niedziela, 30 listopada 2014

Rozdział 20

Olivia weszła razem z Kylem do salonu, gdzie wszyscy już siedzieli przy stole. Kate spojrzała w ich stronę i obdarowała przyjaciółkę wymownym spojrzeniem, na co ona pokręciła tylko głową.
- Dzień dobry. - Przywitał się Kyle, a Robin o mało nie zabił go wzrokiem.
- Kyle! - Richard wstał od stołu i uścisnął rękę chłopaka. -Bardzo się cieszę, że przyszedłeś.
- Dziękuję panu za zaproszenie. - Olivia stała obok nich i tylko przewracała oczami.
- Tato możemy porozmawiać.
- Kochanie później.
- Teraz! - Wszyscy spojrzeli na nią zdziwieni. - Proszę.
- No dobrze, zaraz wracamy! - Richard poszedł za córką do kuchni. - Co się stało karbie?
- Tato, po co zapraszałeś tu Kyle'a! - Dziewczyna była wściekła.
- Widziałem jak rozmawialiście na treningach i pomyślałem, że będzie ci miło. - Richard był mocno zdziwiony.
- Czy ty próbujesz mnie swatać? - Skrzyżowała ręce na piersiach.
- Nie, co ci przyszło do głowy, ale sama powiesz, że Kyle to fajny chłopak.
- Tato! Zawsze powtarzałeś, żebym tylko nigdy nie spotykała się z piłkarzem!
- Ale on jest byłym piłkarzem. - Olivia złapała się za głowę.
- Tato!
- No dobrze przepraszam, ale dlaczego masz do mnie takie pretensje, że go zaprosiłem?
- Bo nie lubię jak wtrącasz się w nieswoje sprawy!
- Dobrze, Olivia zrób to dla mnie i posiedźmy mile przy stole. Przecież go teraz nie wyrzucę. - Wzięła głęboki oddech i pokiwała głową. Oboje usiedli przy stole, pech chciał, że Olivia siedziała między Robinem, a Kylem. Chłopak co raz zerkał na nią i uśmiechał się nieśmiało.
- To Kyle, powiedz co u ciebie? - Richard wziął łyk wina, a Robin z siostrą wymienili spojrzenia.
- Właściwie nic ciekawe, praca, dom i tak mija.
- Mieszkasz sam? - Dolly dołączyła do konwersacji.
- Z psem jeśli to się liczy. - Uśmiechnął się do nich.
- Przyjaźnisz się z Olivią?
- Babciu! - Wnuczka skarciła kobietę wzrokiem.
- Tylko pytam.
- W porządku, tak przyjaźnimy się. - Kiedy dziewczyna to usłyszała prawie zakrztusiła się wodą.
- Przepraszam na chwilę. - Powiedziała i wstała od stołu. Weszła do kuchni i wzięła głęboki wdech. Nagle poczuła, że ktoś stoi za nią. Odwróciła się szybko i zobaczyła swojego brata, który patrzył na nią z troską.
- Co się dzieje? - Zapytał spokojnie.
- Ja tam nie wrócę, nie dam rady. Co on w ogóle wygaduje, przecież ja się do niego nie odzywam.
- Wiem.
- Pomóż mi się stąd wydostać.
- Jasne, chodź. - Wziął siostrę za rękę i szybko wyszli do korytarza. Olivia ubrała kurtkę i wzięła kluczyki do samochodu. - Powiem im, że Smith cię wezwał on zawsze jest w pracy w soboty.
- Dziękuję jesteś kochany. - Pocałowała brata w policzek i po cichu wyszła na zewnątrz. Spojrzała w górę zaczął padać pierwszy śnieg, mimowolnie się uśmiechnęła i pobiegła do samochodu. Odpaliła silnik i wyjechała na ulicę. Włączyła radio i zaczęła się zastanawiać, gdzie ma pojechać. Tylko jedno miejsce przychodziło jej do głowy - Centrum Treningowe. Zmieniła bieg i dodała gazu, skoro Chris zawsze wyżala się doktorowi to teraz jej kolej. Potrzebowała kogoś kto jej wysłucha, a doktor był odpowiednim kandydatem do zwierzeń. Jazda zajęła jej szybciej niż myślała mimo, że śnieg utrudniał widoczność na drodze. Wysiadła z samochodu i weszła do Centrum, w środku panowała grobowa cisza, a w recepcji paliła się tylko mała lampka. Rozejrzała się dookoła, w soboty nikt tu nie przychodzi oprócz sprzątaczek i czasami doktora Smitha, który chce posiedzieć w swoim gabinecie lub pospacerować po boiskach. Ruszyła w stronę skrzydła szpitalnego i otworzyła drzwi do gabinetu.
