niedziela, 11 października 2015

Rozdział 46

- Na pewno sobie poradzisz? - Zapytała Olivia, która trzymała Chrisa za kołnierz kurtki.
- Na pewno. - Uśmiechnął się do niej i pocałował w czoło. 
Pierwszy raz spał w jej domu, a właściwie zasnął. Poza tym po tym co wczoraj stało się na kolacji wcale nie miał ochoty wracać do domu. 
- Mam dzisiak wolne, ale po pracy możesz przyjechać. - Powiedziała i zawiesiła mu ręce na szyję. 
Ujął ją w talii i przyciągnął do siebie.
- Jeśli twój tata nie wywiesi tabliczki Chrisowi wstęp wzbroniony to przyjadę. 
Zaśmiała się cicho i zmierzwiła mu włosy. 
- Uważaj na siebie! - Krzyknęła kiedy wsiadał do samochodu.
Pomachała mu na pożegnanie i wróciła do domu kiedy zniknął za rogiem.
Weszła do kuchni i usiadła na krześle. Babcia wykorzystała sytuację i zajęła miejsce obok niej. Spojrzała na nią pytająco, a Olivia zmarszczyła brwi.
- No?
- Co? 
- Jak było na kolacji? Czekam już od wczoraj żebyś mi powiedziała. Wróciliście w kiepskim humorze, jeszcze Chris u nas spał i nie chciał śniadania. Coś się stało. Mam rację? 
Dziewczyna przewróciła oczami, babcia znała ją najlepiej na świcie i nic nie dało się przed nią ukryć. 
- Powiem ci, ale w tajemnicy. - Zastrzegła. 
- Kochanie czy ja kiedykolwiek zdradziłam twoją tajemnicę. 
- Jego matka jest okropna. Nie powiem mu tego, ale ona mnie nienawidzi. Poza tym dała mi jasno do zrozumienia, że nigdy nie dorównam byłej dziewczynie Chrisa.
- A co na to Chris?
- Wkurzył się i atmosfera się popsuła. W końcu zdenerwował się na tyle, że wyszliśmy.  
- Biedny chłopak. Co za wstrętne babsko. 
- Jest okropna. Chyba nie mam szans na dogadanie się z nią. Wiesz, że zaczęła przy wszystkich przypominać mi, że moja matka nas zostawiła. 
Babcia otworzyła szeroko oczy.
- Jeśli kiedykolwiek ją spotkam, wygarnę jej!
- Babciu, nie przejmuj się nią. Ja nie będę. 
- Jeśli mogę spytać, a w czym niby ta była dziewczyna była lepsza od ciebie?
Olivia zwróciła wzrok na babcię i wypuściła powietrze z ust.
- Jego matka zna ją od dziecka, chodziła z Chrisem odkąd skończył siedemnaście lat. A później nagle się rozstali.
- Skrzywdził ją? 
Dziewczyna wybuchnęła głośnym śmiechem. 
- Nie, to raczej ona jego. Zdradziła go z kolegą z drużyny. 
Dolly pokręciła głową z niedowierzaniem.
- I jego matka nadal woli ją od ciebie. 
- Chris nic jej nie powiedział o zdradzie. Nie chciał tego roztrząsać, a ja to szanuję. To jego sprawa, a jego matka no cóż. Dam sobie z nią radę. 
Babcia położyła jej dłoń na kolanie.
- Jesteś bardzo mądrą kobietą. 
Wnuczka posłała jej przyjazny uśmiech i obie zwróciły głowy w kierunku korytarza gdzie słychać było pukanie do drzwi.
- Otworzę.  - Powiedziała Olivia i wstała z miejsca. Otworzyła drzwi i zobaczyła w nich Jamesa. Uśmiechnęła się na jego widok. - James! Co ty tu robisz?
W pierwszej chwili zapomniał co ma jej powiedzieć, kiedy się do niego uśmiechnęła. 
- Przyszedłem cię przeprosić. 
- Mnie? - Wskazała na siebie palcem. - Za co?
- Za moją matkę. 
- Chris już wczoraj przepraszał mnie za was wszystkich.  Poza tym to nie ty powinieneś przepraszać. 
Był pod wrażeniem jej postawy. Była taka pogodna mimo tego co się wczoraj stało. Coraz bardziej nie mógł oderwać od niej wzroku i coraz trudniej przychodziło mu powstrzymanie się od pocałowania jej.
- Zaniemówiłeś? - Zapytała przez śmiech.
Pokręcił głową i wrócił do rzeczywistości. 
- Chodź do środka, babcia upiekła wczoraj ciasteczka. - Nawet nie wiedział kiedy złapała go za rękę i wprowadziła do kuchni.
- Dzień dobry. - Przywitał się z Dolly.
- James! - Kobieta podniosła się z miejsca. - Jak miło, że wpadłeś! Olivia skarbie zabierz Jamesa do salonu, a ja zrobię herbaty.
Dziewczyna przewróciła oczami i pociągnęła gościa za sobą. Usiedli na kanapie, a Olivia podciągnęła nogi pod brodę i ułożyła się wygodnie.
- Chris spał u ciebie, prawda?
- Nie, wygoniłam go do samochodu. 
Przez chwilę patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, zorientował się jednak że żartuje i oboje zaczęli się śmiać. 
- Mama umierała ze strachu, dzwoniła do niego ale nie odbierał. - Wyjaśnił. 
- Wiem, mówiłam mu żeby z nią porozmawiał ale nie miałam tyle siły żeby go przekonać. 
- A jak ty się czujesz? - Zapytał. 
- Świetnie. 
Zmarszczył brwi i spojrzał jej w oczy.
- A tak naprawdę? Przecież widzę, że Cię to męczy. 
Odwróciła wzrok, ale złapał ją za dłoń i znowu na niego spojrzała. 
- Hej, przyjaźnimy się, możesz mi powiedzieć. Obiecuję, że będę milczał jak grób. - Uśmiechnęła się kiedy udawał ze zamyka usta na klucz. 
- Więc,  w zasadzie to nie miałam jeszcze czasu się nad sobą poużalać. 
- Możesz poużalać się teraz, w razie co moje ramię będzie służyło ci za chusteczkę. 
Zaczęła się śmiać, a on mrugnął do niej przyjacielsko. 
- Dobra, powiem Ci. Twoja mama irytuje mnie jak nikt inny! A ta Serena, nie znam jej ale już jej nie lubię. I jeszcze jedno. - Pokazała na niego palcem. - Nie smakowała mi ta sałatka twojej mamy do kolacji.
James pokazał żeby w szerokim uśmiechu. 
- To mnie akurat nie dziwi, ona nikomu nie smakuje. A co do Sereny,  nigdy jej nie lubiłem. 
- Chris bardzo ją kochał, prawda? - Zapytała i uśmiech znikł z jej twarzy.
- Cierpiał po ich rozstaniu, ale to wiadome skoro byli ze sobą tak długo. 
Pokiwała głową, na znak że rozumie.
- Tak jak mówiłem cierpiał, ale był w dużo gorszym stanie kiedy nie chciałaś z nim rozmawiać po aferze z pocałunkiem. 
Podniosła na niego wzrok.
- On cię bardzo kocha Olivia, zrobi dla ciebie wszystsko i nie musisz się martwić Sereną. Ona była jego pierwszą miłością, ale to ty jesteś tą jedyną. 
Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością i przytuliła mocno.
- Dziękuję, jesteś dobrym przyjacielem James.
Szkoda że tylko przyjacielem,  pomyślał. 


