niedziela, 17 maja 2015

Rozdział 35

- I wtedy twój brat krzyknął do niego mało ci jeszcze! - Olivia i Chris zaśmiali się jednocześnie.
- Chciałbym tam z wami być.
- Hej, ty musisz robić karierę i zostać najlepszym bramkarzem na świecie.
- Tak jest kapitanie.
Dziewczyna ponownie się zaśmiała i usiadła na blacie biurka.
- Chris muszę Cię o coś zapytać.
- Odżywiam się zdrowo.
- Tak to też.  - Uśmiechnęła się po nosem. - Czy nie uważasz,  że powinniśmy powiedzieć o nas twojemu bratu. No wiesz Robin już wie, a sam mówiłeś że mówisz bratu wszystko.
- A ty mówiłaś,  że jak Robin się dowiedział to w pierwszej chwili chciał mnie zabić.
- Tylko w pierwszej chwili.
Przez momemt Chris milczał po drugiej stronie telefonu.
- Jesteś tam? - Zapytała Olivia, a on wrócił do rzeczywistości.
- Dobrze zgadzam się, masz rację że James powinien o nas wiedzieć.
- Przyzwyczaj się, że ja zawsze mam rację.
Chłopak zaśmiał się.
- Oczywiście. Kocham cię, odezwę się jeszcze wieczorem.
- Dobra, powodzenia na treningu.
Dziewczyna odłożyła telefon do kieszeni bluzy z logo Arsenalu i spojrzała na otwierające się drzwi, którymi do gabinetu wszedł James.
- Cześć. - Przywitał się.
- Cześć.
- Robin cały po wczorajszym? - Zapytał i odwiesił kurtkę na wieszak.
- Do wesela się zagoi, poza tym to twardy zawodnik.
 - W to nie wątpię. - Podszedł bliżej, wziął dokumenty z biurka i zaczął je przeglądać.
- Mogę cię o coś zapytać?
James podniósł na nią oczy i pokiwał głową.
- Dlaczego wróciłeś do Londynu skoro w Glasgow miałeś świetną pracę?
- Po wyjeździe Chrisa nie chciałem żeby mama była sama, wiesz naszego ojca ciągle nie ma poza tym teraz, kiedy dostał pracę tutaj jako trener bramkarzy ma dla niej jeszcze mniej czasu.
Olivia dobrze wiedziała, ze James wrócił po to aby mieć ich ojca na oku, ale chciała usłyszeć co powie.
- To miłe z twojej strony.
- A ty?
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Ja?
- Dlaczego właśnie tutaj pracujesz?
- Po pierwsze, nie pracuję tylko odbywam staż a po drugie tu jest mój brat i ojciec, miałabym pracować w innym klubie. Wyobraź sobie zawód mojego ojca.
Oboje zaczęli się śmiać.
- Tak wiem coś o tym, mój tata zawsze chciał żebym był piłkarzem, ale niestety tylko jednego z nas to kręciło. Ja wolałem iść na medycynę i proszę oto jestem.
- To dobrze, że miałeś własne zdanie i poszedłem za marzeniami,  ludzie czasami boją się powiedzieć czego tak naprawdę chcą.
Przez chwilę patrzył na nią z lekkim podziwem.
- Tak masz rację. - Powiedział i uśmiechnął się.
Dziewczyna odwzajemniła uśmiech i zeskoczyła na ziemię, wzięła swój notes i zwróciła się w kierunku drzwi.
- Fajnie się rozmawia ale tak jak zwykle muszę poobserwować pilkarzy więc już pójdę.
- Dobra, zobaczymy się później.
- Jasne.



Robin siedział na blacie kuchennym i przewracał oczami. Babcia prawiła mu właśnie kazania na temat tego, że zataił przed nią fakt że , a dziewczynę.
- Babciu uspokój się bo w twoim wieku takie nerwy są niewskazane.
- Jeszcze przypomina mi, że jestem stara! - Kobieta machnęła rękami.
Chłopak zeskoczył na ziemię i podszedł do babci.
- Babciu proszę cię usiądź sobie.
- Ja nie wiem, jak mogłeś trzymać to w sekrecie. Co ona jest jakaś garbata?
Chłopak zakrył usta dłonią aby się nie roześmiać.
- Wręcz przeciwnie babciu jest piękna i na pewno ją polubisz.
- No to zaproś ją do nas wreszcie. Dzisiaj. - Babcia ożywiła się i podniosła z miejsca. - Tak! Dzisiaj, zrobię dobrą kolację, Olivia kończy wcześniej pracę.
- Babciu ja nie wiem...
- Dzisiaj! Koniec tematu, gdyby Chris nie wyjechał to wszyscy byście tu siedzieli. - Wzięła do ręki notes i długopis i poszła do salonu układać jadłospis na wieczór.
- Boże. - Chłopak schował twarz w dłonie i wyjął telefon. Po kilku sygnałach usłyszał głos swojej dziewczyny. - Cześć kochanie, jesteś jeszcze w pracy? - Zapytał.
- Tak, ale za godzinę kończę, a coś się stało? - Jej czuły głos wywołał na jego twarzy uśmiech.
- Wiesz zabieram cię dzisiaj do mnie na kolację, babcia usilnie chce cię poznać. Wiem, że to tak nagle...
- Bardzo chętnie poznam twoją babcię. - Powiedziała, a on poczuł ogromną ulgę.
- Naprawdę?
- Tak. Przyjedziesz po mnie czy podasz mi adres?
- Zaraz po ciebie będę.