- Doktorze? - W środku było ciemno i trochę zimno, zupełnie jakby nikogo tu dziś nie było. Dziewczyna wzruszyła ramionami i zamknęła drzwi. Pewnie jest na boisku w zachodnim skrzydle to jego ulubione, pomyślała i wolnym krokiem zaczęła iść w tamtym kierunku. Dotarła do schodów i powoli zeszła na zieloną trawę boiska. Doktora nigdzie nie było, ale ktoś biegał po boisku i strzelał do bramki. Na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech, nie spodziewała się go tutaj, szczególnie dzisiaj.
- Chris! - Zawołała do niego, a on odwrócił głowę i podarował ją najpiękniejszym uśmiechem jaki w życiu widziała. Podbiegł do niej bez słowa i spojrzał jakby upewniał się, czy naprawdę tu jest.
- Co ty tu robisz? - Zapytał zadowlony.
- Mogłabym spytać o to samo.
- Byłem pierwszy. - Posłał jej szelmowski uśmiech.
- No dobra. Tata ma dziś urodziny i nie uwierzysz kogo na nie zaprosił aby było mi miło. - Wzruszył ramionami. - Kyle'a! - Oboje zaczęli się śmiać.
- To twój tata chyba pomylił gości.
- No co ty, nie ma pojęcia, że to z tobą wolę przebywać. - Chris uśmiechnął się pod nosem. - Teraz ty, dlaczego tu jesteś?
- Mała kłótnia z ojcem, standart.
- O co poszło tym razem? - Zapytała z troską.
- Chciał się tu zatrudnić jako trener bramkarzy żebyśmy spędzali razem więcej czasu, ale ja nie mógłbym z nim pracować. Nie dałbym rady codziennie się z nim kłócić, a jeszcze go słuchać jako trenera, w życiu.
- I za pewne mu o tym powiedziałeś, a on się obraził.
- Jakbyś tam była. - Znowu się do niej uśmiechnął. - Ale skoro już tu jesteśmy, to oboje powinniśmy wykorzystać ten czas na coś przyjemnego.
- Co proponujesz? Tylko nie basen bo zamarznę jak stąd wyjdziemy.
- Tym razem nie wrzucę cię do wody. - Spojrzał na nią figlarnie i pobiegł po piłkę. Wrócił do niej szybko i złapał za rękę. - Chodź coś ci pokaże. - Pozwoliła mu się poprowadzić, szli przez Centrum w stronę północnego skrzydła i wyszli na zewnątrz, gdzie znajdywało się jedno z odkrytych boisk. Chris podszedł do niewielkiego słupka obok i zapalił małe lampki ogrodowe, które otaczały całe boisko, a na tle śniegu, który był coraz większy wyglądały przepięknie. Chris wbiegł na boisko i rzucił piłkę pod nogi.
- Chodź zmierz się ze mną! - Krzyknął do Olivi i zaczął odbijać piłkę kolanami. Ona wybuchnęła śmiechem i podbiegła do niego. Kopnęła piłkę i popędziła do bramki, ale ją dogonił, zaczęła mu uciekać, ale ciągle stawał jej na drodze. Zaczęła odpychać go rękami i śmiać się na cały głos. W pewnym momencie złapał ją od tyłu w talii i zakręcił do okoła, a ona zaczęła piszczeć.
- Hej! Tak nie można, to faul! - Teraz Chris wybuchnął śmiechem i postawił ją na ziemię. Wykorzystała sytuację i pobiegł z piłką do bramki, Chris wyrósł przed nią jak drzewo, ich nogi się splątały i oboje się przewrócili. Chłopak upadł na plecy i pociągnął ją za sobą. Leżała na nim i śmiała się jak małe dziecko. Nagle zamilkła i spojrzała mu w oczy, a on wziął w palce kosmyk jej włosów i schował za ucho. - Dobra wstawajmy bo nas tu zasypie. - Olivia podniosła się szybko i zaczęła otrzepywać ze śniegu. - Rozumiem, że to ja wygrałam bo jeśli... - W pewnym momencie Chris złapał ją za rękę przyciągnął do siebie i zamknął jej usta pocałunkiem. Położył dłonie na jej talii i jeszcze mocniej przybliżył do siebie. Olivia zamknęła oczy i odwzajemniła pocałunek, wczepiając palce w jego włosy.