Chris skończył trening i usiadł na ławce rezerwowych. Wytarł twarz ręcznikiem i spojrzał na ojca, który zmierzał w jego kierunku. Nie chciał z nim rozmawiać, sięgnął po butelkę wody i zmierzył go wzrokiem. Henry usiadł obok niego i wziął głęboki oddech.
- Słuchaj to co się wczoraj stało. 
- Nigdy się nie powtórzy. - Powiedział ze złością w głosie. 
- Chris, ja wiem jesteś zakochany ale mama...
- Mama nie ma prawa wybierać mi dziewczyny. Sama dokładnie nie wie z kim wzięła ślub, więc przestańcie układać mi życie i zajmnijcie się swoim.
- Chris, mam nie chce układać ci życia. 
- Masz rację, ona chce mi je rozwalić. Dopiero co pogodziłem się z Olivią. Naprawdę tak bardzo chciała żebym pokłócił się z nią po raz kolejny? Na jej nieszczęście Olivia nie widzi w tym spotkaniu nawet trochę mojej winy i wszystsko obraca w żart. Więc mam dla was przykrą wiadomość. Nadal jesteśmy razem.
- Gdybyś tak mi dojść do słowa,  dowiedziałbyś się że lubię Olivię i życzę wam jak najlepiej. 
Chris wytrzeszczył na niego oczy.
- Co ty powiedziałeś?
- Że chcę żebyś był z Olivią i nie zgadzam się z mamą.
Chłopak był lekko zdezorientowany.
- Dlaczego to robisz? - Zapytał. 
- Bo widzę, że jesteś szczęśliwy.
- Dzięki.  - Rzucił i podniósł się z miejsca. - Ale jeśli robisz to tylko po to żeby między nami się coś zmieniło to nie licz na wiele. - Powiedział i zszedł z boiska.

Witam wszystkich :D Wybaczcie, ale nauka pochłania większość mojego czasu. Widzę, że upominacie się o rozdziały i poganiacie mnie co bardzo mnie cieszy, bo widzę ze blog wam się podoba. Mam nadzieję, że tym rozdziałem chociaż trochę odpokutowałam tyle dni zwłoki ;) Obiecuję że wkrótce pojawi się następny bo zaczęłam go już pisać i trochę się jeszcze w życiu Olivii i Chrisa namiesza :* całuski, kocham was!
- Gold. Raven

czwartek, 1 października 2015

Witam :)

Hej kochani,  wybaczcie że długo nie ma rozdziału, ale jestem w klasie maturalnej i te rozdziały będą trochę rzadziej się pojawiać, ale nie gniewajcie się :* w weekend na pewno pojawi się nowiutki rozdział, a dzięki tak długiej przerwie wpadło mi do głowy kilka nowych pomysłów :*
Pozdrawienia i całuski dla Was!
Gold.Ravem

