Powiedział ze złością w głosie. 
- Chris, ja wiem jesteś zakochany ale mama...
- Mama nie ma prawa wybierać mi dziewczyny. Sama dokładnie nie wie z kim wzięła ślub, więc przestańcie układać mi życie i zajmnijcie się swoim.
- Chris, mam nie chce układać ci życia. 
- Masz rację, ona chce mi je rozwalić. Dopiero co pogodziłem się z Olivią. Naprawdę tak bardzo chciała żebym pokłócił się z nią po raz kolejny? Na jej nieszczęście Olivia nie widzi w tym spotkaniu nawet trochę mojej winy i wszystsko obraca w żart. Więc mam dla was przykrą wiadomość. Nadal jesteśmy razem.
- Gdybyś tak mi dojść do słowa,  dowiedziałbyś się że lubię Olivię i życzę wam jak najlepiej. 
Chris wytrzeszczył na niego oczy.
- Co ty powiedziałeś?
- Że chcę żebyś był z Olivią i nie zgadzam się z mamą.
Chłopak był lekko zdezorientowany.
- Dlaczego to robisz? - Zapytał. 
- Bo widzę, że jesteś szczęśliwy.
- Dzięki.  - Rzucił i podniósł się z miejsca. - Ale jeśli robisz to tylko po to żeby między nami się coś zmieniło to nie licz na wiele. - Powiedział i zszedł z boiska.

Witam wszystkich :D Wybaczcie, ale nauka pochłania większość mojego czasu. Widzę, że upominacie się o rozdziały i poganiacie mnie co bardzo mnie cieszy, bo widzę ze blog wam się podoba. Mam nadzieję, że tym rozdziałem chociaż trochę odpokutowałam tyle dni zwłoki ;) Obiecuję że wkrótce pojawi się następny bo zaczęłam go już pisać i trochę się jeszcze w życiu Olivii i Chrisa namiesza :* całuski, kocham was!
- Gold. Raven

czwartek, 1 października 2015

Witam :)

Hej kochani,  wybaczcie że długo nie ma rozdziału, ale jestem w klasie maturalnej i te rozdziały będą trochę rzadziej się pojawiać, ale nie gniewajcie się :* w weekend na pewno pojawi się nowiutki rozdział, a dzięki tak długiej przerwie wpadło mi do głowy kilka nowych pomysłów :*
Pozdrawienia i całuski dla Was!
Gold.Ravem