James szedł korytarzem centrum i szukał Olivii. To bardzo miła dziewczyna, pomyślał i do tego bardzo ładna. Skręcił w kolejny korytarz i spotkał na nim swojego ojca. Obaj zmierzyli się wzrokiem.
- Synu. Właśnie cię szukałem.
- No i znalazłeś. - James schował ręce do kieszeni. - Przepraszam ale się spieszę.
- Poczekaj. - Ojciec złapał go za ramię. - Może wybralibyśmy się dzisiaj na wystawę starych samochodów?
Chłopak spojrzał na niego i o mało nie wybuchnął śmiechem.
- Co? - Zapytał rozbawiony. - Myślisz, ze jeśli przyjechałem to mam ochotę gdziekolwiek z tobą iść?
- Myślałem. ..
- To źle myślałeś. Spieszę się więc zobaczymy się w domu. - Minął go i zniknął na końcu korytarza. Ruszył w kierunku jednego z krytych boisk i pchnął zielone, metalowe drzwi. Stanął na murawie i spojrzał na drużynę, która właśnie trenowała podawanie. Rozejrzał się dookoła i zobaczył ją.  Siedziała na trybunach z notesem na kolanach i notowała w nim coś. Była skupiona i gryzła skuwkę od długopisu. Uśmiechnął się pod nosem i ruszył w jej kierunku. Usiadł obok niej z uśmiechem na ustach, a ona podniosła na niego oczy i też się uśmiechnęła.
- Witaj ponownie dziewczyno mojego brata. - Mrugnął do niej.
Dziewczyna roześmiała się na głos.
- Tak myślałam, że Chris dzisiaj do ciebie zadzwoni.


Dziękuję za komentarze :*




czwartek, 14 maja 2015

Rozdział 34

- Robin! - Siostra uściskała go mocno. - Kim ona jest, jak wygląda ile ma lat? - Zalała brata pytaniami i wzięła go pod ramię kiedy szli w kierunku wyjścia z boiska.
- Spokojnie, może opowiem ci o niej po kolei, albo mam lepszy pomysł poprostu ci ją przedstawię.
Olivia zatrzymała się na przeciwko niego i uśmiechnęła się szeroko.
- Babcia będzie zachwycona! To znaczy mam taką nadzieję, bo wiesz zwykle nie była zachwycona twoimi dziewczynami.
- Nie obchodzi mnie to, za to że obie ukrywałyście przede mną fakt że jesteś z Chrisem nie powinienem ci o niej w ogóle mówić.
- Robin.  - Popchnęła brata lekko. - Nie obrażaj się!
Chłopak zmierzwił jej włosy i widząc jej minę uciekł w kierunku samochodu. Dogoniła go i zaczęli się przepychać aż Robin w końcu zastosował wobec niej atak łaskotek.
- Jak wy słodko wygladacie.
Oboje przerwali wygłupy i spojrzeli w stronę wejścia do centrum gdzie właśnie stał Kyle. Robin wbił w niego surowy wzrok i lekkim ruchem ręki popchnął siostrę delikatnie za siebie. Kyle uśmiechnął się do nich i podszedł bliżej.
- Co tam słychać rodzinko White?
- A co ci do tego Kyle? - Robin skrzyżował ręce na piersiach.
- Pytam z grzeczności, dawno nie rozmawialiśmy Olivia prawda?
- Powiedziałam ci, ze nie chcę z tobą rozmawiać.
- A ja cię już przepraszałem.
- Nuda! - Krzyknął Robin. - Odczep się od mojej siostry jasne? Albo nie tylko nogę będziesz miał złamaną.
- Ej Robin, Chrisa już z nami nie ma nie musisz być dla mnie niemiły.
Robin zaczął się śmiać .
- Myślisz, że to przez Chrisa jestem dla ciebie niemiły,  kolejny błąd w twoim rozumowaniu ja cię poprostu nie lubię.
- Teraz ja zastępuję waszego tatę więc mógłbyś okazać trochę szacunku.
- Ja ci zaraz okażę szacunek! - Chłopak zrobił krok do przodu z pięściami ale siostra złapała go za ramię.
- Robin zostaw go, nie warto.
Piłkarz pokiwał głową i zwrócił się w kierunku samochodu.
- Wiesz gdyby twoją siostra się ze mną umówiła to może nie wyciągnął bym konsekwencji za obrażanie trenera.
Robin już tego nie wytrzymał wyrwał się Olivii i z całej siły uderzył Kyle'a w twarz. Chłopak zachwiał się do tyłu i złapał za nos po czym oddał cios rywalowi. Olivia krzyknęła, a jej brat przewrócił się na ziemię. Kyle podbiegł do niego, ale Robin przewrócił go podstawiając mu nogę. Wymieniali się uderzeniami jak bokserzy.
- Przestańcie! - Dziewczyna próbowała ich powstrzymać. - Robin!
Nagle z jednego samochodu wysiadł jakiś chłopak, podbiegł do nich i odepchnął Kyle'a z całej siły.
- Jeszcze ci mało? - Krzyknął do niego, a kiedy tamten go zobaczył wytarł nos z krwi i odjechał swoim samochodem. Olivia podbiegła do brata, a nieznajomy pomógł mu wstać.
- Nie wiedziałem, że nadal ze sobą walczycie.  - Powiedział brunet, a Robin uśmiechnął się i uścisnął go mocno.
Olivia była lekko zdezorientowana i patrzyła na nich zdumiona.
- Olivia. - Jej brat zwrócił się do niej. - To jest James, starszy brat Chrisa.
Chłopak podał jej rękę,  a ona obserwowała go uważnie. Nie był podobny do jej chłopaka, byli takiego samego wzrostu ale nic więcej. James miał ciemniejsze włosy i inny kształt twarzy, ale wydawał się równie pogodny jak Chris.
- To moja siostra Olivia.
- Przykro mi że w takich okolicznościach ale miło Cię poznać.
Posłał jej czarujący uśmiech, a ona poczuła że brakuje jej Chrisa jeszcze bardziej.
- Musimy zabrać mojego brata do skrzydła lekarskiego.
- To dobry pomysł. - Powiedział starszy Ross.
- Nie mówcie o mnie w trzeciej osobie ja tu jestem.
- Cicho bądź bohaterze. - James wziął chłopaka pod ramię, a Olivia otworzyła im drzwi i pomogła chłopakowi prowadzić brata. Przypomniała sobie, że brat Chrisa też jest lekarzem sportowym i zaczęła się zastanawiać dlaczego wrócił do Londynu. Oboje wprowadzili Robina do gabinetu, a doktor Smith podniósł się z fotela i podbiegł do nich.
- James! - Uścisnął chłopaka zamiast zająć się poszkodowanmy. - Tyle czekałem aż wrócisz, co cię do nas sprowadza?
- Właściwie to praca. - Chłopak ponownie ukazał białe zęby w uśmiechu.
- Co masz na myśli?
- Pan Richard zaproponował mi pracę trzeciego lekarza sportowego dla głównej drużyny.
Doktor aż podskoczył z radości i ponownie uścisnął chłopaka,  który był od niego przynajmniej piętnaście centymetrów wyższy.
Olivia przyglądała im się i polubiła tego wysokiego chłopaka. Wydawał się miły i mniej nerwowy niż Chris. Pomyślała, że dobrze jej będzie pracować z jego bratem.
Z zamyślenia wyrwał ją jęk jej brata.
- Już się tobą zajmuję.  - Powiedziała i wyjęła gaziki z szafki.
Po kilku godzinach rozmowy i opatrzeniu Robina cala trójka ponownie znalazła się na parkingu. Robin pożegnał się z przyjacielem i pierwszy wsiadł do samochodu. Dziś wyjątkowo pozwolił siostrze prowadzić.
- Dzięki za uratowanie mojego brata. - Powiedziała do Jamesa, który wpatrywał się w nią z uśmiechem na twarzy.
- Pewnie sam by sobie poradził, ale nie ma za co.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
- To my już będziemy jechać, do jutra.
- Może zróbmy to prawidłowo.
Posłała mu pytające spojrzenie.
- Jestem James. - Podał jej rękę.
Dziewczyna zaśmiała się.
- Olivia. - Powiedziała i wróciła do samochodu.