niedziela, 23 sierpnia 2015

Rozdział 45

Olivia siedziała w samochodzie Chrisa i patrzyła na budynki, które omijali. Była spięta, kolacja z jego rodzicami wiele dla niej znaczył, a co najważniejsze nie chciała zawieść Chrisa. W pewnym momencie chłopak złapał ją za rękę i obdarzył czarującym uśmiechem.
- Hej, nie martw się.  - Powiedział.  - Jeśli ja cię kocham to oni też muszą.
Uśmiechnęła się na dźwięk jego słów.
- Czemu ta droga mi się tak dłuży?  - Zapytała i skrzyżowała ramiona na piersiach.
- Bo jadę okrężną drogą głuptasie. Żeby cię pismaki nie zobaczyli.
Uśmiechnęła się pod nosem. Chris wjechał w kolejną ciemną uliczkę i nagle z nikąd pojawił się jego dom. Piękny, ogromny i bajeczny. To jak było w nim idealnie aż raziło Olivię w oczy. Dom jak z katalogu o projektowaniu ogrodów i pałaców. Chris widząc jej minę próbował rozluźnić sytuację.
- Taki skromny domeczek. - Stanął obok niej i objął ją ramieniem.
Podniosła na niego oczy i roześmiała się na głos.
- Masz rację jak ty możesz mieszkać w takiej ruinie.
- Sam się zastanawiam. - Wziął ją za rękę i otworzył przed nią drzwi. Weszli do jasnego holu z lustrami i białymi komodami. Wyglądało to jak jedna z wystaw w galerii sztuki do której Olivia chodziła gdy była mała.  Chris odwiesił jej płaszcz na wieszak i mrugnął do niej przyjaźnie.
- Mamo jesteśmy. - Zawołał.
Po chwili do korytarza weszła kobieta w średnim wieku. Miała krótkie, brązowe włosy do ramion i nienaganną figurę. Na jej twarzy widniał sztuczny uśmiech,  który Olivia od razu zauważyła.
- To jest właśnie Olivia. - Powiedział Chris, a w jego głosie słychać było dumę. Dodało to Olivii pewności siebie.
- Dzień dobry. - Powiedziała i podała mamie Chrisa dłoń.
Kobieta uścisnęła ją i ponownie przybrała sztuczny wyraz twarzy.
- Alice Ross. - Przedstawiła się. - Chodźcie do stołu już wszystko gotowe.
Ruszyli za nią przez salon wielkości małego boiska i znaleźli się w jadalni ze stołem dla co najmniej dwudziestu osób. Olivia zauważyła Jamesa, który opierał się o krzesło i mimowolnie się uśmiechnęła. Miło było mieć tu kogoś znajomego oprócz Chrisa. James posłał jej uśmiech, a ona to odwzajemniła. Usiadła między nim, a Chrisem i miała dziwne wrażenie, że ci dwaj nie dadzą zrobić jej krzywdy. Henry wszedł do pokoju i skinieniem głowy powitał dziewczynę syna. Alice zajęła miejsce obok męża, usadowiła się tak żeby świdrować Olivię wzrokiem. Miała zamiar pomóc im się rozstać. Nie chciała widzieć przy Chrisie innej dziewczyny jak Serena.
- Jak ci idzie na studiach? - Henry przerwał ciszę i zwrócił się do dziewczyny.
- Dobrze, to już ostatni rok, teraz czekam na ostatni egzamin i jeśli go zdam to oficjalnie będę lekarzem.
Henry uniósł brwi w zachwycie.
- Jestem pewien, że zdasz go na piątkę. - Powiedział Chris i uśmiechnął się do niej.
- To bardzo ambitne. - Wtrąciła się Alice. - Mówię o zostaniu lekarzem. Mogę wiedzieć skąd taki pomysł?
Olivia podniosła na nią oczy.
- Moja mama była lekarzem i czasami zabierała mnie do pracy, kiedy byłam mała.
- Och. - Na twarzy kobiety pojawił się kolejny sztuczny uśmiech.
Chris to zauważył i zaczął się bacznie przyglądać matce, kątem oka zauważył że James robi to samo.
- Przepraszam za szczerość. - Alice oparła brodę na rękach. - Ale skąd chęć naśladowania mamy, po tym co zrobiła ja bym chyba nie mogła robić tego co ona.
Chris zmarszczył brwi, Olivia nie wspominała mu o matce, ale wiedział ze jego matka zmierza do czegoś konkretnego.
- Co ma pani na myśli?  - Zapytała Olivia, kiedy James właśnie otwierał buzię żeby coś powiedzieć.
- No wiesz, znamy się z twoim ojcem od dawna i mówił nam to i owo.
- Czyli co? - Dziewczyna była wyraźnie zdenerwowana.
- To jak twoja mama zostawiła dzieci i męża i uciekła od was z pewnym milionerem. Po tym się nawet do was nie odezwała. To przykre.
Chris i James jednocześnie spojrzeli na Olivię,  która miała wzrok wbity w obrus.
- Mamo co ty robisz? - Zapytał James.  - To są prywatne...
- Nie, nic się nie stało.  - Przerwała mu Olivia. - Nie jestem lekarzem bo chcę naśladować moją matkę,  robię to dlatego bo napatrzyłam się na pracę lekarzy kiedy byłam mała i tez chcę pomagać ludziom jak oni.
- To szlachetnie. - Zakpiła Alice.
- Jeśli nie masz ochoty na tą kolację mamo, to możemy w każdej chwili wyjść. - Rzucił Chris, jego cierpliwość była na granicy wyczerpania.
- Co ty mówisz synku, ja tylko chcę poznać twoją dziewczynę.
- Są inne sposoby na poznanie kogoś, bardziej uprzejme. - Wtrącił James.
- Ja tylko chciałam ją poznać,  no wiesz Serena była dla mnie jak córka, a...
- Dosyć tego! - Chris uderzył pięścią w stół, a Alice podskoczyła na krześle. - W co ty grasz?
- Ja? - Kobieta wskazała na siebie palcem. - Ja chcę tylko wiedzieć,  dlaczego zostawiłeś swoją wieloletnią dziewczynę dla niej.
Olivia posłała jej pytające spojrzenie.
- Dosyć tego rozumiesz. Skończ ten temat.
- Uspokujcie się.  - Powiedział Henry, ale oboje uciszyli go wrogimi spojrzeniami.
- Może chociaż Olivii powiesz czemu biedna Serena jest sama. - Dopytywała Alice.
- Mamo! - Skarcił ją James, ale to nie pomogło.
- No proszę.
- Naprawdę chcesz wiedzieć?  - Chris wstał i popatrzył na matkę wściekły jak osa. - Zostawiłem Serenę bi się na niej mocno zawiodłem a to było jeszcze długo przed tym jak poznałem Olivię więc nic ci do tego.
Alice miała minę jakby ktoś ochlapał ją zimną wodą.
- Zadowolona?
- Ale...
- Żadne ale, a ja i Olivia dziękujemy za cudowną kolację. Dobranoc. - Chłopak wziął Olivię za rękę i wyprowadził na zewnątrz. Oboje wsiedli do samochodu i odjechali. James obserwował ich przez okno i pokręcił głową.
- Pięknie, kiedy znajdę dziewczynę przypomnij mi żebym nie przyprowadził jej do domu. - Powiedział i poszedł na górę.
- Czego on się tak zdenerwował? - Zapytała męża.
- Może dlatego,  że obraziłaś dziewczynę w której jest zakochany.
- Juz nic z tego nie rozumiem. Chciałam dobrze.



Chrisa skręcił w kolejną ulicę. Nic nie mówił,  miał wzrok wbity w drogę. Olivia obserwowała go kątem oka. Nie wiedziała co ma powiedzieć,  ją też zdenerwowało zachowanie Alice, ale postanowiła odłożyć dumę do kieszeni i pomóc ukochanemu.
- Fajnie było. - Zażartowała.
Z początku Chris spojrzał na nią z wściekłym wyrażę,  twarzy, ale kiedy się uśmiechnęła zaczął się śmiać.
- Tak było świetnie. Moja mama pewnie zachęciła cię do bycia ze mną.
- To nie twoja mama jest moim chłopakiem. - Powiedziała i pocałowała go w policzek.
Uśmiechnął się i podjechał pod jej dom. Spojrzała na niego i złapała za rękę.
- Chodź u mnie też jest kolacja. Może mniej wykwintna ale dobra.
Pocałował ją w czoło i oboje wsiedli z samochodu.
- Nigdy nie mówiłaś o swojej mamie. - Powiedział.
Odwróciła się do niego.
- A ty o swojej dziewczynie.
- To długa historia.
- Mamy czas, pada?  - Uśmiechnęła się i podała mu rękę.
Wziął ją i przyciągnął do siebie.
- Kocham cię.
- Wiem. -Zaśmiała się.
- Opowiem ci o Serenie, ale ty opowiesz mi o mamie.
- Szantaż? Nieładnie. A ja cię chciałam poczęstować kolacją. - Zaśmiała się i uciekła do domu.
Patrzył jak znika za drzwiami i wiedział, że już nigdy jej nie zostawi. Pobiegł za nią do środka z myślą, że nigdy nie kochał tak żadnej kobiety.