niedziela, 23 sierpnia 2015

Rozdział 45

Olivia siedziała w samochodzie Chrisa i patrzyła na budynki, które omijali. Była spięta, kolacja z jego rodzicami wiele dla niej znaczył, a co najważniejsze nie chciała zawieść Chrisa. W pewnym momencie chłopak złapał ją za rękę i obdarzył czarującym uśmiechem.
- Hej, nie martw się.  - Powiedział.  - Jeśli ja cię kocham to oni też muszą.
Uśmiechnęła się na dźwięk jego słów.
- Czemu ta droga mi się tak dłuży?  - Zapytała i skrzyżowała ramiona na piersiach.
- Bo jadę okrężną drogą głuptasie. Żeby cię pismaki nie zobaczyli.
Uśmiechnęła się pod nosem. Chris wjechał w kolejną ciemną uliczkę i nagle z nikąd pojawił się jego dom. Piękny, ogromny i bajeczny. To jak było w nim idealnie aż raziło Olivię w oczy. Dom jak z katalogu o projektowaniu ogrodów i pałaców. Chris widząc jej minę próbował rozluźnić sytuację.
- Taki skromny domeczek. - Stanął obok niej i objął ją ramieniem.
Podniosła na niego oczy i roześmiała się na głos.
- Masz rację jak ty możesz mieszkać w takiej ruinie.
- Sam się zastanawiam. - Wziął ją za rękę i otworzył przed nią drzwi. Weszli do jasnego holu z lustrami i białymi komodami. Wyglądało to jak jedna z wystaw w galerii sztuki do której Olivia chodziła gdy była mała.  Chris odwiesił jej płaszcz na wieszak i mrugnął do niej przyjaźnie.
- Mamo jesteśmy. - Zawołał.
Po chwili do korytarza weszła kobieta w średnim wieku. Miała krótkie, brązowe włosy do ramion i nienaganną figurę. Na jej twarzy widniał sztuczny uśmiech,  który Olivia od razu zauważyła.
- To jest właśnie Olivia. - Powiedział Chris, a w jego głosie słychać było dumę. Dodało to Olivii pewności siebie.
- Dzień dobry. - Powiedziała i podała mamie Chrisa dłoń.
Kobieta uścisnęła ją i ponownie przybrała sztuczny wyraz twarzy.
- Alice Ross. - Przedstawiła się. - Chodźcie do stołu już wszystko gotowe.
Ruszyli za nią przez salon wielkości małego boiska i znaleźli się w jadalni ze stołem dla co najmniej dwudziestu osób. Olivia zauważyła Jamesa, który opierał się o krzesło i mimowolnie się uśmiechnęła. Miło było mieć tu kogoś znajomego oprócz Chrisa. James posłał jej uśmiech, a ona to odwzajemniła. Usiadła między nim, a Chrisem i miała dziwne wrażenie, że ci dwaj nie dadzą zrobić jej krzywdy. Henry wszedł do pokoju i skinieniem głowy powitał dziewczynę syna. Alice zajęła miejsce obok męża, usadowiła się tak żeby świdrować Olivię wzrokiem. Miała zamiar pomóc im się rozstać. Nie chciała widzieć przy Chrisie innej dziewczyny jak Serena.
- Jak ci idzie na studiach? - Henry przerwał ciszę i zwrócił się do dziewczyny.
- Dobrze, to już ostatni rok, teraz czekam na ostatni egzamin i jeśli go zdam to oficjalnie będę lekarzem.
Henry uniósł brwi w zachwycie.
- Jestem pewien, że zdasz go na piątkę. - Powiedział Chris i uśmiechnął się do niej.
- To bardzo ambitne. - Wtrąciła się Alice. - Mówię o zostaniu lekarzem. Mogę wiedzieć skąd taki pomysł?
Olivia podniosła na nią oczy.