                                                   James Ross

Postaram się dodać następny rozdział w weekend :D
Dziękuję za komentarze im jest ich więcej tym mam lepszą motywację ☺

środa, 6 maja 2015

Rozdział 33

Robin wszedł do domu i zaczął rozpakowywać zakupy. Babcia wyszła do koleżanki, a Olivia chyba jeszcze spała. Postanowił ją obudzić i zwrócił się w kierunku schodów. Kiedy był już na szczycie otworzył drzwi do pokoju siostry i zobaczył,  że nie ma jej w środku.
- Olivia? - Upewnił się czy dobrze widzi. - Gdzie ona jest? - Zapytał sam siebie.
Wyjął telefon z kieszeni i wybrał jej numer. Zajęty, odłożył go szybko do kieszeni i wyszedł z domu. Minął już miesiąc odkąd ich ojciec wyjechał z Chrisem do Włoch, a ona chyba źle znosiła jego nieobecność. Wsiadł do samochodu i pojechał w kierunku Centrum treningowego. Jego siostra pewnie rzuciła się w wir pracy aby nie myśleć o ojcu. Dojechał na miejsce w dość krótkim czasie, poszedł w kierunku drzwi i wszedł do środka. Od razu wybrał drogę do skrzydła szpitalnego. Zapukał do gabinetu i włożył głowę do środka.
- Dzień dobry doktorze.
Mężczyzna podniósł na niego wzrok znad gazety.
- O Robin co za miła niespodzianka! Wejdź zagramy w pokera.
- Może innym razem doktorze, szukam mojej siostry.
- A coś się stało?
- Nie, po prostu się o nią martwię. Źle znosi wyjazd ojca i nie chcę zostawiać jej samej.
Doktor wpatrywał się w niego przez krótką chwilę,  po czym wziął głęboki oddech i zdjął okulary.
- Myślę, że powinniśmy porozmawiać.
Robin wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi.
- Nie rozumiem, chodzi i Olivię ma jakieś problemy?
- Powiem ci czego jest taka smutna od wyjazdu twojego ojca, ale musisz obiecać mi, że nikomu o tym nie powiesz.
- Doktorze niech mnie pan nie straszy.
- Lepiej usiądź chłopcze.