sobota, 8 sierpnia 2015

Rozdział 44

Alice chodziła nerwowo po domu. Henry miał dziś wolne, nie pamiętała kiedy ostatnio był taki dzień, ale nie to było teraz dla niej ważne. Denerwowała się swoim młodszym synem. Jak on mógł, zostawić swoją wieloletnią dziewczynę z dnia na dzień dla córki trenera. Pobawić się jego pieniędzmi i go zostawi, pomyślała. Musiała coś zrobić, ale syn nie chciał jej słuchać. Serena była dla niej jak córka,  znała całą rodzinę. Wiedziała o Chrisie wszystko, chodzili ze sobą odkąd Chris miał szesnaście lat. Znali się od małego, Alice już nawet liczyła na zaręczyny.  Planowała ślub, a tu nagle Chris przychodzi do domu i mówi, że już nie są razem. To był dla niej szok, dziewczyna jak marzenie, znana modelka. Może rozdzieliły ich częste wyjazdy, może Chris się nią znudził. Nie, nie mógł tego zrobić, sam przeżywał ich rozstanie. Nie pokazywał tego po sobie, ale matka widzi takie rzeczy.
- Przestań chodzić tu i z powrotem. - Henry wyrwał żonę z zamyślenia. - Minęło już dwa tygodnie odkąd się dowiedziałaś i powoli wariujesz.
Alice zatrzymała na nim swój wściekły wzrok.
- Ja wariuję?  - Pokazała na siebie palcem. - To twój syn zwariował.!
- Alice uspokój się. To bardzo miła dziewczyna.
- Może i miła, ale i sprytna. Ona chce jego pieniędzy i kariery.
- Co ty mówisz? Przecież sama chciała żeby nie mówili o tym prasie bo nie chce być znana.
- Na razie. - Kobieta rzuciła ścierką o stół.
- Nawet jej nie znasz.
- Dzięki twojemu synowi dzisiaj ją poznamy, pamiętasz? Chce nam ją dzisiaj oficjalnie przedstawić i kazał mi zrobić kolację.
- No to rób tą kolację i zobaczysz pod koniec wieczoru będziesz nią zachwycona.
- To się jeszcze okaże.


James siedział przy biurku w gabinecie i przyglądał się Olivii,  która siedziała z papierami na kanapie i trzymała długopis w buzi. Cieszył się szczęściem brata, ale Olivia nie pozostawała mu obojętna. Ślubu jeszcze nie biorą, więc jego pozycja nie jest przegrana. Dziewczyna podniosła na niego oczy i uśmiechnęła się, był na siebie zły że dał jej się przyłapać.
- Co tam? - Zapytała pogodnie i podciągnęła kolana pod brodę.
- Jestem ciekawy dzisiejszej kolacji. - Skłamał i uśmiechnął się do niej.
- Widać, że się denerwuję?
- Troszeczkę.
Na jej twarzy pojawił się grymas.
- Chcę wypaść jak najlepiej. No wiesz twojego tatę już znam, ale nie mieliśmy okazji żeby dłużej porozmawiać. Poza tym moje pierwsze spotkanie z nim, kiedy tata go zatrudnił nie należało do najbardziej udanych.
- Nie martw się.  - Wstał z miejsca i usiadł obok niej. - Tata naprawdę cię lubi.
- Serio?
- Mhm. - Pokiwał głową. - Musisz być taka naturalna jak jesteś, a wszyscy cię pokochają.
Posłała mu pełen wdzięczności uśmiech. Oddał by za niego wszystkie swoje pieniądze. Z trudem powstrzymywał się żeby jej nie pocałować. Widział, że jest nieświadoma jego uczuć,  może gdyby jej powiedział wybrałaby jego. Nie mógł jednak tego zrobić,  nie można kochać dziewczyny brata, ale on wpadł w pułapkę i nie wiedział jak się z niej wydostać. Jego rozmyślania przerwał Richard, który właśnie wszedł do gabinetu. James skinął mu głową na przywitanie.
- Olivia Kate do cie ie przyszła, mówi ze nie odbierasz jej telefonów i nie odpisujesz na wiadomości.
James i Olivia wymienili spojrzenia. Całkiem o niej zapomnieli, kiedy rozpowiedziała te plotki o zdradzie Robin,  Olivia pojechała prosto do Lily, a później przyjechał Chris i wszystko potoczyło się tak szybko, że zapomniała wygarnąć jej do o niej myśli.
- Gdzie ona jest? - Zapytała i podniosła się z miejsca.
- Czeka w moim gabinecie.
- Tato! Wpuściłeś ją?
- Tak przecież to twoja przyjaciółka. - Zdziwił się Richard.
- Już nie. - Dziewczyna minęła go w drzwiach, a on wzruszył ramionami.
- Nie nadążam za nią.
James uśmiechnął się tylko i poklepał miejsce obok siebie.
- Może ja panu wszystko wyjaśnię.

Olivia szła szybko korytarzem. Zastanawiała się co ma powiedzieć Kate. Najchętniej spoliczkowałaby ją za to co zrobiła. Pogodziła się z nią tylko dlatego, żeby zbliżyć się do jej brata. Może ta cała przyjaźń była między nimi tylko ze względu na Robina. Weszła do gabinetu ojca, gdzie Kate stała przy oknie. Odwróciła się na dźwięk jej kroków i posłała uśmiech. Super, pomyślała Olivia, będzie udawała że nie wie o co chodzi.
- Co tu robisz? - Zapytała ostro.
- Przyszłam cię odwiedzić, nie odzywałaś od jakiegoś czasu. Myślałam, że to z powodu Chrisa, ale dowiedziałam się z wiadomości,  że znowu gra w Arsenalu.
- Tak? A może przyszłaś żeby znowu nazmyślać dziewczynie mojego brata?
Kate uśmiechnęła się niewinnie.
- Nie wiem o czym...
- Nie chcę Cię więcej widzieć, zrozumiałaś.  Zostaw mnie i mojego brata w spokoju i zajmij się swoim życiem. Dam Ci radę przestań wymyślać historie i staw czoła prawdziwemu życiu,  bo jak tak dalej pójdzie to zostaniesz sama.
- Tak chcesz się bawić?  - Zapytała Kate i podeszła bliżej. - Może i zostawię twojego brata, ale Chris może mi się spodobać.
Olivia zmarszczyła brwi i pokręciła głową.
- Nawet się nie waż.
W tym momencie do gabinetu wszedł Chris.
- Trenerze... O. - Uśmiechnął się do dziewczyn. Wiedział o sytucjai z Robin em,  ale robił dobrą minę do złej gry. - To nawet lepiej jak trener. - Podszedł do Olivii i pocałował ją w policzek. Widział, że jest zdenerwowana, nie mógł zostawić tego obojętnie. - Co tam Kate? Kiedy wydajesz pierwszy tom swoich bajek?
Dziewczyna wytrzeczyła na niego oczy i szybkim krokiem opuściła gabinet. Chris z miną zwycięzcy spojrzał na Olivię, która przygryzała dolną wargę.
- Wszystko w porządku?  - Zapytał.
- Kate ma teraz nowy cel.
- Jaki?
- Ciebie.
Chłopak zaczął się śmiać i podniósł swoją dziewczynę tak, że byli tego samego wzrostu. Oparła dłonie na jego ramionach, a on mrugnął do niej.
- Jeśli Kate ma na mnie oko to chyba z tobą zerwę.
- Głupi jesteś. - Powiedziała, a on zamknął jej usta pocałunkiem.
- Głupi przez ciebie.
Zaczęła się śmiać.
- Puść mnie muszę wracać do pracy.
- Praca nie ucieknie, a ja mogę.
- To uciekaj na trening, z którego wyszedłeś.  - Powiedział Richard stając w drzwiach.
Oboje zwrócili na niego wzrok, a Chris odstawił Olivię na ziemię.
- Tak jest trenerze. - Minął go w drzwiach, a Olivia zasłoniła usta dłonią, żeby ukryć śmiech.
- Czemu się śmiejesz? Od dwóch tygodni ucieka mi z treningów żeby spotkać się z tobą.
- Pogadam z nim. - Powiedziała przez śmiech.
- Skarbie?
Odwróciła się do niego zanim zdążyła złapać za klamkę.
- Na tą kolację dzisiaj, mam coś dla ciebie.
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Naprawdę?
Richard wyjął spod biurka, czerwoną torbę papierową, taką jakie dają do zakupów w ekskluzywnych sklepach. Podał ją córce,  a ona zajrzała do środka. Wyjęła z niej bordową sukienkę z koronki.
- Taktu dziękuję. - Przytuliła się do niego. - Ale skąd. ..
- Robin wybierał,  mówił że taką chciałaś.
Uśmiechnęła się do niego.
- Zrób na nich wrażenie.
- W tej sukience na pewno.
- Myślę, że Chris będzie potrzebował butli z tlenem kiedy cię w niej zobaczy.
- Tato! Te twoje żarty. - Pocałowała ojca w policzek i zniknęła za drzwiami.
Dzięki za komentarze Kochani!