- Moja mama była lekarzem i czasami zabierała mnie do pracy, kiedy byłam mała.
- Och. - Na twarzy kobiety pojawił się kolejny sztuczny uśmiech.
Chris to zauważył i zaczął się bacznie przyglądać matce, kątem oka zauważył że James robi to samo.
- Przepraszam za szczerość. - Alice oparła brodę na rękach. - Ale skąd chęć naśladowania mamy, po tym co zrobiła ja bym chyba nie mogła robić tego co ona.
Chris zmarszczył brwi, Olivia nie wspominała mu o matce, ale wiedział ze jego matka zmierza do czegoś konkretnego.
- Co ma pani na myśli?  - Zapytała Olivia, kiedy James właśnie otwierał buzię żeby coś powiedzieć.
- No wiesz, znamy się z twoim ojcem od dawna i mówił nam to i owo.
- Czyli co? - Dziewczyna była wyraźnie zdenerwowana.
- To jak twoja mama zostawiła dzieci i męża i uciekła od was z pewnym milionerem. Po tym się nawet do was nie odezwała. To przykre.
Chris i James jednocześnie spojrzeli na Olivię,  która miała wzrok wbity w obrus.
- Mamo co ty robisz? - Zapytał James.  - To są prywatne...
- Nie, nic się nie stało.  - Przerwała mu Olivia. - Nie jestem lekarzem bo chcę naśladować moją matkę,  robię to dlatego bo napatrzyłam się na pracę lekarzy kiedy byłam mała i tez chcę pomagać ludziom jak oni.
- To szlachetnie. - Zakpiła Alice.
- Jeśli nie masz ochoty na tą kolację mamo, to możemy w każdej chwili wyjść. - Rzucił Chris, jego cierpliwość była na granicy wyczerpania.
- Co ty mówisz synku, ja tylko chcę poznać twoją dziewczynę.
- Są inne sposoby na poznanie kogoś, bardziej uprzejme. - Wtrącił James.
- Ja tylko chciałam ją poznać,  no wiesz Serena była dla mnie jak córka, a...
- Dosyć tego! - Chris uderzył pięścią w stół, a Alice podskoczyła na krześle. - W co ty grasz?
- Ja? - Kobieta wskazała na siebie palcem. - Ja chcę tylko wiedzieć,  dlaczego zostawiłeś swoją wieloletnią dziewczynę dla niej.
Olivia posłała jej pytające spojrzenie.
- Dosyć tego rozumiesz. Skończ ten temat.
- Uspokujcie się.  - Powiedział Henry, ale oboje uciszyli go wrogimi spojrzeniami.
- Może chociaż Olivii powiesz czemu biedna Serena jest sama. - Dopytywała Alice.
- Mamo! - Skarcił ją James, ale to nie pomogło.
- No proszę.
- Naprawdę chcesz wiedzieć?  - Chris wstał i popatrzył na matkę wściekły jak osa. - Zostawiłem Serenę bi się na niej mocno zawiodłem a to było jeszcze długo przed tym jak poznałem Olivię więc nic ci do tego.
Alice miała minę jakby ktoś ochlapał ją zimną wodą.
- Zadowolona?
- Ale...
- Żadne ale, a ja i Olivia dziękujemy za cudowną kolację. Dobranoc. - Chłopak wziął Olivię za rękę i wyprowadził na zewnątrz. Oboje wsiedli do samochodu i odjechali. James obserwował ich przez okno i pokręcił głową.
- Pięknie, kiedy znajdę dziewczynę przypomnij mi żebym nie przyprowadził jej do domu. - Powiedział i poszedł na górę.
- Czego on się tak zdenerwował? - Zapytała męża.
- Może dlatego,  że obraziłaś dziewczynę w której jest zakochany.
- Juz nic z tego nie rozumiem. Chciałam dobrze.