Przeczytałeś = skomentuj :D

sobota, 29 listopada 2014

Rozdział 19

Światło w kuchni zapaliło się nagle i poraziło Olivię jak tysiące promieni. Zasłoniła oczy dłonią, ale przez palce zobaczyła babcię, stojącą w przedpokoju.
- Coś się stało? - Zapytała, mrugając szybko.
- Czy ty wiesz, która jest godzina? Ja odchodziłam od zmysłów! - Dziewczyna zrobiła zdziwioną minę i spojrzała na zegarek, który pokazywał wpół do trzeciej w nocy. Otworzyła usta i popatrzyła na babcię. - Nic nie mów! Dzwoniłam chyba milion razy, a nawet nie miałam okazji jak po ciebie pojechać do tego centrum bo to towarzystwo jeszcze nie wytrzeźwiało!
- Babciu uspokój się bo ich obudzisz.
- Uspokój się?!
- Babciu proszę!
- Dobrze, ale zapraszam cię na rozmowę do kuchni. - Podniosła dumni głowę i wyszła z korytarza. Olivia przewróciła oczami i poszła za nią. Usiadła przy stole na przeciwko kobiety.
- Babciu przepraszam ale...
- Ja myślałam, że miałaś wypadek albo gorzej! - Dolly zaczęły trząść się ręce. - Ja już jednego wnuka straciłam, nie pozwolę na odebranie kolejnego.
- Babciu. - Dziewczyna wstała od stołu i kucnęła przy krześle kobiety, łapiąc ją za dłoń. - Przepraszam, nie denerwuj się już. - Dolly pogłaskała wnuczkę po głowie.
- Gdzie ty tak długo byłaś? - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.
- To długa historia.
- Ja mam czas, poza tym i tak nie mogę zasnąć. - Olivia usiadła na krześle obok.
- Powiem ci jeśli obiecasz, że nikomu tego nie powtórzysz. - Pokiwała głową, ona zaczęła opowiadać. Mówiła o wyjeździe za miasto, o tym że Chris zabrał ją na tor rajdowy, że jeździli jak szaleni, a potem kiedy wysiedli z samochodu śmiali się z nadmiaru emocji tak bardzo, że Chris przewrócił się wchodząc pod górę. Po jazdach pojechali na punkt widokowy, skąd było widać cały Londyn lepiej niż z London Eye. Trochę rozmawiali i stali na dworze mimo zbliżającej się zimy. Olivia zmieniła zdanie o Chrisie całkowicie, dostrzegła w nim ciepłego, szczerego i bardzo uczuciowego chłopaka, który tak naprawdę tylko na pokaz jest tym aroganckim i bezczelnym bramkarzem. Opowiedział jej trochę o sobie, o swojej rodzinie o tym, że zawsze chciał być bramkarzem i namawiał do tego brata, ale niestety mu się nie udało. Kiedy zrobiło się już naprawdę zimno, odwiozła go do domu, który nawet po ciemku zrobił na niej ogromne wrażenie. Piękna willa na Westbourne Green wyglądała cudownie. Duży budynek wykonany z szarego kamienia z białymi wstawkami i szarym dachem wyglądał jak najlepszy hotel. Zielone podwórko i drzewo, które otaczały dom, dodawały mu uroku i delikatności. Dzięki lampom ogrodowym widać było tam zadbane krzewy i szeroki wyłożony kostką podjazd.  Chris widząc jej zachwyt roześmiał się głośno i żartował, że to tylko mała chatka, na co Olivia dała mu kuksańca w żebro. Potem pożegnał się z nią i wysiadł, a ona pojechała do domu.
- To wszystko brzmi cudownie skarbie, ale powiedz mi jedną rzecz. - Dolly patrzyła ze spokojem w oczy wnuczki, które aż błyszczały z emocji.
- Co takiego? - Zapytała uradowana.
- Czy ten chłopak ci się podoba?
- Co? - Olivia się roześmiała. - Babciu co za bzdury...
- Przecież widzę. - Dziewczyna przestała się uśmiechać i spojrzała na kobietę z powagą.
- Szczerze to nie wiem, czuję się przy nim taka wolna, szczęśliwa jakby już nigdy nie miały mnie dogonić żadne problemy. - Wzruszyła ramionami, a oczy znowu jej zabłysły. - On ma w sobie tyle pozytywnej energii, że zaraża mnie nią jak tylko z nim rozmawiam. Jest inny niż chłopaki, których znam, jest... - Urwała nagle i uśmiechnęła się na wspomnienie o nim. - Najlepszym co mi się zdarzyło od paru tygodni. - Dolly pogładziła ją po dłoni.
- To na razie będzie naszą tajemnicą. - Uśmiechnęły się do siebie i przytuliły mocno.
- Ciesze się, że cię mam babciu.
- A ja ciebie kochanie. Teraz idź połóż się spać bo jutro mamy dzień wolny, poza tym tata ma urodziny i robimy mały poczęstunek.
- Znając ciebie babciu to będzie ogromny poczęstunek. - Olivia zaśmiała się głośno i poszła na górę, gdzie ciepła kołdra przyjęła ją w łóżku jak księżniczkę co sprawiło, że zasnęła jeszcze szybciej.