czwartek, 30 lipca 2015

Rozdział 43

Henry i Richard zaniemówili. Od razu pożałowali, że jak za dawnych czasów postanowili porozmawiać na trybunach po zamknięciu boiska. Ich dzieci stały na środku stadionu i całowały się. W dodatku Henry nie tylko dowiedział się kto jest dziewczyną syna, ale dotarło do niego że dla niej porzucił szansę na karierę w jednym z najlepszych, włoskich klubów piłkarskich. Richard zakrył usta dłonią, przed chwilą usłyszał jak jego najbardziej krnąbrny piłkarz wyznaje miłość jego córce, w dodatku drze się na całe boisko. Rzucił się na nią jak wyglodniały pies. Całował namiętnie jego córkę na jego oczach. Mężczyzna podniósł się i chciał zaprotestować ale Henry pociągnął go na dół i kazał siedzieć cicho. Kiedy Chris i Olivia, trzymając się za ręce zeszli z boiska Henry poklepał przyjaciela po ramieniu.
- Pewnie myśleli, że nikogo tu nie ma. - Stwierdził.
- Pewnie? Twój syn o mało jej nie połknął?!
- Richard uspokój się. Mój syn nie podpisał kontraktu przez twoją córkę.
- Jak ona mogła mi nie powiedzieć?! Wszystko mi mówiła. - Richard podniósł się i przeczesał włosy dłońmi. - Moja mała dziewczynka, spotyka się z piłkarzem. W dodatku takim narwanym i upartym.  - Spojrzał na Henrego. - Bez urazy.
- Spokojnie.
- Muszę z nią porozmawiać!  I z nim!
- Po co z nim?
- To Chris, Bóg wie co on sobie myśli w tej głowie.
- To chłopak co może myśleć?
Richard spojrzał na niego jakby miał się przewrócić i zwymiotować jednocześnie.
- A co mogą myśleć chłopcy w jego wieku? - Wyjąkał.
Henry tylko uśmiechnął się pod nosem.
- Nie martw się Chris był już w wieloletnim związku i zachowywał się wobec tamtej dziewczyny jak prawdziwy dżentelmen.
- Twoja żona mówiła, że złamał jej serce. - Powiedział ze strachem w oczach.
- Nie zagłębiajmy się w szczegóły.
- Jadę do domu i mam nadzieję, że nie zastanę w nim twojego syna bo będę musiał go rozszarpać. A myślałem, że nie pożałuję ponownym przyjęciem go do drużyny.
- To ty wiedziałeś, że Chris nie podpisał kontraktu!
- Tak już dwa tygodnie temu wiedziałem, że go nie podpisze. Kazał mi nic nie mówić, ale w takich okolicznościach. Dowiedziałeś się sam. - Po tych słowach zbiegł z trybun i po chwili znalazł się na parkingu. Wsiadł do swojego samochodu i pojechał do domu. Był ciekaw co zrobi Olivia kiedy zapyta ją o nowego chłopaka. Z drugiej strony nie chciał na nią krzyczeć,  przez długi okres nie był częścią jej życia i nie chciał tego tak po prostu zepsuć. Podjechał pod dom i wysiadł z auta. Popatrzył na dom i wziął głęboki oddech. Pamiętał jak jego mała dziewczynka biegała po po podwórku jak uczył ją jazdy na rowerze i jak po upadku z tych schodów przytulał ją i gładził po włosach. Kiedy ojcowie dowiadują się, że ich córki mają chłopaka i muszą ustąpić miejsca innemu, młodszemu chłopakowi ich serce rozrywa się na milion kawałków. Postanowił wejść do domu,otworzył drzwi i zdjął kurtkę.
- Tato to ty? - Usłyszał głos córki i nagle cała jego złość minęła. Nie chciał już robić jej wyrzutów ani na nią krzyczeć. Nie miał już pretensji, że mu nie powiedziała. Jego córka wyszła zza rogu i popatrzyła na niego z uśmiechem.
- Tatku gdzie ty łazisz po nocy?
Uśmiechnął się do niej i odwiesił marynarkę na wieszak.
- Co? - Zapytała przez śmiech. - Czemu się tak uśmiechasz. To trochę straszne.
- Zastanawiam się czy jesteś szczęśliwa.
Olivia zaśmiała się cicho.
- A co to za pytanie. Pewnie że jestem szczęśliwa. Mam ciebie, babcię, Robina.
- Chrisa.
Dziewczyna wytrzeszczyła na niego oczy.
- Tato...
- Widziałem was dzisiaj na boisku.
Dziewczyna otworzyła szeroko usta i uciekła do kuchni. Mężczyzna poszedł za nią, a ona odwróciła się do niego i popatrzyła w oczy.
- Tato nie obwiniaj Chrisa, on jest cudownym zawodnikiem. Wiem jest trochę porywczy ale to twój najlepszy zawodnik. Tatku proszę cię ja wiem, że zawsze mówiłeś że związki z piłkarzami są ciężkie. Ja to rozumiem tato, ale Chris...
- Dziecko bo się zapowietrzysz. - Zaśmiał się Richard.
Olivia już nie wiedziała co ma myśleć.
- Nie jesteś zły? Nie wyrzucisz go z drużyny? Nie będziesz na niego krzyczał?
- Nie mam takiego zamiaru.
- Dlaczego?
Mężczyzna ponownie się zaśmiał.
- Bo widzę, że go kochasz i dzięki niemu jesteś szczęśliwa. A dawno cię już takiej nie widziałem.
Oboje zwrócili wzrok w kierunku korytarza gdzie ktoś właśnie trzasnął drzwiami. Chris wbiegł do kuchni i wystawił ręce przed siebie w celu uspokojenia domowników. Olivia uniosła brwi, a Richard posłał swojemu zawodnikowi pytające spojrzenie.
- Trenerze! Niech pan nie krzyczy na Olivię. To nie jej wina, to ja za nią chodziłem, a i z tym całym ukrywaniem. Ona chciała powiedzieć rodzinie ale ja powiedziałem, że tak będzie lepiej. To, że Robin i babcia się dowiedzieli to przypadek. A ja. Ja jestem gotów odbyć z panem męską rozmowę, ale niech pan nie wini córki. - Mówił tak szybko, że oboje nie mogli go zrozumieć.
Nagle oboje roześmiali, a on nie wiedział co takiego się wydarzyło. Olivia podbiegła do niego i przytuliła mocno.
- Chris, nie jestem na  i kogo zły. Właśnie tłumaczyłem to Olivia.
- O. - Chłopak poczuł zakłopotanie.
- Napijmy się herbaty. Chcę usłyszeć całą historię, a o tym że Robin i babcia o wszystkim wiedzieli porozmawiamy później.
Chris pokiwał głową, a Olivia pocałowała go w policzek.
- Kocham cię.  - Szepnęła, a on wiedział że dziś nie potrzebuje już niczego więcej.
Dzięki za komentarze :*
Bez Was nie byłoby tego bloga.