Olivia siedziała na trybunach boiska na którym poznała Chrisa i patrzyła na kadrę juniorów, którzy właśnie mieli trening. Oparła głowę na dłoniach i wpatrywała się w murawę. Chris dzwonił do niej codziennie, ale ta sytuacja sprawiała jej wiele bólu. Minął dopiero miesiąc a ona czuła jakby zabrano jej kawałek siebie. Wiedziała, że Chris spełnia swoje marzenia i to był jedyny powód dla którego znosiła to wszystko. Wyjęła telefon i wybrała numer Chrisa. Odezwał się po jednym sygnale.
- Cześć kochanie.
Uśmiechnęła się na dźwięk jego głosu.
- Cześć.
- To chyba jakaś telepatia bo właśnie miałem do ciebie dzwonić.
- Mhm.
- Coś się stało?
- Ja... Ja chciałam tylko usłyszeć twój głos.
Wyobraziła sobie uśmiech Chrisa.
- Ja też tęsknię, ale to tylko rok. Skończysz studia i pomyślimy do dalej.
- Boję się, że to tylko tak ładnie brzmi.
- Skarbie muszę kończyć bo mam trening, ale wrócimy do tej rozmowy. Kocham cię pamiętaj.
- Nie wiem czy to jeszcze wystarczy.  - Powiedziała kiedy się rozłączył. Zaczęła obracać telefon w dłoniach kiedy usłyszała, że ktoś się do niej zbliża. Obejrzała się gwałtownie i zobaczyła swojego brata, który nie wyglądał na zadowolonego. Usiadł koło niej w milczeniu. Spojrzała na niego lekko zdziwiona. Chciała coś powiedzieć, ale wiedziała że brat jest zdenerwowany. Czekała.
- Dlaczego? - Zapytał po chwili.
Wzruszyła ramionami.
- Dlaczego co?
Posłał jej pełne rozczarowania spojrzenie.
- Nie powiedziałaś mi, że spotykasz się z Chrisem?
Otworzyła szeroko usta ze zdumienia i odwróciła wzrok. Próbowała coś powiedzieć, ale głos odmawiał jej posłuszeństwa.
- Nie jestem zły, jeśli to sobie myślisz. Jestem rozczarowany.
- Robin ja...
- Daj mi dokończyć.
Zamknęła usta i wpatrywała się w niego. Obracał kluczyki od samochodu w dłoniach.
- Oboje ukrywaliście przede mną tak ważną sprawę. Nie chcieliście żeby ktoś wiedział ze względu na twoją prywatność, ale ja jestem twoim bratem.
- Wiem i przepraszam.
- Dlaczego ten dupek wyjechał i cię tu zostawił?
- Przestań, nie mów tak! - Olivia wstała i podeszłą do barierki.
Robin zrobił do samo i objął siostrę ramieniem.
- Zawalił sprawę i tyle.
- Robin dość.
- Jakby cię kochał to by został.
Olivia nie mogła tego wytrzymać popchnęła brata i zaczęła schodzić na dół. Chłopak dogonił ją na schodach i złapał za rękę.
- Nie Olivia zostań, przepraszam. Nie wiem co we mnie wstąpiło.
Patrzyła na noego w milczeniu.
- Nigdy więcej tak o nim nie mów. - Powiedziała po chwili.
- Przepraszam.
- Ja też przepraszam, za to że ci nie powiedziałam.
- Jesteśmy kwita.
Dziewczyna posłała mu pytające spojrzenie.
- Ja też nie powiedziałem ci, że od dwóch miesięcy mam dziewczynę.

 Przepraszam, że tak długo musieliście czekać, ale zmieniałam sieć internetu i były lekkie komplikacje z połączeniem. Mam nadzieję, że to się nie powtórzy :D
Miłego czytania!