- Babciu, po co tyle jedzenia? - Robin stał przy stole kuchennym i patrzył na cały zestaw potraw, który się na nim znajdował. Cztery rodzaje sałatek, trzy ciasta, jagodowa tarta, tort wiśniowy ulubiony smak Richarda. Chłopak dostrzegł jeszcze pieczone mięso w marynacie, babeczki truskawkowe, swoją drogą skąd babcia wzięła truskawki w zimie, pomyślał. Kątem oka zobaczył łososia w maśle z sosem brokułowym i słynne szaszłyki po meksykańsku, które ojciec wprost uwielbiał.  Do tego cały talerz owoców i cukierków, w kolorowych papierkach.
- Jak to po co? Twój ojciec ma urodziny i trzeba to uczcić.
- On nie jest małym chłopcem żeby mu robić przyjęcie urodzinowe. - Robin sięgnął po jedną z babeczek,  a Dolly szybkim ruchem trzepnęła go w rękę. - Au!
- Zostaw, później będziemy jedli. - Oboje spojrzeli w stronę drzwi skąd właśnie dobiegł ich dzwonek. - Idź otworzyć. - Ponagliła go kobieta. Zrobił obrażoną minę i ruszył do przedpokoju, sięgnął po klamkę i ujrzał w drzwiach roześmianą twarz przyjaciółki jego siostry Kate.
- Cześć Robin. - Powiedziała pogodnie i zaczęła się bawić kosmykiem włosów.
- Cześć, Olivia rozmawia z kimś prze telefon od godziny, ale może uda ci się ją zaciągnąć na dół.
- Spokojnie, przeważnie mnie słucha. - Weszła do środka, a on pomógł zdjąć jej kurtkę, co wywołało uśmiech na jej twarzy. Richard zszedł ze schodów i wyjrzał zza rogu.
- O cześć Kate. - Zawołał przyjaźnie.
- Dzień dobry proszę pana i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
- Dziękuje bardzo. - Richard się rozpromienił.
W tym samym czasie na górze Olivia leżała na łóżku i machała nogami. Trzymała telefon przy uchu i rozmawiała z Chrisem od ponad godziny. Dobrze się rozumieli, rozmawiali bez presji i skrępowania, jak przyjaciele którzy znają się od zawsze.
- Nie - dziewczyna zaczęła się śmiać. - Wcale się nie bałam na rajdach.
- Jak to nie! Widziałem jak zaciskałaś palce na fotelu. - On też się śmiał, lubił z niej żartować i słyszeć jej śmiech.
- Chris.
- Co?
- Chyba ktoś puka do mojego pokoju, więc muszę kończyć.
- Dobra, może porozmawiamy później. Trzymaj się blondi.
- Bardzo śmieszne. - Wcisnęła czerwoną słuchawkę i podeszła do drzwi. Otworzyła je i bez słowa uścisnęła Kate. - Jak ja cię dawno nie widziałam!
- To samo chciałam powiedzieć.
- Co ty tu robisz?
- Pomyślałam, że wpadnę a przy okazji Robin kazał zaciągnąć cię na dół. Z kim tak namiętnie rozmawiałaś przez telefon? - Posłała jej wymowne spojrzenie.
- Nie z nikim, doktor Smith wyjaśniał mi efekty mojej pracy. - Olivia skłamała, nie chcieli z Chrisem aby ktoś o nich plotkował i na siłę robił z nich parę. - Dobra chodźmy na dół. - Obie zeszły po drewnianych schodach i udały się do salony, gdzie siedziała reszta rodziny.
- Olivia dziecko wreszcie. - Richard spojrzał na córkę. - Zaraz przyjdzie gość specjalny, zaprosiłem go z myślą o tobie na moje urodziny.
- O mnie? - Dziewczyna zdziwiła się lekko i od razu pomyślała o Chrisie. Skąd tata wiedział, że go lubi, ale to nie ważne, ważne jest to że go zobaczy. Spojrzała w stronę korytarza gdzie rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Uśmiechnęła się szeroko i spojrzała na ojca.
- Idź otworzyć. - Richard odwzajemnił uśmiech, a ona pobiegła do korytarza. Szybkim ruchem otworzyła drzwi i uśmiech znikł z jej twarzy. Na zewnątrz nie zobaczyła Chrisa tylko Kyle'a, który trzymał w ręku kwiaty i prezent.
- Stęskniłem się za tobą. - Powiedział i wszedł do środka.



