niedziela, 12 kwietnia 2015

Rozdział 30

Olivia wkładała właśnie ciasto marchewkowe do piekarnika i odwróciła się do Ka te,  która właśnie wcinała ostatnie kawałki tarty owocowej babci.
- Kocham twoje mieszkanie, zawsze jest tu świeże ciasto.
Olivia zaśmiała się na dźwięk słów przyjaciółki.
- No wiesz jakbyś mieszkała z Robinem pod jednym dachem, tez ciągle musiałabyś mieć ciasto w lodówce. 
- Może kiedyś tak będzie.
Olivia przewróciła oczami i usiadła na przeciwko.
- Tak powiesz , u co czujesz jak oboje skończycie pięćdziesiąt lat.
- Podobno właśnie w tym wieku zaczyna się życie. - Obie zaczęły się śmiać. - A propo miłości, jak tam Chris.
- Świetnie.
- Tylko tyle.
- Oh no jest cudowny, nie mogłabym prosić o lepszego chłopaka. Kocham go.
Kate ścisnęła koleżance dłoń. 
- Miło mi to słyszeć.


Chris rzucił się w lewo i obronił rzut karny, który strzelił Robin. Richard i Francesco Galiano obserwowali go z ławki rezerwowych i wymieniali spojrzenia. Kiedy trenign dobiegł końca Robin i Chris zaczęli żartobliwie przepychac się między sobą i targać po włosach. Galiano stanął im na drodzie, obaj wyprostowali się i ucichli. Po chwili dołączył do nich Richard, który był wyraźnie w dobrym humorze.
- Chłopcy, pan Galiano chciałby z wami porozmawiać.
Obaj spojrzeli na trenera pytająco. 
- Obserwowałem waszą całą drużynę odkąd to jestem. - Zaczął Galiano. - I muszę wam powiedzieć, że jestem pod ogromnym wrażeniem. To co robicie z piłką jest niesamowite. Widziałem wielu bramkarzy, ale żaden nie był tak czujny jak ty. - Wskazał palcem na Chrisa, który z trudem powstrzymywał uśmiech. - Z kolei ty Robinie,  masz nieprzeciętny talent do robienia przeciwników w konia i strzelania nawet z piętnastu metrów. 
Robin uśmiechnął się nieśmiało i skinął głową na podziękowanie.
- Dlatego chciałem wam zaproponować grę w Juventusie. 
Obaj szeroko otworzyli oczy ze zdumienia.
- W pana Juventusie? - Zapytał Robin.
- Haha oczywiście, że w moim.
- To nie są żarty? - Chris nie mógł w to uwierzyć. 
- Oczywsicie, że nie. Chcę was kupić do swojego klubu. We Włoszech dostaniecie własne apartamenty, jeśli chcecie obok siebie. Klub zapewni wam podróż i pokryje wszelkie koszty.
- Czyli mielibyśmy mieszkać we Włoszech? - Chris wrócił na ziemię.
- Tak, chyba że wyobrażasz sobie dojezdzanie na treningi z Londynu. - Żażartował Francesco.
- Chłopcy to propozycja nie do odrzucenia. - Wtrącił się Richard.
- Jest mi bardzo miło, ze to właśnie pan proponuje mi grę w moim ulubionym klubie, ale chciałbym to jeszcze przemyśleć. - Chris spojrzał na Robina.
- Ja też.
- Dobrze, macie czas do jutra, jeśli się zdecydujecie wylatujemy za pięć dni. - Galiano uściskał im dłonie i zniknął w tunelu.
Richard skrzyżował ręce na piersiach i uśmiechnął się do nich szeroko.
- Jestem z was dumny, mam nadzieje że nie zmarnujecie tej szansy. - Poklepał ich po plecach i ruszył za Francesco.
Spojrzeli po sobie i obaj nie mogli wydusić ani słowa.


Olivia zaczęła szukać telefonu w torebce, a Kate posłała jej wymowne spojrzenie. Właśnie były na zakupach w centrum handlowym.
- To Chris. - Dziewczyna uśmiechnęła się i wcisnęła zieloną słuchawkę. - Co tam mój sportowcu? 
- Musimy porozmawiać skarbie.
Olivia zmarszczyła brwi.
- Coś się stało? Twój ojciec znowu coś zrobił?
- Nie poprostu muszę ci coś powiedzieć i nie wiem jak to zrobić. - W jego głosie było słychać zdenerwowanie.
- Chris nic ci nie jest?
- Nie, gdzie możemy się spotkać?
- Przyjedź do mnie, ojca i Robina nie będzie do wieczora.
- Zaraz będę.
- Chris kocham... - Nie zdążyła dokończyć bo chłopak się rozłączył.
Kate spojrzała na przyjaciółkę z troską.
- Coś się stało? 
- Nie mam pojęcia,  ale wydaje mi się ze tak. Chris zaraz do mnie przyjedzie, chce mi o czymś powiedzieć. Nie wiem może ma jakiś problem.
- Chodź podwiezę cię do domu.
- Dzięki.
Obie pobiegły na parking i po paru minutach Olivia wchodziła już do swojego domu. Drzwi były otwarte, a samochodu Chrisa nie było na podjeździe. Weszła do środka. Jej chłopak i babcia siedzieli przy stole w kuchni, oboje mieli poważne miny, a Chris miał zwieszoną głowę.
- Jesteś! - Olivia podbiegła do niego. - Nie widziałam twojego samochodu. - Położyła mu ręce na ramionach, a on ujął jej dłoń.
- Zaparkowałem ulicę dalej, jakieś pismaki za mną jechały. 
Dziewczyna pogładziła go po włosach i spojrzała na babcię.
- Babciu coś się stało? Wyglądasz na zmartwioną.
Kobieta pokręciła głową.
- Musicie z Chrisem porozmawiać.
Olivia opuściła wzrok na swojego chłopaka,  który ciągle trzymał ją za rękę.
- Dobrze chodźmy do mojego pokoju.
Oboje weszli po schodach. Olivia zamknęła drzwi i usiadła obok Chrisa na łóżku. Spojrzała na niego i złapała za rękę. 
- Hej, wiesz ze możesz powiedzieć mi wszystko.
Uśmiechnął się do niej, ale tylko przez chwilę. 
- Boję się, że po tym co ci powiem nie będziesz już chciała ze mną być.
Była lekko przerażona, ale słuchała go uważnie. 
- Pamiętasz pana Galiano? Przyjechał w dzień meczu żeby obserwować naszą drużynę.
- Tak i co w związku z tym.
- Obserwował zawodników bo chciał kupić kilku najlepszych dla swojego klubu. Zaproponował mi granie w Juventusie na pozycji pierwszego bramkarza.
- Chris to cudownie przecież zawsze o tym marzyłeś. - Ścisnęła mocniej jego dłoń. 
- Jest tylko jedno ale, mam się przenieść na stałe do Włoch. 
- Co? - Nie mogła uwierzyć w to co usłyszała. - Masz zamieszkać we Włoszech? 
Pokiwał tylko głową.
- Ja... ja nie zdecydowałem się jeszcze. Do jutra ma  mu dać odpowiedź.
Olivia siedziała ze wzrokiem wbitym w podłogę. Chris patrzył na nią przez chwilę, zeskoczył z łóżka i kucnął przed nią.
- Hej, nie muszę się zgadzać. Zadzwonię i powiem, że nie pojadę.
Spojrzała na niego ze smutkiem w oczach. 
- Przecież oboje wiemy, że musisz się zgodzić Chris. To twoje marzenie. A ja nie pozwolę ci go zmarnować, chodź nie wiem jak bardzo chciałabym abyś tu został. 
 