piątek, 17 kwietnia 2015

Rozdział 32

Olivia wkładała do torby ojca ostatnie potrzebne rzeczy i ze smutkiem pomyślała,  że Chris może robić teraz dokładnie to samo. Popatrzyła na walizkę i usiadła na łóżku. Oboje z Robinem mieli dowieźć ojca na lotnisko, dodawało jej to otuchy. Mogła jeszcze raz pożegnać się z Chrisem, albo jeśli się nie uda popatrzeć na niego. To był najgorszy dzień w jej życiu, teraz kiedy wreszcie naprawdę się zakochała i czuła,  że Chris to ta właściwa osoba. Los spłatał jej figla i przeniósł jej ukochanego na drugi koniec świata.
- Nie smuć się kochanie, będę w domu za kilka miesięcy. - Richard usiadł obok niej i objął ją ramieniem.
- Wiem tatku. - Poprawiła mu krawat.
- Będę dzwonił codziennie.
- Umowa stoi.
Ojciec  pocałował ją w czoło i oboje zeszli na dół gdzie Robin wziął od siostry kilka bagaży i zapakował do samochodu. Babcia żegnała się z tatą w korytarzu, a oni oparli się o maskę samochodu.
- No i staruszek znowu nas zostawia. - Powiedział jej brat i skrzyżował ręce na piersiach.
- Przyznaj się, że między tą całą wolnością będziesz za nim tęsknił.
- No dobra, ale tylko troszeczkę.
Posłała mu uśmiech, a on przyciągnął ją do siebie.
- Znowu będę twoim prawnym opiekunem. Moja mała siostrzyczko.
- Jestem juz od dawna pełnoletnia braciszku.  - Poklepała go po klatce piersiowej.
Richard zszedł do nich i wsiadł do samochodu na miejsce pasażera. Olivia usiadła z tyłu i mimo, że po drodze ojciec z Robinem rozmawiali na różne tematy, ona nie odezwała się nawet słowem. Myślała o Chrisie o tym, że będzie tam sam. Na samą myśl łzy cisnęły jej się do oczu. Na miejscu cala trójka wysiadła z samochodu. Richard uściskał swoje dzieci i wziął bagaże.
- Trzymajcie się, Robin dbaj o siostrę no i szkoda, że jednak nie zdecydowałeś się na wyjazd.
Chłopak popatrzył na siostrę lekko zmieszany.
- Co? To ty tez dostałeś propozycję wyjazdu? - Zapytała.
- Nie powiedział ci? Niestety Robin uznał, że chcę dalej grać w Londynie.
Nie odzywał się przez chwilę tylko patrzył na nią z troską.
- Tato pomogę ci z bagażami. - Powiedział po chwili.
- Pa córeczko, nie wchodź juz tam. Straszny tłok na tych lotniskach.
- Pa tato, uważaj na siebie. - Przytuliła ojca i po chwili obaj z bratem zniknęli jej z oczu.
Oparła się o maskę samochodu i włożyła ręce do kieszeni. Nagle ja parking podjechał samochód Chrisa. Wysiedli z niego jego rodzice i on. Popatrzył na nią, uśmiechnął się blado i zaczął żegnać z rodzicami. Jego mama była lekko roztrzęsiona. W końcu już drugi syn wyjeżdża z dala od domu, pomyślała Olivia. Z ojcem wymienili tylko uścisk dłoni. Chris jeszcze raz przytulił matkę i przeszedł obok Olivii jakby się nie znali. Odprowadziła go wzrokiem, co poradzić taki był układ ich związku. Gdyby teraz wydało się, że są razem nie wiadomo czy pismaki pozwolili by jej skończyć spokojnie studia. Spojrzała na samochód swojego chłopaka jego rodzice juz odjechali. Wsiadła do swojego i skrzyżowała ręce na piersiach. Nagle drzwi od strony kierowcy otworzyły się. Przez, krótką chwilę patrzyła w drugą stronę aby brat nie widział łez w jej oczach.
- Dlaczego nie jedziesz Robin?
- Bo muszę się pożądanie pożegnać.
Odwróciła się i zobaczyła Chrisa, który siedział za kierownicą. Przytuliła go równie mocno jak on ją.
- Myślałam, że już wsiadłeś do samolotu.
- Nie darował bym sobie gdybym cię jeszcze raz nie pocałował.
- To na co czekasz?
Po tych słowach ujął jej twarz w dłonie i pocałował najlepiej jak umiał.
- Kocham cię. - Powiedział kiedy ich nosy się stykały.
- Ja też się kocham, ale teraz lepiej już idź bo Robin zaraz wróci. - Puściła jego dłoń, a on szybkim ruchem opuścił samochód. Robin minął się z nim w wejściu na lotnisko. Obaj usciskali się i powiedzieli kilka słów. Olivia obserwowała ich przez chwilę i pomyślała,  że Chris jest ważną osobą w życiu jej brata. Robin wsiadł do samochodu i odpalił silnik.
- Uśmiechnij się księżniczko, te kilka miesięcy minie zanim się obejrzysz. - Pogładził siostrę po policzku i wyjechał na ulicę.
Kiedy dojechali do domu Olivia wzięła od brata kluczyki i powiedziała,  że musi jechać do Kate. Skłamała tak naprawdę chciała pojechać do Johna na cmentarz. Poczuła potrzebę rozmowy z bratem, mimo że on już nigdy jej nie odpowie.  Dojechała na miejsce w niecałe piętnaście minut. Wysiadła z samochodu i przekroczyła bramę cmentarza. Minęła kilka grobów i skręciła w uliczkę,  która prowadziła pod górę. Zatrzymała się pod debęm, który rozdzielał dwa groby.  W tym po prawej stronie spoczywał jej brat. Pomnik jak każdy inny, wykonany z zielonego marmuru,  na tablicy wykuta podobizna jej brata, który uśmiechał się do niej. Usiadła na ławce i zapaliła jeden ze zniczy.
- Cześć John. - Powiedziała i uśmiechnęła się mimowolnie. - Musiałam cię dziś odwiedzić, bo widzisz to najgorszy dzień w moim życiu i... - Zatrzymała się na chwilę aby znaleźć słowa. - I chyba muszę ci się wygadać. Zawsze powtarzałeś, że lubisz mnie słuchać więc jestem. - Znowu spojrzała na pogodną twarz brata. - Bo widzisz tak jak mówiłeś życie nie jest usłane różami. I teraz kiedy w końcu znalazłam miłość mojego życia. - Otarła łzę,  która spływała jej po policzku. - Los zabrał mi go do Włoch. Może gdybyś tu był wszystko byłoby łatwiejsze. - Kilka łez spadło na ziemię. - Czemu ci których kocham mnie zostawiają?
- Nie wszyscy.
Odwróciła się wystraszona i zobaczyła,  że Robin stoi za nią. Usiadł obok niej, a ona patrzyła na niego i zastanawiała się ile z jej wyznań usłyszał.
- Tak myślałem, że nie pojechałaś do Kate.
- Długo już to stoisz?
- Dopiero przyszedłem.
Czyli nie słyszał, pomyślała i poczuła ulgę.
- Posłuchaj to nie prawda, że ludzie cię zostawiają. Ja cię nie zostawiłem i nigdy nie zostawię. Wiem, że może nigdy nie będę tak dobrym bratem jak John, ale staram się i chciałbym żebyś dzieliła ze mną swoje problemy.
Podniosła na niego wzrok i otarła łzy.
- Myślisz się. John byłby dumny gdyby zobaczył jak bardzo podobny się do niego stałeś.
Robin uśmiechnął się do niej.
- A co do twojego wyjazdu. - Pokazała na niego palcem. - Jeszcze o tym porozmawiamy.
Przytulił siostrę i pogładził ją po włosach.
- Nie mamy o czym rozmawiać bo nigdzie się nie wybieram. - Powiedział, a ona uśmiechnęła się pod nosem.

Dziękuję za komentarze i czekam na więcej ❤💙💚💛
Miłego czytania.


czwartek, 16 kwietnia 2015

Rozdział 31

- Tak jak już mówiłem bardzo się cieszę, że polecimy razem do Włoch. - Galiano siedział za biurkiem i wpatrywał się w Chrisa, który miał nieobecny wzrok. - Myślałem, że będzie pan bardziej zadowolony panie Ross.
Chris podniósł na niego wzrok i pokręcił głową.
- Cieszę się,bardzo się cieszę. - Podniósł się z miejsca. - Jestem tylko trochę zamyślony.
- Pewnie myślisz jak cię tam przyjmą. Nie martw się, wszystko załatwione poza tym twój trener pojedzie z nami na jakiś czas. Pomoże Ci się zaklimatyzować.
- Co?! Ale nie tak się umawialiśmy, miałem jechać tylko ja i Robin.
-Tak ale wasz trener musi zobaczyć jak sobie radzicie.
Chris wziął głęboki oddech. Poczuł się okropnie, nie dość że zostawia Olivię w Londynie to jeszcze zabierze jej ojca.
- A i od dzisiaj mów do mnie trenerze. Możesz już iść za trzy dni wyjeżdżamy wyjeżdżamy, wyślę Ci jeszcze szczegóły na maila. Możesz już iść.
Chłopak otworzył drzwi i szybkim ruchem znalazł się na korytarzu. Nie mógł pozbierać myśli, szedł przed siebie, włożył ręce w kieszenie. Wypadł z centrum treningowe i wsiadł do samochodu. Musiał dostać się do Olivii zanim Richard i Robin wrócą z treningu. Nagle wpadł na pewien pomysł. Olivia miała dziś jakieś spotkanie na uczelni. Postanowił tam pojechać.