Przeczytałeś? = skomentuj, a dodasz siły autorce :D





środa, 26 listopada 2014

Rozdział 18

- Mam pewien pomysł. - Chris zamknął drzwi swojego samochodu.
- Przeżyjemy?
- Co?
- Ten twój pomysł nie obejmuje skakania z wieżowca albo z Big Bena? - Chłopak wybuchnął śmiechem.
- Tym razem nie, ale musimy wziąć samochód doktora. Te przeklęte pismaki nie dały by mi żyć gdyby zobaczyli, że jeżdżę gdzieś z córką trenera. Pójdę go zapytać.
- Możemy wziąć mój samochód. - Chris spojrzał na nią zadowolony.
- Na pewno?
- Tak.
- Ale ja muszę prowadzić. - Widząc minę Olivi dodał. - Gdybym powiedział ci gdzie jedziemy zepsułbym niespodziankę.
- No dobra. - Z miną cierpiętnika zajęła miejsce pasażera.
- Boże jak tu mało miejsca!
- Dla kogoś kto ma powyżej metr dziewięćdziesiąt, no co ty niemożliwe.
- Nie możesz żyć bez sarkazmu co?
- Nie.
- Pozwolisz, że odsunę trochę siedzenie.
- Jeśli twoje nogi mają poczuć się lepiej to tak. - Posłała mu kpiący uśmiech.
- Ja z tobą nie mogę. - Chłopak odpalił silnik i wyjechał na ulicę.
- Co by się stało gdyby dziennikarze nas zobaczyli? - Zapytała nagle Olivia.
- Zaczęli by dochodzić kim jesteś,  napisali by pewnie masę artykułów, że jesteśmy parą i nie daliby ci spokoju.
- Jak ty to znosisz?
- Wiesz, jak znajdą sobie lepszy temat to zostawiają mnie w spokoju. - Posłał jej szeroki uśmiech.
- Dobra,  a skąd wiesz, że tam gdzie jedziemy nie będzie dziennikarzy?
- Uwierz mi oni nie chodzą w takie miejsca.
- Mhm. - Pokiwała głową z uśmiechem.
- Co?
- Nic.
- Co już sobie pomyślałaś? - Olivia zaczęła się śmiać.
- No nic.
Przez chwilę jechali w milczeniu, dziewczyna patrzyła na drogę i zorientowała się, że nie jadą w stronę Londynu tylko gdzieś na obrzeża. Widziała małe domki z cegły, polne dróżki i miejscowe sklepy, które były tak małe, że nie pomieściłyby nawet czterech klientów. Spojrzała na Chrisa, który skupiony właśnie skręcał w jedną z polnych drug.
- Czy to jest ten moment?
- Jaki? - Podniósł jedną brew.
- Ten, w którym wywozisz mnie do lasu, wyjmujesz piłę motorową i kroisz mnie na milion kawałków. - Oboje zaczęli się śmiać.
- To będzie musiało poczekać do następnego razu. - Uśmiechnął się do niej i skręcił w kolejną drogę. Jechali w milczeniu przez las, gdy nagle dojechali do rozwidlenia między drzewami. Było to coś na kształt parkingu z małym, drewnianym domkiem obok. Chris zaparkował obok czerwonego nissana i zadowolony wysiadł z samochodu. Olivia zrobiła to samo i rozejrzała się dookoła. Nie miała pojęcia gdzie są. Z domku wyszedł do nich mężczyzna niskiej postury w dresach i czapce z daszkiem. Uśmiechnął się przyjaźnie i podał rękę Chrisowi.
- Dawno cię nie było stary. - Powiedział i spojrzał na Olivię. - Moje uszanowanie.  - Mówiąc to podniósł czapkę do góry, co wywołało na jej twarzy cień rozbawienia.
- Olivia to jest Gerard. - Chris wskazał na niego ręką.
- Cześć.  - Przywitała się z chłopakiem, a on lekko się zarumienił.
- Gratuluję wygranego meczu. - Gerard wyjął papierosa z kieszeni. - Kibicowałem z całych sił.
- Dzięki.
- To co na dzisiaj?
- Dwa kaski i kombinezony. - Olivia spojrzała zdziwiona na Chrisa, ale on tylko do niej mrugnął. Kiedy Gerard dał mu o co prosił, wręczył dziewczynie kombinezon. - Zakładaj to na ubranie. - Nie mówiąc ani słowa zrobiła o co prosił. - Tu masz kask, ale nie zakładaj go jeszcze.
- Chris?
- Zaraz wszystkiego się dowiesz. Chodź. - Podał jej rękę, przez chwilę nie wiedziała co ma zrobić ale w końcu ujęła jego dłoń, a on pociągnął ją za sobą.  Szli w dół po kamienistej drodze, usypanej ze żwiru i ziemi. Olivia widziała w oddali jakąś polane i czarne pasy, które się na niej znajdowały. Zmarszczyła brwi ale nie mogła dostrzec nic wyraźnego. Po chwili usłyszała dźwięk silników samochodowych i pisk opon. Zatrzymała się i spojrzała na Chrisa, teraz była pewna gdzie ją zabrał.
- Jazdy rajdowe! - Chłopak spojrzał na nią zdziwiony.
- Co? Nie podoba ci się? Wiesz zawsze możemy zawrócić i jechać do domu.
- Żartujesz! Zawsze chciałam tego spróbować! - Cieszyła się jak małe dziecko, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy Chrisa. Spojrzał na nią i uznał, że takiej dziewczyny nigdy jeszcze nie poznał. Pochwyciła jego wzrok i ich oczy się spotkały.
- Idziemy? - Zapytała, pokiwał głową na potwierdzenie i ruszyli na dół. Chris pomachał do jakiegoś chłopaka w czerwonym kombinezonie,  który do nich podszedł.
- To samo co zawsze? - Zapytał.
- Tym razem dla dwóch osób.
- Jasne, chodźcie. - Poszli za nim na parking gdzie stały samochody. Chłopak przeszedł kolo kilku z nich i zatrzymał się przy białym, sportowym samochodzie o marce, której Olivia nigdy nie widziała. Na drzwiach i masce miał poprzylepiane kilka reklam, zapewne od sponsorów, a w środku wyglądał lepiej jak nie jeden rajdowy samochód. - Co powiecie na to cudeńko?
- Świetny. - Chris spojrzał na dziewczynę,  która była wniebowzięta.
- To życzę miłej jazdy, tor numer dwa jest do waszej dyspozycji. - Chłopak odszedł i otworzył im bramę na drogę. Oboje wsiedli do samochodu, a Chris pomógł Olivi zapiąć pasy. Uśmiechnął się do niej i sprawdził czy wszystko jest na swoim miejscu.
- Jakbyś miała dosyć to łap mnie za rękę.
- Nie będzie takiej potrzeby, tylko nas nie zabij. - Spojrzała na opony, które otaczały tory. W razie co wylądujemy na nich, pomyślała.
- Spokojnie. - Założył kask, a ona zrobiła to samo. Chłopak wyjechał na tor i od razu wcisnął pedał gazu, a ją lekko wbiło w siedzenie. Na pierwszym zakręcie samochód zrobił obrót i z piskiem opon pojechał do przodu. To było niesamowite uczucie być tak szybkim i niedoścignionym. Trasa była cudowna, co raz były jakieś zakręty lub pętle dzięki, którym jazda była jeszcze bardziej ekscytująca. Dym z rury wydechowej ciągnął się za nimi jak ogon, a pisk opon dodawał adrenaliny. Chris kręcił kierownicą na wszystkie strony, a ona śmiała się jak małe dziecko.