środa, 1 kwietnia 2015

Rozdział 29

- I gol! Proszę państwa! Arsenal prowadzi 3 do 0! - Na stadionie rozległ się głos komentatora.
Olivia biła brawo i podskakiwała w miejscu. Jej ojciec krzyczał coś do swoich zawodników i co chwila zaciskał pięści z zachwytu. Mecz dobiegał juz końca, a piłkarze spisali się doskonale. Chris obronił nawet rzut karny i jak to określił komentator rzucał się na bramce jak lew podczas polowania. Kiedy mec się skończył chłopaki zaczęli wymieniać uściski i podnieśli do góry Robina, który zdobył dwie bramki. Chris posłał Olivii uśmiech, a ona to odwzajemniła. 
- Gratuluję synu. - Henry podał mu rękę. 
Chłopak uścisnął mu dłoń i szybko zwrócił się do trenera, przy którym stała juz reszta drużyny. 
- Chłopcy. - Zaczął Richard i klasnął w dłonie. - To co pokazaliście dziś na boisku było niesamowite, a przede wszystkim udowodniliście,  że sukces zdobywa się poprzez grę zespołową. Teraz biegiem do szatni i będziemy świętować!
Rozległ się krzyk euforii.
Olivia stała obok i uśmiechała się szeroko, kiedy podszedł do niej jej brat I podniósł ją, przytulając jednocześnie.
- Robin, gratuluję.  - Siostra objęła go za szyję.
- Mam w sobie tyle energii, że mógłbym cie zanieść na rękach do domu.
- Kusząca propozycja, ale może innym razem.
Oboje zaczęli się śmiać i chłopak odstawił ją na ziemię. Chris przeszedł obok nich i zniknął w tunelu, który prowadził do szatni. Olivia spojrzała na brata i ojca, którzy właśnie rozmawiali z włoskim selekcjonerem i korzystając z okazji pobiegła za Chrisem. Zatrzymała się przy drzwiach do szatni Arsenalu i uśmiechnęła do Chrisa, który opierał się o ścianę. Podbiegła do niego u rzuciła mu się na szyję, a on podniósł ją lekko do góry i zakręcił po czym pocałował, wplatając palce w jej włosy.
- Jestem z ciebie dumna!
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
- Gram lepiej kiedy jesteś blisko.
- Nie oszukuj. - Zaśmiała się, a on przyciągnął ją do siebie.
- Nie ide dziś z chłopakami, chcę po świętować z tobą.
- Naprawdę? - Jej oczy rozbłysły na dźwięk jego słów.
- Myślałaś, że wolę tą męską popijawę od ciebie? - Zaśmiał się i pocałował ją w czoło. - Umyję się i zaraz do ciebie wracam.
- Będę czekać w samochodzie. - Nie mogła przestać się uśmiechać. Poszła w stronę wyjścia i natknęła się na swojego ojca z Francesco Galiano.
- Olivia! Tak właśnie zastanawiałem się gdzie zniknęłaś. - Powiedział ojciec. - Pamiętasz pana Galiano?
- Jasne, dzień dobry. - Podała mężczyźnie rękę na powitanie.
Mężczyzna uśmiechnął się i odpowiedział z włoskim akcentem.
- Ale te twoje dzieci wyrosły Richardo. - Tak żartobliwie nazywał jej ojca.
- Francesco zostanie w Londynie parę dni, chce poobserwować naszych chłopaków.
- Jestem pewna, że będzie pan zachwycony. Chłopaki są mistrzami w tym co robią. - Powiedziała Olivia.
- Tak właśnie zauważyłem na meczu. Richardo miałeś pokazać mi szatnia?
- A tak tak już idziemy. Wrócę nad ranem skarbie.
- Jasne. - Powiedziała pod nosem i pobiegła na parking. Wsiadła do samochodu bo niebo zaczęło się robić pochmurne i czekała na Chrisa. Przybiegł do niej kilka minut później.
- Przepraszam. - Powiedział i zapiął pas. - Twój ojciec przyszedł do nas...
- Tak wiem z panem Galiano. - Uśmiechnęła się do niego i wyjechała na ulicę. Na szczęście jej samochód miał ciemne szyby, bo w koło kręciło się mnóstwo paparazzi.
- Mógł bym gadać o Galiano i Juventusie całymi godzinami. Kurcze nawet nie wiesz jak się cieszę, że będzie nas trenował przez te kilka dni.
- Na moje oko już zrobiłeś na nim duże wrażenie.
- Chciałbym, ten facet to legenda. Dasz wiarę, że jego syn wolał być architektem niż grać w jego klubie?
- Chris nie każdy musi być piłkarzem. - Powiedziała i czule potargała mu włosy.
- Tak, ale bycie synem Galiano do czegoś zobowiązuje.
- Tak jak bycie synem Henrego Rossa?
- Ej nie przeginaj. - Zażartował i pogroził jej palcem.
Zaczęła się śmiać i wjechała na podjazd pod jej domem. Mogli czuć się bezpiecznie, babcia poszła do koleżanki, a ojciec z Robinem będą świętować do rana. Wysiedli z samochodu, akurat zaczęło padać. Olivia spojrzała w górę i kilka kropel spadło jej na policzki.
- Chodź bo zaraz cali przemokniemy! - Krzyknęła i wbiegła na schody.
Chris pobiegł za nią i szybkim ruchem wziął na ręce jak pannę młodą.
- Co ty robisz? - Zapytała i objęła go rękami za szyję.
- Czy nie każda dziewczyna marzy o pocałunku w deszczu?
- Hmm zastanówmy się, kiedy na dworze jest minus dwa stopnie, jasne!
- Kocham twój sarkazm. - Powiedział i pocałował ją, a krople deszczu spływały po jego twarzy i włosach.
- A ja kocham ciebie. - Odpowiedziała i pozwoliła znowu się pocałować.