środa, 22 lipca 2015

Rozdział 42

- Boże! - Alice upuściła talerz na ziemię i klasnęła w dłonie. - Wróciłeś do Sereny!
Chris wpatrywał się w ekran telewizora i nie mógł uwierzyć własnym oczom.
- Chris tak się cieszę!  - Mama próbowała go przytulić, ale ją odepchnął.
- Nie wróciłeś do żadnej Sereny!
- To dlaczego się z nią całowałeś? - Wtrącił się James.
Chris rzucił mu pełne wyrzutu spojrzenie i wyszedł z pokoju. Zabrał kurtkę i pobiegł do samochodu. Kiedy walczył z kluczykami,  podbiegł do niego brat.
- Stary przepraszam, przesadziłem. Ale Olivia nie zasłużyła...
- Nie zdradziłem jej!
James posłał mu pytające spojrzenie.
- To co te zdjęcia robią w telewizji.
- Są wyrwane z kontekstu! - Chris ukrył twarz w dłoniach. - To Serena mnie pocałowała, gdyby pismaki zrobiły zdjęcie o minutę później widziały by że ją odepchnąłem. - Zrobił pauzę i zaśmiał się. - Zresztą pewnie je mają ale mój pocałunek z byłą lepiej im się opłaca.
James patrzył na brata z szeroko otwartymi oczami.
- Co teraz zrobisz?
- Jadę do Olivii, na pewno już to widziała.
Brat złapał go za ramię.
- Słuchaj nie możesz teraz do niej jechać jej ojciec jest w domu, wszystko się wyda i tylko pogorszysz sytuację.
Chłopak pokiwał głową.
- To co mam zrobić pewnie jest wściekła.
- Może ja do niej pojadę.
Chris spojrzał na niego podejrzliwie.
- Niby po co?
- Wyjaśnię jej wszystko.
Chłopak patrzył na niego przez chwilę i zmarszczył brwi.
- Co ty kombinujesz James?
- Chcę ci pomóc!
- Dobra, zapomnij. Popadam w paranoję. Zadzwonię do niej, a jutro w centrum wszystko jej wyjaśnię.
James poklepał brata po ramieniu i oboje weszli do domu.


Robin patrzył w ekran telewizora i nie mógł uwierzyć w to co widzi. Chris całował Serenę we Włoszech. Co on sobie wyobrażał? Tata siedział na kanapie i był zadowolony, że wreszcie wie z kim spotyka się jego były bramkarz, ale jedna osoba wcale nie była zachwycona tą wiadomością. Jego siostra. Od razu po wiadomościach pobiegła do pokoju i zamknęła się w nim. Dziękował Bogu, że ojciec nic nie zauważył. Postanowił pójść do niej, a jutro raz na zawsze nauczyć Chrisa, że nie może krzywdzić jego siostry. Podniósł się z miejsca i ruszył schodami na górę. Zapukał lekko do drzwi siostry.
- Zostaw mnie w spokoju! - Usłyszał, ale mimo to wszedł do środka.
- Olivia posłuchaj...
Jego siostra leżała na łóżku tyłem do niego i ściskała poduszkę, która kiedyś pomagała jej zasnąć, jak miała koszmary.
- Idź sobie Robin. - Powiedziała przez łzy.
Usiadł obok niej i położył rękę na jej ramieniu,
- Siostra wiem jak to brzmi, ale proszę cię nie przejmuj się.
- On mnie oszukał. Rozumiesz? Nie wiem po co tu wrócić, ale na pewno nie do mnie.
Robin wziął głęboki oddech i położył się obok niej.
- To co zrobił jest podłe, ale obiecuję ci ze jutro to wyjaśnię.
Odwróciła się do niego tak, że teraz mógł zobaczyć jej zapłakane oczy.
- Niczego nie będziesz wyjaśniał. Nie chcę go widzieć i ty tez się z nim nie spotkasz.
Robin pokręcił głową.
- Jesteś pewna? Ty poszłaś do Lily.
- Bo nic nie zrobiłeś, jakbyś ją zdradził pierwsza bym cię zabiła. Już miałam jednego takiego co mnie zdradzał nie chcę więcej.
- Dobrze, zrobisz jak zechcesz, a ja będę cię wspierał.
Uśmiechnęła się do niego i przytuliła mocno,a on objął ją swoim ramieniem.
- Mówiłeś, że nigdy nie zastąpisz mi Johna. - Podniosła na niego oczy. - Gdyby cię teraz widział byłby dumny.
Chłopak uśmiechnął się do niej i oboje spojrzeli na telefon Olivii, który właśnie zaczął wibrować. Podniosła się i spojrzała na wyświetlacz.
- To Chris. - Wyjaśniła i wcisnęła czerwoną słuchawkę.