Chrisa skręcił w kolejną ulicę. Nic nie mówił,  miał wzrok wbity w drogę. Olivia obserwowała go kątem oka. Nie wiedziała co ma powiedzieć,  ją też zdenerwowało zachowanie Alice, ale postanowiła odłożyć dumę do kieszeni i pomóc ukochanemu.
- Fajnie było. - Zażartowała.
Z początku Chris spojrzał na nią z wściekłym wyrażę,  twarzy, ale kiedy się uśmiechnęła zaczął się śmiać.
- Tak było świetnie. Moja mama pewnie zachęciła cię do bycia ze mną.
- To nie twoja mama jest moim chłopakiem. - Powiedziała i pocałowała go w policzek.
Uśmiechnął się i podjechał pod jej dom. Spojrzała na niego i złapała za rękę.
- Chodź u mnie też jest kolacja. Może mniej wykwintna ale dobra.
Pocałował ją w czoło i oboje wsiedli z samochodu.
- Nigdy nie mówiłaś o swojej mamie. - Powiedział.
Odwróciła się do niego.
- A ty o swojej dziewczynie.
- To długa historia.
- Mamy czas, pada?  - Uśmiechnęła się i podała mu rękę.
Wziął ją i przyciągnął do siebie.
- Kocham cię.
- Wiem. -Zaśmiała się.
- Opowiem ci o Serenie, ale ty opowiesz mi o mamie.
- Szantaż? Nieładnie. A ja cię chciałam poczęstować kolacją. - Zaśmiała się i uciekła do domu.
Patrzył jak znika za drzwiami i wiedział, że już nigdy jej nie zostawi. Pobiegł za nią do środka z myślą, że nigdy nie kochał tak żadnej kobiety.