Liczę na wasze komentarze bo ostatnio było ich cos mało :D
Chcę wam również życzyć wesołych świąt Wielkanocnych!

czwartek, 26 marca 2015

Rozdział 28

Po długim czasie życie Olivii zaczęło się układać. Miała wymarzoną pracę,  egzaminy na uczelni szły jej znakomicie, jej ojciec miał pracę blisko domu i nigdzie się już nie wybierał, a co najważniejsze miała cudownego chłopaka. Po Świętach Bożego Narodzenia byli w sobie zakochani jeszcze bardziej. Ona cały czas się uśmiechała, a on nie licząc kilku kłótni z ojcem tryskał dobrym humorem. Oczywiście nadal trzymali swój związek w tajemnicy. Uznali, że jak Olivia skończy studia i nie będzie już narażona na plotki na uczelni, powiedzą o sobie swoim rodzinom. Na razie spotykali się głównie u doktora w gabinecie, na tarasie centrum lub w punkcie widokowym. Nie przeszkadzało im to jednak ani trochę.
- Jeszcze raz! - Krzyknęła Olivia i klasnęła w dłonie. Siedziała na masce samochodu Chrisa i patrzyła jak podrzuca orzechy w czekoladzie, a potem bez problemu łapie je do buzi.
Uśmiechnął się do niej i wykonał jeszcze jedną sztuczkę. Zaczęła bić mu brawo, a on ukłonił się i pocałował ją w czoło.
- Wiesz, że musimy już wracać? - Zapytała, a on przytulając się do niej, oparł brodę na jej ramieniu i położył ręce na jej talii.
- Jeszcze pięć minut. - Powiedział błagalnie, a ona się zaśmiała.
Odsunął się lekko, nie odrywając od niej dłoni i pocałował ją czule. Spojrzała mu w oczy i cmoknęła w nos. Puścił ją z uśmiechem na twarzy, a ona zeskoczyła z samochodu i podbiegła do swojego, który jakiś czas temu wrócił z naprawy. Chris powolnym krokiem podszedł do niej i oparł się o auto. Ich twarze dzieliło kilka centymetrów.
- Jedź ostrożnie. - Powiedział i mrugnął do niej.
- Zawsze. - Zaśmiała się i wyjęła kluczyki z kieszeni. - Widzimy się jutro na meczu. Masz się nie denerwować i wyspać. To polecenie lekarza.
Zaczął się śmiać i przytulił ją mocno.
- Po tak miłym wieczorze na pewno nie będę mógł zasnąć.
- Tak? Niby dlaczego? - Skrzyżowała ręce na piersiach.
Przewrócił oczami i przyciągnął ją do siebie..
- Ty nie dajesz mi spać.
- Ja? - Zapytała przez śmiech.
- Tak, jak tylko się położę to myślę o tobie i nie mogę spać. - Żażartował.
- Wariat. - Cmoknęła go w policzek i wsiadła do samochodu. Pomachała mu przez szybę i wyjechała na ulicę. Dojechanie do domu zajęło jej kilka minut. Kiedy wjechała na podjazd, zobaczyła ze w kuchni i salonie jest zapalone światło.  To oznaczało, że babcia i tatą jeszcze nie śpią. Wysiadła z samochodu i wbiegła schodami na górę. Otworzyła drzwi i weszła do środka.
- Babciu! Już jestem! - Krzyknęła i zdjęła kurtkę.
Zaa rogu wyszedł jej ojciec i oparł się o futrynę.
- O cześć tatku.
- Gdzie byłaś?
- U Kate. Kupiłam ciastka jak wracałam.  - Podniosła do góry torbę z logo piekarni.
Richard uśmiechnął się blado i przegarnął włosy palcami.
- Tato coś się stało? - Spytała z troską.
Mężczyzna machnął ręką i zniknął w kuchni. Poszła za nim i usiadła obok niego przy stole.
- Powiedz mi.
- Nie wiem czy mogę.
- Mi możesz powiedzieć wszystko. - Zachęciła go i pogładziła po dłoni.
- Wiem dlaczego Chris ma konflikt z ojcem. Tylko proszę cię kochanie nie mów tego nikomu, nawet Robinowi.
- Obiecuję.
- Henry zdradził Alice, a Chris się o tym dowiedział. Teraz nie może mu tego wybaczyć.
- O. - Olivia udawała zaskoczoną.
- Nawet nie wiesz jak mi ciężko o tym słyszeć. Byłem na ich ślubie, Henry to mój przyjaciel.
- Tato to są ich sprawy i nie powinieneś się tym przejmować, a Chris jest silny i na pewno sobie z tym poradzi.
Uśmiechnął się do niej.
- Co ja bym bez ciebie zrobił.
- Nie wiem. - Zaśmiała się i zaczęła robić dla nich herbaty.