Olivia schodziła po schodach na uczelni. Właśnie skończyła zajęcia, Robin miał po nią przyjechać i zabrać do domu.
- Olivia czekaj! - To była jedna z jej koleżanek.
Dziewczyna odwróciła się i posłał posłała jej pytające spojrzenie.
- Olivia jak tam praktyki?
- Dobrze, a o co chodzi?
- Zastanawiałam się jak ci się pracuje z takimi przystojniakami.
Olivia wytrzeszczyła na nią oczy.
- Słucham?
- No pomyślałam, że skoro masz ich wszystkich dla siebie, to może mogłabyś wprowadzić mnie tam na jeden trening i wybrałabym sobie jakiegoś przystojniaka. Co o tym myślisz? Chris wygląda całkiem zachęcająco.
Olivia nie mogła uwierzyć własnym uszom. Co za bezczelna i głupia dziewócha, pomyślała.
 - Słuchaj Claire, moja praca nie polega na podrywaniu piłkarzy tylko leczeniu ich ch, a boisko to nie sklep zoologiczny zoologiczny, do którego wchodzisz i wybierasz nowe zwierzątko. Także wybacz ale nie pomogę ci. - Odwróciła się na pięcie i zbiegła schodami na dół. Wybiegła z budynku i rozejrzała się po parkingu. Zobaczyła samochód Robiła, ale przez przyciemniane szyby nie mogła stwierdzić czy to ojciec czy jej brat siedzą w środku. Podbiegła do samochodu i wsiadła do środka. Nagle ktoś złapał ją za rękę. Spojrzała w prawo i zobaczyła Chrisa, który uśmiechał się do niej czule. Roześmiała cały głos.
- Chris! Co ty tutaj robisz? - Nie odpowiedział jej tylko ujął jej twarz w dłonie i pocałował.
- Pojechałem pod twój dom, twoja babcia dała mi kluczyki i o to jestem.
- Ale Robin i tata zaraz wracają.
- Nie wracają, trening się przedłużył.
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego i oboje pojechali do jej domu. Weszli do środka, a na lodówce zobaczyli kartkę od babci z informacją, że obiad jest w lodówce, a ona wyszła do koleżanki.
Chris usiadł na jednym z.krzeseł i przyciągnął Olivię do siebie tak, że usiadła mu na kolanach. Objęła jego szyję rękami i uśmiechnęła się do niego.
- Czemu zawdzięczam taką miłą niespodziankę?
- Temu, że przed wyjazdem chcę spędzić z tobą jak najwięcej czasu i muszę ci o czymś powiedzieć.
Ich nosy stykały się ze sobą.
- To mów.
- Galiano chce żeby Twój ojciec jechał ze mną do Włoch na jakiś czas.
Olivia podniosła na niego oczy i wyprostowała się.
- Wiem, że jesteś zła, ale spróbuję to jakoś odkręcić i...
Przyłożyła mu palec do ust.
- Myślałeś, że będę zła bo mojego ojca nie będzie kilka miesięcy w domu.
Chris pokiwał głową, a ona przegarnęła jego włosy dłonią.
- Chris nie jestem zła, a nawet gdybym była to nie spędziłabym ostatnich dni z tobą na kłótni. Poza tym ojciec tu wróci,.a chłopak którego kocham nie.
Chris lekko złapał ją za podbródek i spojrzał jej w oczy.
- Wymyślimy coś, na razie będę starał się przyjeżdżać na święta, wolne dni, może czasami weekendy. A później jak skończysz studia i swoje praktyki może do mnie dołączysz.
-To wszystko tak ładnie brzmi, ale związki na odległość zwykle.nie są usłane różami.
- My damy radę, a wiesz dlaczego? - Pocałował ją w czubek nosa. - Bo jesteśmy najbardziej pokręconą parą na świecie.
Oboje zaczęli się śmiać, a później siedzieli tak jeszcze przez długi czas.


Przepraszam za trochę krótki ale następny będzie dłuższy :) 
Dziękuję za wcześniejsze komentarze i czekam na następne :*










niedziela, 12 kwietnia 2015

Rozdział 30

Olivia wkładała właśnie ciasto marchewkowe do piekarnika i odwróciła się do Ka te,  która właśnie wcinała ostatnie kawałki tarty owocowej babci.
- Kocham twoje mieszkanie, zawsze jest tu świeże ciasto.
Olivia zaśmiała się na dźwięk słów przyjaciółki.
- No wiesz jakbyś mieszkała z Robinem pod jednym dachem, tez ciągle musiałabyś mieć ciasto w lodówce. 
- Może kiedyś tak będzie.
Olivia przewróciła oczami i usiadła na przeciwko.
- Tak powiesz , u co czujesz jak oboje skończycie pięćdziesiąt lat.
- Podobno właśnie w tym wieku zaczyna się życie. - Obie zaczęły się śmiać. - A propo miłości, jak tam Chris.
- Świetnie.
- Tylko tyle.
- Oh no jest cudowny, nie mogłabym prosić o lepszego chłopaka. Kocham go.
Kate ścisnęła koleżance dłoń. 
- Miło mi to słyszeć.