sobota, 8 sierpnia 2015

Rozdział 44

Alice chodziła nerwowo po domu. Henry miał dziś wolne, nie pamiętała kiedy ostatnio był taki dzień, ale nie to było teraz dla niej ważne. Denerwowała się swoim młodszym synem. Jak on mógł, zostawić swoją wieloletnią dziewczynę z dnia na dzień dla córki trenera. Pobawić się jego pieniędzmi i go zostawi, pomyślała. Musiała coś zrobić, ale syn nie chciał jej słuchać. Serena była dla niej jak córka,  znała całą rodzinę. Wiedziała o Chrisie wszystko, chodzili ze sobą odkąd Chris miał szesnaście lat. Znali się od małego, Alice już nawet liczyła na zaręczyny.  Planowała ślub, a tu nagle Chris przychodzi do domu i mówi, że już nie są razem. To był dla niej szok, dziewczyna jak marzenie, znana modelka. Może rozdzieliły ich częste wyjazdy, może Chris się nią znudził. Nie, nie mógł tego zrobić, sam przeżywał ich rozstanie. Nie pokazywał tego po sobie, ale matka widzi takie rzeczy.
- Przestań chodzić tu i z powrotem. - Henry wyrwał żonę z zamyślenia. - Minęło już dwa tygodnie odkąd się dowiedziałaś i powoli wariujesz.
Alice zatrzymała na nim swój wściekły wzrok.
- Ja wariuję?  - Pokazała na siebie palcem. - To twój syn zwariował.!
- Alice uspokój się. To bardzo miła dziewczyna.
- Może i miła, ale i sprytna. Ona chce jego pieniędzy i kariery.
- Co ty mówisz? Przecież sama chciała żeby nie mówili o tym prasie bo nie chce być znana.
- Na razie. - Kobieta rzuciła ścierką o stół.
- Nawet jej nie znasz.
- Dzięki twojemu synowi dzisiaj ją poznamy, pamiętasz? Chce nam ją dzisiaj oficjalnie przedstawić i kazał mi zrobić kolację.
- No to rób tą kolację i zobaczysz pod koniec wieczoru będziesz nią zachwycona.
- To się jeszcze okaże.


James siedział przy biurku w gabinecie i przyglądał się Olivii,  która siedziała z papierami na kanapie i trzymała długopis w buzi. Cieszył się szczęściem brata, ale Olivia nie pozostawała mu obojętna. Ślubu jeszcze nie biorą, więc jego pozycja nie jest przegrana. Dziewczyna podniosła na niego oczy i uśmiechnęła się, był na siebie zły że dał jej się przyłapać.
- Co tam? - Zapytała pogodnie i podciągnęła kolana pod brodę.
- Jestem ciekawy dzisiejszej kolacji. - Skłamał i uśmiechnął się do niej.
- Widać, że się denerwuję?
- Troszeczkę.
Na jej twarzy pojawił się grymas.
- Chcę wypaść jak najlepiej. No wiesz twojego tatę już znam, ale nie mieliśmy okazji żeby dłużej porozmawiać. Poza tym moje pierwsze spotkanie z nim, kiedy tata go zatrudnił nie należało do najbardziej udanych.
- Nie martw się.  - Wstał z miejsca i usiadł obok niej. - Tata naprawdę cię lubi.
- Serio?
- Mhm. - Pokiwał głową. - Musisz być taka naturalna jak jesteś, a wszyscy cię pokochają.
Posłała mu pełen wdzięczności uśmiech. Oddał by za niego wszystkie swoje pieniądze. Z trudem powstrzymywał się żeby jej nie pocałować. Widział, że jest nieświadoma jego uczuć,  może gdyby jej powiedział wybrałaby jego. Nie mógł jednak tego zrobić,  nie można kochać dziewczyny brata, ale on wpadł w pułapkę i nie wiedział jak się z niej wydostać. Jego rozmyślania przerwał Richard, który właśnie wszedł do gabinetu. James skinął mu głową na przywitanie.
- Olivia Kate do cie ie przyszła, mówi ze nie odbierasz jej telefonów i nie odpisujesz na wiadomości.
James i Olivia wymienili spojrzenia. Całkiem o niej zapomnieli, kiedy rozpowiedziała te plotki o zdradzie Robin,  Olivia pojechała prosto do Lily, a później przyjechał Chris i wszystko potoczyło się tak szybko, że zapomniała wygarnąć jej do o niej myśli.
- Gdzie ona jest? - Zapytała i podniosła się z miejsca.
- Czeka w moim gabinecie.
- Tato! Wpuściłeś ją?
- Tak przecież to twoja przyjaciółka. - Zdziwił się Richard.
- Już nie. - Dziewczyna minęła go w drzwiach, a on wzruszył ramionami.
- Nie nadążam za nią.
James uśmiechnął się tylko i poklepał miejsce obok siebie.
- Może ja panu wszystko wyjaśnię.