Chris siedział na ławce w szatni i zakładał buty. Za pół godziny miał rozpocząć się mecz, a on jak zwykle był pełen nadziei, że wygrają. Niemiecka drużyna, co oni mogą nam zrobić, pomyślał i wstał z miejsca. Jego przyjaciel Robin właśnie się rozciągał.
- Idę się przewietrzyć.  - Poinformował go Chris.
- Jasne, tylko się nie zgub!
Chłopak zaśmiał się i zniknął za drzwiami, wyszedł na korytarz. Widział swoje odbicie w stroju bramkarza. Tym razem w kolorze niebieskim. Olivii by się spodobało, pomyślał i uśmiechnął się pod nosem. Pewnym krokiem minął kilku zawodników z przeciwnej drużyny i wszedł w kolejny korytarz. Nagle ktoś złapał go za ramię. Nie zdążył nic powiedzieć, a Olivia juz całowała go czule.
- To na szczęście. - Powiedziała i uśmiechęła się do niego.
- Teraz to na pewno wygramy. - Zaśmiał się i odgarnął kosmyk jej włosów.
- Wczoraj twój ojciec powiedział mojemu dlaczego tak się kłócicie.
Popatrzył na nią lekko zaskoczony.
- Powiedział mu o zdradzie?
Pokiwała głową na potwierdzenie.
- Musi mu naprawdę ufać.
Oboje usłyszeli głos Richarda, który zbliżał się ku nim.
- Pogadamy po meczu. - Dziewczyna pocałowała go w policzek. - Kocham cię! - Krzyknęła i zniknęła za rogiem.
Spojrzał w stronę, z której było słychać głosy. Jego oczom ukazał się Richard i jakiś wysoki mężczyzna z ciemnymi włosami.
- O Chris! - Richard pokazał na niego ręką.
Chłopak skinął głową w jego kierunku i podszedł bliżej.
- To jest pan Galiano. Selekcjoner Juventusu, będzie dziś obserwował was na meczu.
- Dzień dobry, bardzo mi miło. - Chłopak podał mężczyźnie dłoń.
- Wiele o panu słyszałem panie Ross, jestem pełen podziwu. Ma pan talent.
- Dziękuję.
- To my już pójdziemy na nasze miejsca. A ty Chris dołącz do chłopaków.
Obaj odeszli kilka metrów i skręcili w jeden z korytarzy.
Chris rozejrzał się wokoło i pobiegł w kierunku, w którym zniknęła Olivia. Zobaczył ją jak rozmawia z jednym z ratowników medycznych. Podszedł bliżej, a kiedy go zauważyła uśmiechnęła się i oczami pokazała mu korytarz za nią.  Poszedł w to miejsce i oparł się o ścianę. Dołączyła do niego po kilku minutach.
- Coś się stało? Myślałam, że wróciłeś do szatni.
- Taki miałem zamiar ale nie uwierzysz, kogo wlaśnie poznałem. - Był pełen energii.
- Kogo?
- Francesco Galiano selekcjonera Juventusu.
- Tak ojciec go zna. - Na Olivii nie robiło to wrażenia.
- Przecież Juventus FC to najlepszy klub we Włoszech!
Olivia uśmiechnęła się szeroko, uwielbiała ten entuzjazm Chrisa.
- Wiesz jak byłem mały zawsze chciałem u nich grać,  to było moje, marzenie. A teraz ich selekcjoner powiedział mi, że mam talent.
- Gratuluję. - Zalapała go za rękę.
- Muszę już wracać, ale później porozmawiamy. - Ujął jej twarz w dłonie i szybko pocałował, po czym zniknął za rogiem.


Przeczytałeś? - Zostaw komentarz ;)