poniedziałek, 24 listopada 2014

Rozdział 17

- Chris? - Położyła mu dłoń na kolanie, a on podniósł głowę i spojrzał na nią. - Wszystko w porządku?
- Jak najbardziej. - Zmusił się do uśmiechu, ale ona to zauważyła. Usiadła obok niego. - Stęskniłaś się za mną? - Zapytał z drwiącym uśmiechem.
- Przestań,  widzę że coś się stało. Mógłbyś chociaż raz przestać udawać aroganckiego chłopaczka i szczerze porozmawiać.
- No widzisz, ale ja wcale nie udaję. - Kolejny uśmiech. Olivia wypuściła powietrze z ust.
- Dobra zapomnij, że tu byłam. - Wstała i udała się do zejścia z trybun.
- Mój ojciec zdradza matkę. - Zatrzymała się i odwróciła w stronę Chrisa. - Sama widzisz nie ma się czym chwalić. - Olivia nie wiedziała co powiedzieć, wróciła i ponownie usiadła obok chłopaka. - Wiem szokujące, taka dobra rodzina, a ja mówię ci takie rzeczy.
- Jeśli chodzi ci o status pieniężny, to bogaci też się zdradzają. Nawet częściej niż ci biedni. - Chłopak uśmiechnął się blado. - Twoja mama wie?
- Nie, załamałaby się.
- To skąd ty o tym wiesz,  może to nieprawda.
- Widziałem go z kochanką. - Olivia patrzyła na niego poważnie. - Parę dni temu powiedziałem mu o tym. Wyobraź sobie, że strasznie się zdziwił. - Chris się zaśmiał.  - Mówi, że już z tym skończył ale nie wiem co o tym myśleć. Już mu nie wierzę.
- Może porozmawiaj z nim na spokojnie.
- Nie umiem z nim spokojnie rozmawiać.
- A próbowałeś chociaż? - Nie odezwał się. - Może kiedyś mu wybaczysz.
- Dla mnie zdrada jest czymś, czego nie można wybaczyć.
- Ta, wiem coś o tym.
- Chłopak? - Tylko pokiwała głową. - Mogłabyś nikomu nie mówić o tym co ci tu powiedziałem?
- Jasne.
- Dzięki.
- Wiesz w takiej sytuacji powinieneś chyba się napić. - Chris roześmiał się głośno.
- Jakbym chciał pić wtedy kiedy mam problem już dawno byłbym alkoholikiem. - Oboje zaczęli się śmiać, Chris spojrzał na boisko, a ona pocałowała go w policzek. - Za co to było?
- Za wygrany mecz. - Uśmiechnęła się do niego.
- Muszę częściej wygrywać.
- Chodź. - Podała mu rękę.
- Gdzie?
- Moja babcia mówi, że na smutki najlepsze są ciastka, a ja zostawiłam całe opakowanie u doktora w gabinecie.
- To musimy się pospieszyć bo to straszny łasuch.