Olivia szła szybko korytarzem. Zastanawiała się co ma powiedzieć Kate. Najchętniej spoliczkowałaby ją za to co zrobiła. Pogodziła się z nią tylko dlatego, żeby zbliżyć się do jej brata. Może ta cała przyjaźń była między nimi tylko ze względu na Robina. Weszła do gabinetu ojca, gdzie Kate stała przy oknie. Odwróciła się na dźwięk jej kroków i posłała uśmiech. Super, pomyślała Olivia, będzie udawała że nie wie o co chodzi.
- Co tu robisz? - Zapytała ostro.
- Przyszłam cię odwiedzić, nie odzywałaś od jakiegoś czasu. Myślałam, że to z powodu Chrisa, ale dowiedziałam się z wiadomości,  że znowu gra w Arsenalu.
- Tak? A może przyszłaś żeby znowu nazmyślać dziewczynie mojego brata?
Kate uśmiechnęła się niewinnie.
- Nie wiem o czym...
- Nie chcę Cię więcej widzieć, zrozumiałaś.  Zostaw mnie i mojego brata w spokoju i zajmij się swoim życiem. Dam Ci radę przestań wymyślać historie i staw czoła prawdziwemu życiu,  bo jak tak dalej pójdzie to zostaniesz sama.
- Tak chcesz się bawić?  - Zapytała Kate i podeszła bliżej. - Może i zostawię twojego brata, ale Chris może mi się spodobać.
Olivia zmarszczyła brwi i pokręciła głową.
- Nawet się nie waż.
W tym momencie do gabinetu wszedł Chris.
- Trenerze... O. - Uśmiechnął się do dziewczyn. Wiedział o sytucjai z Robin em,  ale robił dobrą minę do złej gry. - To nawet lepiej jak trener. - Podszedł do Olivii i pocałował ją w policzek. Widział, że jest zdenerwowana, nie mógł zostawić tego obojętnie. - Co tam Kate? Kiedy wydajesz pierwszy tom swoich bajek?
Dziewczyna wytrzeczyła na niego oczy i szybkim krokiem opuściła gabinet. Chris z miną zwycięzcy spojrzał na Olivię, która przygryzała dolną wargę.
- Wszystko w porządku?  - Zapytał.
- Kate ma teraz nowy cel.
- Jaki?
- Ciebie.
Chłopak zaczął się śmiać i podniósł swoją dziewczynę tak, że byli tego samego wzrostu. Oparła dłonie na jego ramionach, a on mrugnął do niej.
- Jeśli Kate ma na mnie oko to chyba z tobą zerwę.
- Głupi jesteś. - Powiedziała, a on zamknął jej usta pocałunkiem.
- Głupi przez ciebie.
Zaczęła się śmiać.
- Puść mnie muszę wracać do pracy.
- Praca nie ucieknie, a ja mogę.
- To uciekaj na trening, z którego wyszedłeś.  - Powiedział Richard stając w drzwiach.
Oboje zwrócili na niego wzrok, a Chris odstawił Olivię na ziemię.
- Tak jest trenerze. - Minął go w drzwiach, a Olivia zasłoniła usta dłonią, żeby ukryć śmiech.
- Czemu się śmiejesz? Od dwóch tygodni ucieka mi z treningów żeby spotkać się z tobą.
- Pogadam z nim. - Powiedziała przez śmiech.
- Skarbie?
Odwróciła się do niego zanim zdążyła złapać za klamkę.
- Na tą kolację dzisiaj, mam coś dla ciebie.
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Naprawdę?
Richard wyjął spod biurka, czerwoną torbę papierową, taką jakie dają do zakupów w ekskluzywnych sklepach. Podał ją córce,  a ona zajrzała do środka. Wyjęła z niej bordową sukienkę z koronki.
- Taktu dziękuję. - Przytuliła się do niego. - Ale skąd. ..
- Robin wybierał,  mówił że taką chciałaś.
Uśmiechnęła się do niego.
- Zrób na nich wrażenie.
- W tej sukience na pewno.
- Myślę, że Chris będzie potrzebował butli z tlenem kiedy cię w niej zobaczy.
- Tato! Te twoje żarty. - Pocałowała ojca w policzek i zniknęła za drzwiami.
Dzięki za komentarze Kochani!