poniedziałek, 23 marca 2015

Rozdział 27

Olivia wybiegła przed budynek na parking. Zobaczyła go przy samochodzie, nerwowo szukał kluczyków w kieszeniach.
- Chris! - Krzyknęła i pobiegła w jego kierunku. - Chris co ty robisz?
- Muszę się przejechać. - Powiedział i zaczął otwierać samochód.
- Chris jesteś zdenerwowany nie powinieneś prowadzić.
Chłopak nawet na nią nie spojrzał i nadal męczył się z zamkiem.
- Chris proszę cię nie jedź. - Jej głos był jednocześnie spokojny i pełen strachu. Nie chciała żeby wsiadał do samochodu, od wypadku Johna nie mogła nawet myśleć o tym, że mógłby w przypływie emocji spowodować wypadek.
Nadal na nią nie patrzył ale opuścił ręce.
- Daj mi kluczyki. - Powiedziała i złapała go za prawą dłoń.
Spojrzał na nią zrezygnowany.
- Chodź porozmawiamy. - Pociągnęła go za sobą.
Wziął głęboki oddech, pokiwał głową i dał jej się prowadzić. Udali się na tyły centrum i tylnym wejściem ruszyli do części, w której znajdowała się pralnia. Puścili się za ręce, a Chris wyprzedził Olivię.
- Chodź wiem gdzie możemy spokojnie porozmawiać.
Pokiwała głową i poszła za nim w lewy, wąski korytarz. Chłopak dotarł do metalowych schodów, które prowadziły na coś w rodzaju strychu. Obejrzał się ją Olivię i zaczął po nich wchodzić. Kiedy dotarł na szczyt, otworzył klapę i zniknął na górze. Podał dziewczynie rękę i przyciągnął ją do siebie. Jej oczom ukazał się trochę zaniedbany, ale i przepiękny taras na dachu. Było z niego widać wszystkie boiska na terenie całego centrum.
- Nick tu nie przychodzi. - Powiedział Chris. - Przychodzę tu tylko ja, jak chcę być sam.
Olivia rozglądała się dookoła i po chwili podeszła do swojego chłopaka,  który oparł się o barierkę. Spojrzała na niego czule i pogładziła go po włosach. Uśmiechnął się do niej blado i złapał za rękę.
- Dziękuję, że przy mnie jesteś.
- Nie dziękuj.
- Rozmawiałem z nim, mówiłem, że nie chcę go tutaj. Jak zwykle musiał mi zrobić na złość. - Pokręcił głową i wypuścił powietrze z ust.
- Ja myślę, że chce z tobą spędzić więcej czasu żebyś mu wybaczył.
Chris zaśmiał się pod nosem.
- Żebym mu wybaczył. On chce mnie przekabacić żebym nie wydał go matce.
Olivia spojrzała na boiska przed sobą. Chciała go wesprzeć, ale nie do końca wiedziała jak.
- Wiem jak się teraz czujesz, ale mimo wszystko powinieneś chociaż spróbować go tolerować.
Spojrzał na nią i podniósł brwi ze zdziwienia.
- Kiedy miałam dziesięć lat zostawiła nas mama. Znalazła sobie nowego męża i pewnie teraz ma z nim nowe dzieci. Nie wiem nawet czy odebrała od nas list o śmierci Johna. - Wpatrywał się w nią uważnie. - Chcę ci tylko powiedzieć, że odejścia rodzica i jego zdrada boli do końca życia i nie chcę żebyś stracił ojca. Bo bez względu na to czy jesteście ze sobą blisko czy może nie chcesz go widzieć,  to wciąż twój ojciec.
Obserwowował ją i pogładził po policzku.
- Kocham cię.  - Powiedział nagle.
Olivia popatrzyła na niego zaskoczona. Od dawna chciała to usłyszeć, na jej twarzy pojawił się uśmiech. Chris przyciągnął ją do siebie.
- Ja ciebie też.  - Odpowiedziała i wtuliła się w jego ramię.


- Czy ty masz jakiś konflikt z synem Henry? - Richard wpatrywał się w swojego przyjaciela podczas gdy zawodnicy biegali na trenigu.
Henry popatrzył na niego ze zdziwieniem na twarzy i pogładził po podbródku.
- Posłuchaj. - Kontynuował Richard. - Jeśli jest coś, co przez twoją obecność tutaj nie będzie pozwalało się skupić Chrisowi na grze, nie będę mógł cię zatrudnić.
Mężczyzna stał przez chwilę w milczeniu i patrzył na ćwiczących zawodników.
- Wszystko jest w porządku.
- Na pewno? Bo już połowa trenigu za nami, a Chrisa nadal nie widać.
- Ja muszę mieć te pracę Richard, to jedyny sposób abym mógł naprawić moje relacje z synem.
Richard bacznie mu się przyglądał i po chwili pokiwał głową.
- Dobrze zgadzam się, ale proszę cię cokolwiek jest między wami. Nie prowokuj go, to dobry chłopak i bramkarz.
- Wiem.
- A teraz idź do Kyle'a, będziecie razem trenować bramkarzy.
Ojciec Chrisa ruszył w stronę chłopaka, a kiedy trener został sam, u jego boku znalazł się Robin.
- I co? - Zapytał, łapiąc powietrze po biegu.
- Henry będzie tu pracował.
- Tato, mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z jego konfliktu z synem.
Mężczyzna podniósł brwi ze zdziwienia.
- Jakiego konfliktu?
- Nie znam szczegółów ale każdy o tym wie.
- Ja nie! - Oburzył się jego ojciec.
- Nie martw się niedługo przywykniesz do naszej poczty pantoflowej staruszku. - Poklepał ojca po ramieniu i wrócił na boisko.