Chris rzucił się w lewo i obronił rzut karny, który strzelił Robin. Richard i Francesco Galiano obserwowali go z ławki rezerwowych i wymieniali spojrzenia. Kiedy trenign dobiegł końca Robin i Chris zaczęli żartobliwie przepychac się między sobą i targać po włosach. Galiano stanął im na drodzie, obaj wyprostowali się i ucichli. Po chwili dołączył do nich Richard, który był wyraźnie w dobrym humorze.
- Chłopcy, pan Galiano chciałby z wami porozmawiać.
Obaj spojrzeli na trenera pytająco. 
- Obserwowałem waszą całą drużynę odkąd to jestem. - Zaczął Galiano. - I muszę wam powiedzieć, że jestem pod ogromnym wrażeniem. To co robicie z piłką jest niesamowite. Widziałem wielu bramkarzy, ale żaden nie był tak czujny jak ty. - Wskazał palcem na Chrisa, który z trudem powstrzymywał uśmiech. - Z kolei ty Robinie,  masz nieprzeciętny talent do robienia przeciwników w konia i strzelania nawet z piętnastu metrów. 
Robin uśmiechnął się nieśmiało i skinął głową na podziękowanie.
- Dlatego chciałem wam zaproponować grę w Juventusie. 
Obaj szeroko otworzyli oczy ze zdumienia.
- W pana Juventusie? - Zapytał Robin.
- Haha oczywiście, że w moim.
- To nie są żarty? - Chris nie mógł w to uwierzyć. 
- Oczywsicie, że nie. Chcę was kupić do swojego klubu. We Włoszech dostaniecie własne apartamenty, jeśli chcecie obok siebie. Klub zapewni wam podróż i pokryje wszelkie koszty.
- Czyli mielibyśmy mieszkać we Włoszech? - Chris wrócił na ziemię.
- Tak, chyba że wyobrażasz sobie dojezdzanie na treningi z Londynu. - Żażartował Francesco.
- Chłopcy to propozycja nie do odrzucenia. - Wtrącił się Richard.
- Jest mi bardzo miło, ze to właśnie pan proponuje mi grę w moim ulubionym klubie, ale chciałbym to jeszcze przemyśleć. - Chris spojrzał na Robina.
- Ja też.
- Dobrze, macie czas do jutra, jeśli się zdecydujecie wylatujemy za pięć dni. - Galiano uściskał im dłonie i zniknął w tunelu.
Richard skrzyżował ręce na piersiach i uśmiechnął się do nich szeroko.
- Jestem z was dumny, mam nadzieje że nie zmarnujecie tej szansy. - Poklepał ich po plecach i ruszył za Francesco.
Spojrzeli po sobie i obaj nie mogli wydusić ani słowa.


Olivia zaczęła szukać telefonu w torebce, a Kate posłała jej wymowne spojrzenie. Właśnie były na zakupach w centrum handlowym.
- To Chris. - Dziewczyna uśmiechnęła się i wcisnęła zieloną słuchawkę. - Co tam mój sportowcu? 
- Musimy porozmawiać skarbie.
Olivia zmarszczyła brwi.
- Coś się stało? Twój ojciec znowu coś zrobił?
- Nie poprostu muszę ci coś powiedzieć i nie wiem jak to zrobić. - W jego głosie było słychać zdenerwowanie.
- Chris nic ci nie jest?
- Nie, gdzie możemy się spotkać?
- Przyjedź do mnie, ojca i Robina nie będzie do wieczora.
- Zaraz będę.
- Chris kocham... - Nie zdążyła dokończyć bo chłopak się rozłączył.
Kate spojrzała na przyjaciółkę z troską.
- Coś się stało? 
- Nie mam pojęcia,  ale wydaje mi się ze tak. Chris zaraz do mnie przyjedzie, chce mi o czymś powiedzieć. Nie wiem może ma jakiś problem.
- Chodź podwiezę cię do domu.
- Dzięki.
Obie pobiegły na parking i po paru minutach Olivia wchodziła już do swojego domu. Drzwi były otwarte, a samochodu Chrisa nie było na podjeździe. Weszła do środka. Jej chłopak i babcia siedzieli przy stole w kuchni, oboje mieli poważne miny, a Chris miał zwieszoną głowę.
- Jesteś! - Olivia podbiegła do niego. - Nie widziałam twojego samochodu. - Położyła mu ręce na ramionach, a on ujął jej dłoń.
- Zaparkowałem ulicę dalej, jakieś pismaki za mną jechały. 
Dziewczyna pogładziła go po włosach i spojrzała na babcię.
- Babciu coś się stało? Wyglądasz na zmartwioną.
Kobieta pokręciła głową.
- Musicie z Chrisem porozmawiać.
Olivia opuściła wzrok na swojego chłopaka,  który ciągle trzymał ją za rękę.
- Dobrze chodźmy do mojego pokoju.
Oboje weszli po schodach. Olivia zamknęła drzwi i usiadła obok Chrisa na łóżku. Spojrzała na niego i złapała za rękę. 
- Hej, wiesz ze możesz powiedzieć mi wszystko.
Uśmiechnął się do niej, ale tylko przez chwilę. 
- Boję się, że po tym co ci powiem nie będziesz już chciała ze mną być.
Była lekko przerażona, ale słuchała go uważnie. 
- Pamiętasz pana Galiano? Przyjechał w dzień meczu żeby obserwować naszą drużynę.
- Tak i co w związku z tym.
- Obserwował zawodników bo chciał kupić kilku najlepszych dla swojego klubu. Zaproponował mi granie w Juventusie na pozycji pierwszego bramkarza.
- Chris to cudownie przecież zawsze o tym marzyłeś. - Ścisnęła mocniej jego dłoń. 
- Jest tylko jedno ale, mam się przenieść na stałe do Włoch. 
- Co? - Nie mogła uwierzyć w to co usłyszała. - Masz zamieszkać we Włoszech? 
Pokiwał tylko głową.
- Ja... ja nie zdecydowałem się jeszcze. Do jutra ma  mu dać odpowiedź.
Olivia siedziała ze wzrokiem wbitym w podłogę. Chris patrzył na nią przez chwilę, zeskoczył z łóżka i kucnął przed nią.
- Hej, nie muszę się zgadzać. Zadzwonię i powiem, że nie pojadę.
Spojrzała na niego ze smutkiem w oczach. 
- Przecież oboje wiemy, że musisz się zgodzić Chris. To twoje marzenie. A ja nie pozwolę ci go zmarnować, chodź nie wiem jak bardzo chciałabym abyś tu został. 
 