- Już tydzień się do mnie nie odzywa,a jak przychodzę do centrum zawsze gdzieś ucieka!
James słuchał brata przez telefon i siedział na biurku w gabinecie.
- Pogadam z nią dzisiaj, obiecuję. Przekonam ją żeby się z tobą spotkała.
- Jeśli jej nie przekonasz, za dwa dni mam samolot.
Chłopak pokiwał głową i przygryzł dolną wargę bo Olivia weszła do środka.
- Słuchaj muszę kończyć, dam ci znać. - Odłożył telefon, a Olivia spojrzała na niego ze skrzyżowanymi ramionami.
- Jeśli to Chris to daj mu znać, że nie chcę do widzieć.
James przewrócił oczami i zeskoczył na ziemię.
- Posłuchaj on tego nie zrobił. Kocha cię, a te zdjęcia są...
- Wyjęte z kontekstu. Tak wiem. Ale to nie zmienia faktu, że się z nią całował.
- On chce z tobą porozmawiać!
- Ale ja nie chcę!
- Jeśli tego nie zrobisz wyleci za dwa dni i już tu nie wróci.
Dziewczyna zatrzymała się przy wyjściu. Nie mogła pozwolić, żeby wyjechał bez żadnego słowa. Musiała wiedzieć co ma do powiedzenia mimo, że wcale nie chciała tego słuchać.
- Dobrze. - Odwróciła się do Jamesa,a ich oczy się spotkały. - Niech przyjdzie jak wszyscy skończą pracę.
- Świetnie, czekaj na niego na największym zadaszonym boisku.
Pokiwała głową i wyszła na korytarz. Oparła się o ścianę i wzięła głęboki oddech. Kochała Chrisa,ale nie widziała dla nich większego sensu. Musiała to zakończyć. Postanowiła, że zrobi to dzisiaj.
Czas do wieczora minął jej dość szybko, miała trochę pracy. Jeden z juniorów złamał nogę na treningu, a inny z grupy wyżej zrobił coś z barkiem. Po pracy odwiesiła kitel i ruszyła na boisko. wyszła z tunelu i zobaczyła go. Stał do niej tyłem i wpatrywał się w światła boiska. Wzięła głęboki oddech i podeszła bliżej. Odwrócił się kiedy ją usłyszał.  Stali tak przez chwilę, dzieliło ich dobre kilka metrów.
- Nie podejdziesz bliżej? - Zapytał.
- Boję się, że jeśli stanę obok ciebie to nie będę mogła powiedzieć tego co chcę.
Uśmiechnął się blado.
- Nie zdradziłem cię. Wiem jak to wygląda, ale zdobyłem coś żeby ci to udowodnić. - Podszedł do niej i wyciągnął telefon. - Zobacz to wideo.
Wzięła od niego komórkę i włączyła wideo. Serena podchodziła do Chrisa i nagle pocałowała go namiętnie. Po chwili odepchnął ją i wykrzyczał ,że ma dziewczynę. Spojrzała na niego i oddała telefon.
- Musiałem się trochę natrudzić, żeby zdobyć to nagranie.
- Chris, nie zdradziłeś mnie. Wiem, teraz już wiem. Ale to chyba między nami niczego nie zmienia.
Spojrzał na nią z wyrzutem.
- Kocham cię. - Powiedziała błagalnie. - Ale nie mogę z tobą być, ja nie dam rady. Nie chcę mieszkać we Włoszech, nie chcę widzieć cię w telewizorze tylko przy mnie. Dlatego najlepiej będzie jeśli to zakończymy.
- To?! - Krzyknął. - To czyli co? Chcesz zakończyć związek ze mną chociaż mnie kochasz? Posłuchaj kocham cię! Rozumiesz?
- Obawiam się, że nasze kocham cię już nic tutaj nie zmieni. - Zaczęła odchodzić,ale jego krzyk ją zatrzymał.
- Zostaję!
Odwróciła sie do niego i posłała pytające spojrzenie.
- Zostaję tutaj. Przyjechałem, żeby ci o tym powiedzieć. Miałem zaprosić cię na kolację i zrobić niespodziankę,ale wyskoczyła ta sprawa z pocałunkiem.
- Jak to, przecież miałeś leciećza dwa dni.
- To była podpucha żebyś się ze mną spotkała. Nie podpisałem kontraktu.
- Ale to było twoje marzenie!
- Ty jesteś moim marzeniem i byłem idiotą, że cię zostawiłem.
Patrzyła na niego i nie widziała co ma powiedzieć.
- Chcesz wiedzieć jak bardzo cię kocham? Mogę to nawet wykrzyczeć. Kocham Olivię! - Krzyknął na całe boisko.
Podbiegła do niego i zakryła usta dłonią.
- Cicho. - Powiedziałą przez śmiech.
- Już nigdy cię nie zostawię. - Powiedział, a ona ujęła twarz w dłonie i pocałowała czule. Podniósł ją na ręce i stali tam tak jeszcze długi czas.