niedziela, 22 marca 2015

Rozdział 26

Chris otworzył drzwi od swojego pokoju i zbiegł na dół. Zatrzymał się w przedpokoju i zaczął zakładać kurtkę, zerkając na zegarek.
- Już wychodzisz?
Odwrócił głowę i zobaczył swoją matkę, opartą o framugę. Miała na sobie piżamę i ulubione kapcie. Popatrzył na nią z troską, odkąd dowiedział się o sekrecie ojca, bardzo często był opryskliwy także wobec niej.
- Mamo czemu ty nie śpisz?
- Tata wychodził do pracy chciałam z nim posiedzieć przy śniadaniu. - Podeszła do syna i pogładziła go po policzku.
- Obiecaj, że położysz się spać. - Pocałował matkę w głowę i wyszedł na zewnątrz.
Wsiadł do samochodu i wyjechał na ulicę. Uśmiechnął się pod nosem. Wspominał wczorajszy wieczór z Olivią,  poznał jej przyjaciółkę. Cieszył się, że Olivia wprowadza go powoli w swoje życie. Wiedział, że kiedyś będą musieli powiedzieć rodzicom o swoim związku, ale to nie był jeszcze odpowiedni moment na takie wyznania. Skręcił w drogę, która prowadziła do ośrodka i zaparkował samochód obok doktora. Wysiadł i rozejrzał się po parkingu, nie widział samochodu swojej dziewczyny. Wyciągnął telefon i wybrał jej numer. Nie odebrała, wzruszył ramionami i zaczął się zastanawiać co się z nią stało, może jest chora. Wszedł do środka, panie w recepcji od razu się rozpromieniły i skinęły na niego głowami. Ruszył w głąb korytarza i skręcił do skrzydła lekarskiego. Bez pukania otworzył drzwi i wszedł do gabinetu. Doktor Smith siedział za biurkiem i wypełniał dokumenty. Podniósł na niego wzrok i uśmiechnął się szeroko.
- O wreszcie przyjechałeś, siadaj pogadamy.
Chłopak rozejrzał się po pomieszczeniu.
- Szukam Olivii. Nie odbiera telefonu i nie było jej samochodu na parkingu, martwię się, że coś się stało.
- Stało się stało.
Chris zbladł.
- Ale nie jej! Boże nie martw się, wyglądasz jakbyś miał dostać zawału.
- To dlaczego mnie pan straszy!
- Przepraszam. - Doktor zaśmiał się pod nosem. - Olivia przyjechała dzisiaj z ojcem i bratem, podobno zepsuł jej się samochód, a telefon zostawiła tutaj.
- Dobra pójdę jej poszukać. - Chłopak ruszył w stronę drzwi.
- Chris, Olivia rozmawia teraz z ojcem na tematy związane z naszym ośrodkiem.
- To coś ważnego?
- Przyjmują nowego pracownika, twoja dziewczyna pewnie wszystko ci wyjaśni.
Chris popatrzył na niego badawczo i nacisnął klamkę.
- Zmieniając temat, dawno mnie nie odwiedzałeś. Kiedy ostatnio graliśmy w pokera?
- Obiecuję, że jutro wieczorem pan ze mną przegra. - Mrugnął do mężczyzny i zniknął za drzwiami.
Szedł korytarzem w stronę biura trenera, kiedy wychodził zza rogu zderzył się z Olivią.
- Chris!
- Właśnie cię szukałem. Nie mówiłaś, że zepsuł ci się samochód, mógłbym cie jakoś podwieźć. - Powiedział i złapał ją za rękę.
Miała zaciśnięte usta i była lekko zdenerwowana.
- Mogę jeździć z Robinem.
- Dziwnie wyglądasz, coś się stało?  Doktor mówił, że będziemy mieli nowego pracownika.
Dziewczyna podniosła na niego oczy i położyła dłonie na jego klatce piersiowej.
- Właśnie muszę ci coś powiedzieć i chyba nie będziesz zadowolony... - Nie dokonczyła bo usłyszała głosy na korytarzu i odsunęła się od swojego chłopaka.
Spojrzał na nią z troską, a ona miała zrezygnowaną minę.
- Obiecaj, że nie będziesz się denerwował. - Szepnęła.
Posłał jej pytające spojrzenie, kiedy jego oczom ukazał się Richard i jego ojciec Henry.
Chłopak wytrzeszczył oczy i zrozumiał co chciała mu powiedzieć Olivia.
- Cześć synu.
- Chris właśnie zatrudniłem twojego ojca jako trenera bramkarzy. - Richard schował ręce do kieszeni.
Chris nie wiedział gdzie ma utkwić wzrok, a Olivia zwiesiła głowę.
- Przecież mówiłem ci żebyś nie brał tej pracy. - Syknął chłopak.
- Chris porozmawiamy o tym później.
- Przepraszam trenerze ale spóźnię się na trenig.  - Po tych słowach bramkarz obrócił się na pięcie i zniknął na końcu korytarza.
Olivia chciała pójść za nim ale to wzbudziło by to za dużo podejrzeń.
- Wszystko będzie w porządku, po prostu go zoskoczyłem. Ty pracujesz z dwójką swoich dzieci i dobrze ci idzie, więc Chris też na pewno się przyzwyczai. - Mówiąc to spojrzał na Olivię, która uśmiechnęła się blado.
- My z tatą mamy bardzo dobry kontakt a przede wszystkim darzymy się zaufaniem, dlatego dobrze nam idzie w pracy i w życiu.
Henry Spojrzał na nią lekko zdziwiony, a Richard zrobił to samo.
- Co masz na myśli? - Zapytał Ross.
- Nic tak tylko mówię. - Powiedziała. - Muszę już wracać do pracy. - Szybkim krokiem poszła w stronę gdzie pobiegł Chris. Musiała z nim porozmawiać.


sobota, 21 marca 2015

Rozdział 25

 WITAJCIE PO BARDZO DŁUGIEJ PRZERWIE
Po kilku miesiącach znowu wracam. Chciałam Was bardzo przeprosić za moją nieobecność, ale miałam kilka problemów, które skończyły się na wizycie u lekarza. Wiem, że zostawienie bloga na tak długi czas było z mojej strony nieodpowiedzialne, ale niestety nie dałam rady go prowadzić. Miałam nawet zamiar przekazać go mojej przyjaciółce aby sama dokończyła opowiadanie, ale uznałyśmy, że lepiej będzie poczekać, aż wszystko wróci do normy i dokończyć go tak jak ja to zaplanowałam :) Teraz jest u mnie wszystko w porządku i mogę dalej kontynuować pisanie, które sprawia mi tyle radości. Chciałam serdecznie podziękować tym, którzy byli cierpliwi i zostali ze mną, a tym którzy pisali komentarze w stylu ,,do niezobaczenie, albo do nigdy" dziękuję za pokazanie swojej prawdziwej natury. Wiem, że możecie już nie chcieć czytać mojego bloga, co całkowicie rozumiem ale jeśli nadal tu jesteście to zapraszam i jeszcze raz przepraszam :) Pod spodem czeka na Was nowiutki rozdział. :)