Smith siedział w gabinecie i zajadał się ciastkami od babci Olivi. Był z siebie dumny, udało mu się przekonać Olivię, aby poszła do Chrisa. Wiedział, że ciągnie ich do siebie, mimo że oni sami jeszcze nie zdawali sobie z tego sprawy. Chris to mój chłopak,  pomyślał i zasługuje na taką dziewczynę jak Olivia, a ta Serena niech zostawi go w spokoju. Sięgnął po kolejne ciastko, kiedy do gabinetu wszedł Chris i Olivia.
- A nie mówiłem! Już się opycha! - Chłopak zaczął się śmiać i usiadł obok doktora.
- Widzę, że już ci lepiej. - Smith poprawił okulary.
- Miałem swoją chwilę słabości. - Uśmiechnął się do Olivi, która to odwzajemniła.
- Jak się czuje tata? - Doktor zwrócił się do dziewczyny.
- Chyba już lepiej, rano zaczął odróżniać kolory. - Wszyscy zaczęli się śmiać.
- Ja tylko raz dałem się namówić na picie po meczu. - Smith przeciągnął się w fotelu. - I to był mój błąd.
- Właśnie, a dlaczego ty nie masz kaca? - Olivia spojrzała na Chrisa, który odsłonił białe zęby.
- Jest na to bardzo prosty sposób. Kiedy koledzy dolewają ci kolejnych trunków nie protestujesz tylko bierzesz sobie pustą szklankę od kolegi, a jemu podkładasz pełną.
- Sprytne.
- Chris jest przebiegły jak łasica w trakcie polowania.
- Skąd pan bierze te porównania? - Chris zaczął się śmiać.
- Jak to skąd? Wymyślam je!
- To wszystko jasne. - Chłopak mrugnął do Olivi, która usiadła na kanapie przy oknie.
- No to młodzieży zbierajcie się do domu.
- Słucham? - Dziewczyna spojrzała na doktora.
- No tak, nie macie co tu robić więc cieszcie się życiem. Idźcie na piwo, na rolki albo do kina gdzie tam chcecie. - Oboje patrzyli na niego zdziwieni, aż w końcu Chris się odezwał.
- Mi dwa razy nie trzeba powtarzać. - Wstał i zapiął kurtkę.  - Idziesz? - Zapytał Olivię, która miała minę jakby zobaczyła ducha.
- Doktorze a co z moim stażem?
- Nie ucieknie, poza tym wczoraj byłaś lekarzem na meczu więc tobie też należy się odpoczynek. - Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i wzięła kurtkę z wieszaka.
- Do widzenia!
- Pa dzieci, bawcie się dobrze. - Powiedział pod nosem i uśmiechnął się z zadowoleniem.
- To co gdzie jedziemy? - Zapytał Chris kiedy doszli do samochodów.
- Chyba do domu. - Olivia otworzyła drzwi i oparła się o nie.
- Dobra. - Powiedział. - Do mnie czy do ciebie? - Dziewczyna roześmiała się.
- Ty mnie chyba nie zrozumiałeś. Ty jedziesz do siebie, a ja do siebie.
- Znowu będziesz zgrywać niedostępną?
- O czym ty mówisz?
- Przychodzisz na trybuny, pocieszasz mnie, trzymasz za rękę,  śmiejesz się razem ze mną, a teraz znowu próbujesz mi udowodnić, że mną gardzisz, a mówisz że to ja udaję. - Patrzyła na niego uważnie. - Dobra to cześć. - Chłopak chciał wsiąść do samochodu.
- Chris! - Spojrzał na nią pytająco. - Przepraszam. Gdzie chcesz mnie zabrać? - Zapytała, a on tylko uśmiechnął się zawadiacko.