czwartek, 30 lipca 2015

Rozdział 43

Henry i Richard zaniemówili. Od razu pożałowali, że jak za dawnych czasów postanowili porozmawiać na trybunach po zamknięciu boiska. Ich dzieci stały na środku stadionu i całowały się. W dodatku Henry nie tylko dowiedział się kto jest dziewczyną syna, ale dotarło do niego że dla niej porzucił szansę na karierę w jednym z najlepszych, włoskich klubów piłkarskich. Richard zakrył usta dłonią, przed chwilą usłyszał jak jego najbardziej krnąbrny piłkarz wyznaje miłość jego córce, w dodatku drze się na całe boisko. Rzucił się na nią jak wyglodniały pies. Całował namiętnie jego córkę na jego oczach. Mężczyzna podniósł się i chciał zaprotestować ale Henry pociągnął go na dół i kazał siedzieć cicho. Kiedy Chris i Olivia, trzymając się za ręce zeszli z boiska Henry poklepał przyjaciela po ramieniu.
- Pewnie myśleli, że nikogo tu nie ma. - Stwierdził.
- Pewnie? Twój syn o mało jej nie połknął?!
- Richard uspokój się. Mój syn nie podpisał kontraktu przez twoją córkę.
- Jak ona mogła mi nie powiedzieć?! Wszystko mi mówiła. - Richard podniósł się i przeczesał włosy dłońmi. - Moja mała dziewczynka, spotyka się z piłkarzem. W dodatku takim narwanym i upartym.  - Spojrzał na Henrego. - Bez urazy.
- Spokojnie.
- Muszę z nią porozmawiać!  I z nim!
- Po co z nim?
- To Chris, Bóg wie co on sobie myśli w tej głowie.
- To chłopak co może myśleć?
Richard spojrzał na niego jakby miał się przewrócić i zwymiotować jednocześnie.
- A co mogą myśleć chłopcy w jego wieku? - Wyjąkał.
Henry tylko uśmiechnął się pod nosem.
- Nie martw się Chris był już w wieloletnim związku i zachowywał się wobec tamtej dziewczyny jak prawdziwy dżentelmen.
- Twoja żona mówiła, że złamał jej serce. - Powiedział ze strachem w oczach.
- Nie zagłębiajmy się w szczegóły.
- Jadę do domu i mam nadzieję, że nie zastanę w nim twojego syna bo będę musiał go rozszarpać. A myślałem, że nie pożałuję ponownym przyjęciem go do drużyny.
- To ty wiedziałeś, że Chris nie podpisał kontraktu!
- Tak już dwa tygodnie temu wiedziałem, że go nie podpisze. Kazał mi nic nie mówić, ale w takich okolicznościach. Dowiedziałeś się sam. - Po tych słowach zbiegł z trybun i po chwili znalazł się na parkingu. Wsiadł do swojego samochodu i pojechał do domu. Był ciekaw co zrobi Olivia kiedy zapyta ją o nowego chłopaka. Z drugiej strony nie chciał na nią krzyczeć,  przez długi okres nie był częścią jej życia i nie chciał tego tak po prostu zepsuć. Podjechał pod dom i wysiadł z auta. Popatrzył na dom i wziął głęboki oddech. Pamiętał jak jego mała dziewczynka biegała po po podwórku jak uczył ją jazdy na rowerze i jak po upadku z tych schodów przytulał ją i gładził po włosach. Kiedy ojcowie dowiadują się, że ich córki mają chłopaka i muszą ustąpić miejsca innemu, młodszemu chłopakowi ich serce rozrywa się na milion kawałków. Postanowił wejść do domu,otworzył drzwi i zdjął kurtkę.
- Tato to ty? - Usłyszał głos córki i nagle cała jego złość minęła. Nie chciał już robić jej wyrzutów ani na nią krzyczeć. Nie miał już pretensji, że mu nie powiedziała. Jego córka wyszła zza rogu i popatrzyła na niego z uśmiechem.
- Tatku gdzie ty łazisz po nocy?
Uśmiechnął się do niej i odwiesił marynarkę na wieszak.
- Co? - Zapytała przez śmiech. - Czemu się tak uśmiechasz. To trochę straszne.
- Zastanawiam się czy jesteś szczęśliwa.
Olivia zaśmiała się cicho.
- A co to za pytanie. Pewnie że jestem szczęśliwa. Mam ciebie, babcię, Robina.
- Chrisa.
Dziewczyna wytrzeszczyła na niego oczy.
- Tato...
- Widziałem was dzisiaj na boisku.
Dziewczyna otworzyła szeroko usta i uciekła do kuchni. Mężczyzna poszedł za nią, a ona odwróciła się do niego i popatrzyła w oczy.
- Tato nie obwiniaj Chrisa, on jest cudownym zawodnikiem. Wiem jest trochę porywczy ale to twój najlepszy zawodnik. Tatku proszę cię ja wiem, że zawsze mówiłeś że związki z piłkarzami są ciężkie. Ja to rozumiem tato, ale Chris...
- Dziecko bo się zapowietrzysz. - Zaśmiał się Richard.
Olivia już nie wiedziała co ma myśleć.
- Nie jesteś zły? Nie wyrzucisz go z drużyny? Nie będziesz na niego krzyczał?
- Nie mam takiego zamiaru.
- Dlaczego?
Mężczyzna ponownie się zaśmiał.
- Bo widzę, że go kochasz i dzięki niemu jesteś szczęśliwa. A dawno cię już takiej nie widziałem.
Oboje zwrócili wzrok w kierunku korytarza gdzie ktoś właśnie trzasnął drzwiami. Chris wbiegł do kuchni i wystawił ręce przed siebie w celu uspokojenia domowników. Olivia uniosła brwi, a Richard posłał swojemu zawodnikowi pytające spojrzenie.
- Trenerze! Niech pan nie krzyczy na Olivię. To nie jej wina, to ja za nią chodziłem, a i z tym całym ukrywaniem. Ona chciała powiedzieć rodzinie ale ja powiedziałem, że tak będzie lepiej. To, że Robin i babcia się dowiedzieli to przypadek. A ja. Ja jestem gotów odbyć z panem męską rozmowę, ale niech pan nie wini córki. - Mówił tak szybko, że oboje nie mogli go zrozumieć.
Nagle oboje roześmiali, a on nie wiedział co takiego się wydarzyło. Olivia podbiegła do niego i przytuliła mocno.
- Chris, nie jestem na  i kogo zły. Właśnie tłumaczyłem to Olivia.
- O. - Chłopak poczuł zakłopotanie.
- Napijmy się herbaty. Chcę usłyszeć całą historię, a o tym że Robin i babcia o wszystkim wiedzieli porozmawiamy później.
Chris pokiwał głową, a Olivia pocałowała go w policzek.
- Kocham cię.  - Szepnęła, a on wiedział że dziś nie potrzebuje już niczego więcej.
Dzięki za komentarze :*
Bez Was nie byłoby tego bloga.