- Kyle'u? - Olivię aż zemdliło na sam dźwięk tego imienia.
- Dlaczego nic nie mówiłaś? Jejku taka ładna z was para. - Kate klasnęła w dłonie.
Babcia zaczęła się śmiać, a Olivia nie wiedziała co ma powiedzieć. Jej przyjaciółka usiadła za stołem i świdrowała ją wzrokiem.
- No opowiadaj, dobrze całuje?
- To... - Olivia nie mogła wydusić słowa. - To jakieś nieporozumienie ja mówiłam, że kocham mojego brata. Tak właśnie.
- Aha jasne. Mam zadzwonić do Kyle'a i zapytać go o parę szczegółów?
- Nie! - Krzyknęły razem z babcią w tej samej chwili.
Kate zaczęła się śmiać i wygodnie usadowiła się na krześle.
- To nie Kyle to ktoś inny, ale na razie nie mogę powiedzieć ci kto.
- Co? Mi nie możesz powiedzieć, jestem twoją przyjaciółką!
- Tak wiem, ale...
- Ja powiedziałam ci o moich uczuciach.
Olivia przewróciła oczami.
- Nie mogę. - Przygryzła dolną wargę.
Kate poderwała się z miejsca i podeszłą do niej tak blisko, że ich nosy dzieliło kilka miliometrów.
- Dobrze, nie chcesz mówić to nie. - Rzuciła w jej stronę i szybkim krokiem opuściła pomieszczenie.
Dziewczyna stała przez chwilę z otwartymi ustami i pobiegła za przyjaciółką. Wybiegła przed dom i zbiegła po schodach żeby dogonić ją na podjeździe.
- Kate! Kate zaczekaj! - Podbiegła do niej, a ona zmierzyła ją wzrokiem.
- Co? - Zapytała oschle, otwierając drzwi do samochodu.
- Przepraszam.
- Nie przepraszaj, nie powinnam naciskać na ciebie w takich sprawach.
- Ja... Ja po prostu nie wiem w co się wciągnęłam, rozumiesz? To nigdy nie będzie łatwy związek.
Kate otworzyła szeroko oczy.
- Ale to nie żaden diler narkotykowy albo przestępca?
Olivia zaczęła się śmiać, a Kate wypuściła powietrze z ust.
- To ktoś kim cały czas interesują się media. Boje się, że jeśli komuś powiem o naszym związku, to stracę moje życie prywatne.
Przyjaciółka złapała ją za rękę i uśmiechnęła się czule.
- Przecież wiesz, że nie wydam cię nikomu.
- Wiem. - Olivia odwzajemniła uśmiech. - To Chris Ross.
- Co?! Przecież go nienawidziłaś!
- Wiem, ale podobno od nienawiści do miłości jest tylko jeden krok.
Kate przegarnęła włosy dłonią i wzięła głęboki oddech.
- Powiedział ci, że cię kocha?
Olivia cofnęła się lekko do tyłu.
- Czy to ważne, przecież sam mnie pocałował i zabierał mnie w różne miejsca i ...
- Ty go kochasz, ale boisz się że jesteś dla niego tylko zabawką. Mam rację?
Twarz dziewczyny posmutniała, a ona zwiesiła wzrok.
- Podwieziesz mnie do niego?
Kate pokiwała głową i obie wsiadły do samochodu.
- Mam jechać do centrum treningowego?
- Nie. Jedź na punkt widokowy.
- Ten, z którego widać cały Londyn?
- Dokładnie ten.
Kate odpaliła samochód, a Olivia wyjęła telefon i wybrała numer Chrisa. Odezwał się po kilku sygnałach.
- Co za zbieg okoliczności właśnie miałem do ciebie dzwonić. - Słysząc jego głos od razu wyobraziła sobie jego bezczelny uśmiech, który pewnie teraz miał na twarzy.
- Akurat, gdybyś chciał do mnie dzwonić odebrał byś od razu.
- Dobra przyłapałaś mnie, ale myślałem o tobie.
Dziewczyna uśmiechnęła się pod nosem.
- Muszę z tobą porozmawiać. Spotkamy się w punkcie widokowym za piętnaście minut?
- Jasne, a coś się stało?
- Nie po prostu muszę ci o czymś powiedzieć.
- Już jadę.
Olivia schowała telefon do kieszeni, a Kate posłała jej pełne zdumienia spojrzenie.
- Chcesz mu powiedzieć, że go kochasz?
- Co?! Nie! Chcę porozmawiać na temat naszej prywatności.
Do końca drogi żadna z nich już się nie odezwała. Olivia myślała nad słowami babci i przyjaciółki. Mimo to nie mogła powiedzieć Chrisowi, że go kocha póki nie będzie miała pewności, że on czuje do niej to samo. Nie chciała być znowu zraniona tym bardziej, że nigdy nie czuła się tak jak przy nim. Dawał jej poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie każda chwila z nim była jak jazda na kolejce górskiej. Pełna zakrętów i adrenaliny. Z rozmyślenia wyrwał ją nagle głos Kate, która zatrzymała samochód. Chris czekał już oparty o maskę swojego auta i uśmiechnął się do niej pogodnie.
- Zaczekaj tu chwilę. - Powiedziała do przyjaciółki i wyszła z samochodu.
Podeszła do niego powoli, a on podziwiał każdy jej ruch. Wyciągnął do niej rękę, a kiedy ją złapała przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił.
- Za co to było? - Zapytała i podniosła na niego oczy.
- Za to, że się stęskniłem. - Posłał jej zawadiacki uśmiech, który tak kochała.
Olivia przeniosła wzrok na samochód w którym siedziała Kate, a on powędrował za jej spojrzeniem. Wyglądał na zaskoczonego, ale nie był zdenerwowany. Spojrzał jej w oczy i czekał na wyjaśnienia.
- Powiedziałam o nas mojej najlepszej przyjaciółce. - Zaczęła niepewnie. - Chciałam wiedzieć, czy nie będziesz miał nic przeciwko.
Chris wybuchnął śmiechem, cały czas trzymając ręce na jej talii. Zdezorientowana świdrowała go wzrokiem.
- Nawet jeśli powiedziałabyś rodzinie i swoim znajomym nie miał bym nic przeciwko. Liczy się dla mnie twoje szczęście i zawsze będę starał się wspierać cię w twoich wyborach.
Uśmiechnęła się do niego, a on pocałował czubek jej nosa.
- To chodźmy poznać tą sekretną przyjaciółkę.
Złapali się za ręce i ruszyli w kierunku samochodu.