niedziela, 19 lipca 2015

Rozdział 41

Olivia wpatrywała się w Chrisa szeroko otwartymi oczami. Chciała rzucić mu się na szyję i nie puszczać juz nigdy więcej. To nie było jednak takie proste, wiele się między nimi pokomplikowało, a ona nie wiedziała czy Chris przyjechał żeby to zakończyć czy może naprawić.
- Może pójdziemy na górę. - Powiedziała, a on spokojnie pokiwał głową i ruszył schodami do jej pokoju.
Oboje usiedli na łóżku obok siebie, ale jednak w bezpiecznej odległości. Chris spojrzał na Olivię i uśmiechnął się blado.
- Dobrze cię widzieć. - Powiedział.
Wyobrażała sobie jego powrót inaczej, ale nie pokazywała tego po sobie.
- Ciebie też.
Siedzieli tak chwilę w milczeniu i odwrócili od siebie wzrok. Olivia wzięła głęboki oddech i chciała coś powiedzieć, ale Chris ją wyprzedził.
- Co się z nami właściwie stało?
Olivia mu nie odpowiedziała, siedziała cicho ze wzrokiem wbitym w podłogę.
- Olivia. - Kucnął przed nią i położył dłonie na jej kolanach. - Dzwonię do ciebie, próbuję nawiązać z tobą jakikolwiek kontakt, a ty nic. Przyjechałem do ciebie bo...
- Bo myślałeś, że jak się pojawisz na kilka dni to nagle wszystko między nami będzie w porządku tak?
Chłopak pokręcił głową z niedowierzaniem.
- Tak! Tak właśnie myślałem.
- To źle myślałeś. Nawet nie wiesz jak ciężko jest mi tu bez ciebie! Samej!
- A mi tam jest lekko?!
Dziewczyna podniosła się z miejsca i machnęła rękami. Chris odsunął się od niej kilka kroków.
- Robisz karierę Chris, to inna sytuacja. Nie masz tam pewnie czasu nawet o mnie pomyśleć.
Chłopak walnął dłonią o biurko.
- Myślę o tobie przez cały cholerny czas! Racja robię karierę, ale to ty kazałaś mi tam lecieć!
Olivia roześmiała się ponuro.
- To niby to moja wina? Może to, że ja pamiętam o wszystkich twoich meczach, wywiadach i spotkaniach, a ty nie potrafisz zapamiętać mojego jednego egzaminu to też moja wina?
- Tego nie powiedziałem.
- Ale pomyślałeś!
- Nie wiem po co przyjeżdżałem.
Olivia spojrzała na niego jakby ją spoliczkował.
- Ja chyba też nie. - Powiedziała.
Chłopak ruszył w kierunku drzwi, zatrzymał się przy nich i potarł kciukiem o podbródek.
- Jeśli tak, to jeszcze dziś wrócę do Włoch.
- Wracaj! - Krzyknęła i rzuciła poduszką w drzwi, kiedy je zamknął.
Przygryzła dolną wargę i poczuła, że jej świat rozpada się na kawałki.  Co ja robię, pomyślała. Przecież kochała Chrisa. Podbiegła do drzwi i otworzyła je żeby go dogonić. Jednak on stał przed nimi i już sięgał za klamkę. Wymienili spojrzenia, a ich oczy się spotkały.
- Nie przyjechałem żeby się kłócić. - Powiedział i podniósł ją na ręce. Zaczął ją całować i drugą ręką zamknął drzwi. Owinęła mu nogi wokół bioder i wplotła palce w jego włosy. Wodził rękami po jej plecach, co chwila podnosząc i opuszczając koniec jej koszulki. Zaczęli zbliżać się do łóżka, a kiedy byli dość blisko Chris opadł na plecy i znowu przyciągnął ją do siebie. Ujął jej twarz w dłonie i obrócił tak, że teraz on leżał na niej. Jej nogi ponownie znalazły się na jego biodrach. Jeszcze chwile całował ją szybko i zachłannie po czym jego usta zaczęły wędrować po jej szyi. Przyciągnęła go mocnej do siebie i w tym samym momencie usłyszeli dźwięk spadającej łyżki na dole. Oboje spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać.
- Zapomnieliśmy o babci. - Olivia nie mogła powstrzymać śmiechu.
Ich twarze dzieliło kilka milimetrów.
Chris pocałował ją w czubek nosa.
- Szkoda, że sobie przypomnieliśmy.
Uśmiechnęła się do niego i przesunęła dłonią po jego policzku, a on wsunął ręce lód jej plecy. Dotknęli się czubkami nosów.
- Kocham cię. - Powiedział cicho.
- Kocham cię. - Powtórzyła, a on pocałował ją delikatnie.
- Nie kłóćmy się już. - Powiedział.
- Jeśli będziesz pamiętał...
Zamknął jej usta kolejnym pocałunkiem, a ona przewróciła oczami kiedy skończył.
- Zgoda. - Powiedziała. - Chcę się tobą nacieszyć zanim wyjedziesz.
- Nie będę protestował.
Podniosła się i usiadła mu na kolanach tak, że jej nogi nadal oplatały jego biodra. Położył ręce na jej plecach i delikatnie przesuwał je od góry w dół i na zmianę.
- Zostań na noc. Babcia ma głęboki sen wpuszczę cię kolo jedynastej.
- Kusząca propozycja, ale twój tata wrócił ze mną.
Popatrzyła na niego i posłała mu pytające spojrzenie.
- I dopiero teraz o tym mówisz?
- Mieliśmy ciekawsze zajęcia niż to. - Powiedział i przesunął palcem po jej obojczyku.
- Chris! - Krzyknęła przez śmiech. - W takim razie on zaraz tu będzie. Musisz się zbierać.
- Spokojnie. - Cmoknął ją w szyję. - Jest w centrum. Trochę mu to zajmnie.
Podniosła brwi do góry.
- Nawet nie pytam.
- Nie pytaj.
Oboje zeszli na dół gdzie babcia zmierzyła ich wzrokiem. Pewnie słyszała ich kłótnię, ale kiedy zobaczyła że całują się na pożegnanie. Uśmiechnęła się i wróciła do kuchni. Olivia zamknęła za sobą drzwi i uśmiechnęła się szeroko. Odzyskała Chrisa, chociaż na chwilę ale go odzyskała.


Chris wsiadł do swojego samochodu, który zaparkował kilka ulic wcześniej i pojechał do domu. Pierwszy raz od kilku miesięcy był naprawdę szczęśliwy. Jechał i uśmiechał się do siebie, wszystko wydawało mu się takie proste. Skręcił w kolejną ulicę i włączył radio tak, że samochody które go mijały mogły dokładnie usłyszeć czego słucha. Chciało mu się krzyczeć z radości. Myślał, że nic nie popsuje mu tego dnia, jednak najgorsze było jeszcze przed nim. Wjechał na wjazd pod domem i wysiadł z samochodu. Jego mama wybiegła do niego i rzuciła mu się na szyję.
- Synku! - Pocałowała go w głowę i zmierzwiła włosy. - Urosłeś?
- Mamo.
- Żartuję. Cieszę się, że wróciłeś.
- Ja też.
Objęła go ramieniem i oboje ruszyli do domu. James zszedł na dół i wymienił z bratem szybki uścisk.
- Co tam stary? - Zapytał żartobliwie Chris.
- Nic młody, a u ciebie.
Oboje zaczęli się śmiać, a mama przewróciła oczami.
- Chodźcie do stołu. Zrobiłam ciasto.
Cała trójka usiadła w salonie.
- Na długo przyjechałeś? - Zapytał James.
- Jeszcze nie wiem.
Kiedy mama wyszła po łyżeczki do ciasta. Chris nachylił się do brata i szepnął.
- Dzięki, że zająłeś się Olivią.
James pokiwał głową. Zająłem się i to chyba za dobrze, pomyślał.
Alice usiadła przy synach i oparła głowę na dłoniach.
- Chris, powiesz nam wreszcie kim jest twoja dziewczyna.
- Mamo, myślę że... - Przerwał i spojrzał na ekran telewizora. Widniało tam jego zdjęcie jak całuje się ze swoją byłą dziewczyną na tle stadionu we Włoszech. Otworzył usta ze zdumienia, musiał jak najszybciej porozmawiać z Olivią,  która teraz stała przed telewizorem w swoim domu i nie wierzyła własnym oczom.

Dzięki za komentarze, jeśli będzie ich tak dużo to obiecuję, że za kilka dni będzie kolejny rozdział.  :D