środa, 1 kwietnia 2015

Rozdział 29

- I gol! Proszę państwa! Arsenal prowadzi 3 do 0! - Na stadionie rozległ się głos komentatora.
Olivia biła brawo i podskakiwała w miejscu. Jej ojciec krzyczał coś do swoich zawodników i co chwila zaciskał pięści z zachwytu. Mecz dobiegał juz końca, a piłkarze spisali się doskonale. Chris obronił nawet rzut karny i jak to określił komentator rzucał się na bramce jak lew podczas polowania. Kiedy mec się skończył chłopaki zaczęli wymieniać uściski i podnieśli do góry Robina, który zdobył dwie bramki. Chris posłał Olivii uśmiech, a ona to odwzajemniła. 
- Gratuluję synu. - Henry podał mu rękę. 
Chłopak uścisnął mu dłoń i szybko zwrócił się do trenera, przy którym stała juz reszta drużyny. 
- Chłopcy. - Zaczął Richard i klasnął w dłonie. - To co pokazaliście dziś na boisku było niesamowite, a przede wszystkim udowodniliście,  że sukces zdobywa się poprzez grę zespołową. Teraz biegiem do szatni i będziemy świętować!
Rozległ się krzyk euforii.
Olivia stała obok i uśmiechała się szeroko, kiedy podszedł do niej jej brat I podniósł ją, przytulając jednocześnie.
- Robin, gratuluję.  - Siostra objęła go za szyję.
- Mam w sobie tyle energii, że mógłbym cie zanieść na rękach do domu.
- Kusząca propozycja, ale może innym razem.
Oboje zaczęli się śmiać i chłopak odstawił ją na ziemię. Chris przeszedł obok nich i zniknął w tunelu, który prowadził do szatni. Olivia spojrzała na brata i ojca, którzy właśnie rozmawiali z włoskim selekcjonerem i korzystając z okazji pobiegła za Chrisem. Zatrzymała się przy drzwiach do szatni Arsenalu i uśmiechnęła do Chrisa, który opierał się o ścianę. Podbiegła do niego u rzuciła mu się na szyję, a on podniósł ją lekko do góry i zakręcił po czym pocałował, wplatając palce w jej włosy.
- Jestem z ciebie dumna!
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
- Gram lepiej kiedy jesteś blisko.
- Nie oszukuj. - Zaśmiała się, a on przyciągnął ją do siebie.
- Nie ide dziś z chłopakami, chcę po świętować z tobą.
- Naprawdę? - Jej oczy rozbłysły na dźwięk jego słów.
- Myślałaś, że wolę tą męską popijawę od ciebie? - Zaśmiał się i pocałował ją w czoło. - Umyję się i zaraz do ciebie wracam.
- Będę czekać w samochodzie. - Nie mogła przestać się uśmiechać. Poszła w stronę wyjścia i natknęła się na swojego ojca z Francesco Galiano.
- Olivia! Tak właśnie zastanawiałem się gdzie zniknęłaś. - Powiedział ojciec. - Pamiętasz pana Galiano?
- Jasne, dzień dobry. - Podała mężczyźnie rękę na powitanie.
Mężczyzna uśmiechnął się i odpowiedział z włoskim akcentem.
- Ale te twoje dzieci wyrosły Richardo. - Tak żartobliwie nazywał jej ojca.
- Francesco zostanie w Londynie parę dni, chce poobserwować naszych chłopaków.
- Jestem pewna, że będzie pan zachwycony. Chłopaki są mistrzami w tym co robią. - Powiedziała Olivia.
- Tak właśnie zauważyłem na meczu. Richardo miałeś pokazać mi szatnia?
- A tak tak już idziemy. Wrócę nad ranem skarbie.
- Jasne. - Powiedziała pod nosem i pobiegła na parking. Wsiadła do samochodu bo niebo zaczęło się robić pochmurne i czekała na Chrisa. Przybiegł do niej kilka minut później.
- Przepraszam. - Powiedział i zapiął pas. - Twój ojciec przyszedł do nas...
- Tak wiem z panem Galiano. - Uśmiechnęła się do niego i wyjechała na ulicę. Na szczęście jej samochód miał ciemne szyby, bo w koło kręciło się mnóstwo paparazzi.
- Mógł bym gadać o Galiano i Juventusie całymi godzinami. Kurcze nawet nie wiesz jak się cieszę, że będzie nas trenował przez te kilka dni.
- Na moje oko już zrobiłeś na nim duże wrażenie.
- Chciałbym, ten facet to legenda. Dasz wiarę, że jego syn wolał być architektem niż grać w jego klubie?
- Chris nie każdy musi być piłkarzem. - Powiedziała i czule potargała mu włosy.
- Tak, ale bycie synem Galiano do czegoś zobowiązuje.
- Tak jak bycie synem Henrego Rossa?
- Ej nie przeginaj. - Zażartował i pogroził jej palcem.
Zaczęła się śmiać i wjechała na podjazd pod jej domem. Mogli czuć się bezpiecznie, babcia poszła do koleżanki, a ojciec z Robinem będą świętować do rana. Wysiedli z samochodu, akurat zaczęło padać. Olivia spojrzała w górę i kilka kropel spadło jej na policzki.
- Chodź bo zaraz cali przemokniemy! - Krzyknęła i wbiegła na schody.
Chris pobiegł za nią i szybkim ruchem wziął na ręce jak pannę młodą.
- Co ty robisz? - Zapytała i objęła go rękami za szyję.
- Czy nie każda dziewczyna marzy o pocałunku w deszczu?
- Hmm zastanówmy się, kiedy na dworze jest minus dwa stopnie, jasne!
- Kocham twój sarkazm. - Powiedział i pocałował ją, a krople deszczu spływały po jego twarzy i włosach.
- A ja kocham ciebie. - Odpowiedziała i pozwoliła znowu się pocałować.

Liczę na wasze komentarze bo ostatnio było ich cos mało :D
Chcę wam również życzyć wesołych świąt Wielkanocnych!