piątek, 2 stycznia 2015

Rozdział 24

Chris zszedł z boiska i skierował się w kierunku szatni. Kątem oka zobaczył jak Olivia znika za rogiem i pobiegł za nią. Złapał ja za ramię i wziął na ręce. Ona zaczęła się śmiać i objęła go za szyję.
- Co robisz wariacie?
- Sam nie wiem. - Powiedział, marszcząc brwi i pocałował ją w czoło.
- Postaw mnie zanim ktoś nas zobaczy.
- Wszyscy się teraz przebierają. - Chłopak zaśmiał się i zetknął się z nią nosem.
- Chris! - Oboje wytrzeszczyli oczy na głos Richarda, a Chris prawie upuścił Olivię. Oboje stanęli na baczność kiedy zobaczyli trenera. - No Chris szukam cię wszędzie.
- Więc jestem. - Chłopak posłał mu wymowny uśmiech.
- Olivia możesz nas na chwilę zostawić?
- Pewnie. - Dziewczyna zaczęła iść w kierunku wyjścia, jednak odwróciła się i uśmiechnęła się do Chrisa, po czym zniknęła za rogiem.
- Możesz już jechać do domu, na dzisiaj to koniec. - Doktor Smith siedział za biurkiem i pił herbatę.
- Naprawdę?
- Oczywiście.
- Ale Chris...
- Mogę mu coś przekazać jeśli chcesz, zagląda tu po treningu.
- Może mu pan powiedzieć, że spotkam się z nim jutro rano przed treningiem?
- Powiem, powiem.
- Dziękuję. - Dziewczyna zabrała torbę, wsiadła do samochodu i pojechała do domu.
Babcia wyglądała przez okno i pomachała do niej, kiedy podjechała pod dom. Pobiegła po schodach do środka i zdjęła kurtkę. Przytuliła kobietę i uśmiechnęła się szeroko.
- Co tak wcześnie? - Dolly nie ukrywała zdziwienia.
- Doktor powiedział, że mogę już iść. - Dziewczyna zdjęła  utylizacja i usiadła przy kuchennym stole.
Babcia przyglądała się jej badawczo, a kiedy ich oczy się spotkały, Olivia posłała jej pytające spojrzenie.
- Coś się stało?
- Zastanawiam się tylko, może zaprosilabyś Chrisa na obiad.
- Babciu! Mówiłam ci, że nikt nie może wiedzieć.
- Kiedyś będziesz zmuszona powiedzieć ojcu.
- To kiedyś.
Kobieta odwróciła się do wnuczki plecami i zaczęła zmywać naczynia. Nagle zakręciła wodę i ponownie spojrzała na dziewczynę.
- Daj mi chociaz z nim porozmawiać.
- Co? - Olivia miała minę jakby ktoś ją spoliczkował. - Babciu wiem, że się martwisz ale...
- Wcale się nie martwię, to po prostu nie ludzkie żebym nie znała chłopaka mojej wnuczki.
- Babciu sama mówiłaś, że Chris to dobry chłopak.
- Chcę go bliżej poznać. To wszystko. - Dolly usiadła na przeciwko wnuczki i oparła głowę na dłoniach.
- Dobrze, skoro tak bardzo nalegasz to jakoś zorganizuje spotkanie.
- Do twarzy ci z zakochaniem. - Dolly wstała od stołu, a Olivia zerwała się na równe nogi.
- Zakochaniem?
- Jesteś zakochana.
- Nie!
- Dziecko przecież to widać. - Kobieta posłała jej uśmiech i pogładziła po ramieniu.
- Babciu nie jestem zakochana.
- Boisz się do tego przyznać bo Chris ci jeszcze tego nie powiedział, a tak naprawdę nie możesz spać kiedy go długo nie widzisz, czekasz na telefon od niego, a w pracy. - W tym momencie Dolly wymierzyła w nią palec. - W pracy tylko czekasz żeby przyszedł do gabinetu.
Olivia stała na środku kuchni z szeroko otwartymi ustami. Chciała coś powiedzieć ale z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk.
- Nie musisz nic mówić. - Babcia pogładziła ją po włosach. - Ja wiem takie rzeczy i cieszę się twoim szczęściem.
- Myślisz,  że jeśli nie powiedział mi jeszcze ze mnie kocha to zły znak.
- Kochanie, mężczyźni są jak dzieci. Nieśmiali i strasznie niestabilni w uczuciach.
- Kocham go babciu. -Mówiąc to uśmiechnęła się mimowolnie.
- Kogo? - Obie odwróciły wzrok w kierunku drzwi, w których stała Kate. - Nie mówiłaś, że się zakochałaś!  Kim on jest? - Zaczęła krzyczeć i uśmiechać się szeroki.
Olivia otworzyła tylko usta ze zdziwienia i wydobyły z nich cichy jęk.
- Wiedziałam, że prędzej czy później zakochasz się w tym Kyle'u! - Kate nie posiadała się z radości.


Znowu długo mnie nie było, ale święta poza domem uniemożliwiły pisanie.
Z okazji Nowego Roku chciałabym życzyć wszystkim czytelnikom dużo miłości, radości i pasji do pisania oraz czytania książek :D Dziękuję, że jesteście!