sobota, 22 listopada 2014

Rozdział 16

- Chłopcy jestem z was dumny! - Richard stał w szatni na ławce, aby wszyscy go widzieli. - Jestem dumny i wiecie co? Dzisiaj stawiam kolejkę dla wszystkich! - Na te słowa rozległy się brawa i krzyki radości. - Chris wielki szacunek na bramce, a Robin strzelić cztery bramki to jest coś. Brawo synu, powiedziałbym, że masz to po mnie ale mógłbyś się obrazić, brawa również dla Iana, to co zrobiłeś w ostatniej minucie było niesmaowite. To co przebierajcie się i kierowca busa zawiezie nas do knajpy. - Mężczyzna zeskoczył z ławki i wyszedł na korytarz gdzie stała jego córka.
- Gratuluję tato.
- Mój pierwszy mecz z nimi, a tu taki sukces wiesz co to dla mnie oznacza?
- Pewnie mi powiesz.
- Zostaję tutaj! W Londynie! - Na twarzy dziewczyny pojawił się szeroki uśmiech, przytuliła się do ojca, w tej samej chwili z szatni wyszedł Chris i obserwował ich. Mimowolnie się uśmiechnął, on nie miał takich relacji z rodzicami.
- Pójdę przygotować autokar dla chłopaków. - Olivia odprowadziła ojca wzrokiem i spojrzała na Chrisa. Szedł w jej kierunku, powolnym krokiem, przebrany w klubowy dres.
- Gratuluję panu bramkarzowi. - Powiedziała, a on się uśmiechnął.
- Dziękuję. To znaczy, że teraz dostanę buziaka.
- Chciałbyś prawda?
- Umowa to umowa. - Przez chwilę ich ozy się spotkały, ale z szatni wyszedł Robin,
- Chris! Mój człowiek. - Podszedł do chłopaka i klapnął go po głowie. - Jak ty walczyłeś o tą bramkę jak lew. Był genialny prawda Olivia? - Dziewczyna spojrzała na Chrisa, który chyba lekko się speszył.
- Tak, genialny. - Powiedziała spokojnie i spojrzała mu w oczy. W tym samym momencie cała drużyna wyszła z szatni.
- To co idziemy?  - Robin był wniebowzięty.
- Zaraz do was dołączę. - Chris cały czaś wpatrywał się w Olivię.
- Dobra ale szybko, cześć siostra. - Pocałował ją w policzek i pobiegł za chłopakami.
- No idź,  bo pojadą bez ciebie.
- Beze mnie! - Chris się zaśmiał. - Beze mnie nie ma imprezy. - Uśmiechnęła się tylko blado. - Coś się stało? - Podszedł do niej bliżej.
- Nie.
- Olivia.
- Nic poprostu zdałam sobie sprawę, że nie mam szczęścia do facetów.
- Chodzi o Kyle'a? Zrobił ci coś?
- Nie, nie. Ja powiedziałam za dużo. Lepiej już pojadę. - Złapał ją za ramię.
- Co się stało?
- Nic, naprawdę muszę jechać do babci.
- Może pojedziesz z nami?
- Nie. - Odeszła kilka kroków i zatrzymała się przy wyjściu. - Ale dziękuję.  - Uśmiechnęła się, a on zrobił to samo.


- O Boże, Olivia proszę daj mi spać. - Robin odganiał siostrę ręką.
- Nigdzie nie pójdę,  a ty wstawaj!
- Nie krzycz. - Chłopak zaslonił się poduszką.
- Wstawaj albo przyslę tu babcię! Będziesz wtedy leczył kaca jej koktajlami.
- Boże za co.
- Za twoją głupotę. - Specjalnie trzasnęła drzwiami i zeszła na dół. Richard siedział przy stole, a głowę opierał na rękach. - Widzę, że ty też jesteś w formie.
- Co? - Ojciec podniósł głowę i spojrzał na nią. - Kochanie trochę się wczoraj zasiedzieliśmy.
- Chyba spiliście. Wczoraj ledwo weszliście do domu, nie wiem jakim cudem wysiedliście z taksówki, ale współczuję kierowcy.
- Olivia skarbie...
- Tato jak ci nie wstyd, trener i tak się upić.
- Sytuacja wymknęła mi się spod kontroli.
- Tato nie rozśmieszaj mnie.
- Dziś nie mam trenigu, nie denrwuj się tak.
- No ja się nie dziwię, że nie masz trenigu skoro wszyscy jesteście w takim stanie. - Olivia machała rękami.
- Dobrze mówi. - Babcia weszła do kuchni. - Taki stary, a taki głupi.
- Mamo proszę, już dawno skończyłem osiemnaście lat.
- Ale zatrzymałeś się na piętnastu.
- Ja jadę do centrum, w końcu mi dziś stażu nie odwołali. - Olivia sięgnęła po torbę.
- Jedź kochanie tylko ostrożnie. - Dziewczyna pocałowała babcię w policzek i ruszyła do korytarza. Zaczęła ubierać kurtkę, kiedy Dolly podbiegła do niej. - Olivia weź. - Podała jej mały,  plastikowy pojemnik. - Ciasteczka, upiekłam,  poczęstujesz doktora.
- Babciu nie trzeba było.
- Trzeba trzeba,  ty jedźle, a ja postawię tych dwóch na nogi.
- Powodzenia, Robin nadal śpi z nogami tam gdzie powinna leżeć głowa.
- Dam radę. - Olivia posłała jej uśmiech i wyszła na dwór. Wsiadła do samochodu kiedy usłyszała dzwonek telefonu.
- Kate ty żyjesz!
- To samo mogłabym powiedzieć o tobie.
- Co u ciebie?
- Oglądałam wczoraj mecz i jestem dumna z Robina. - Dziewczyna była widocznie zadowolona.
- O tak możesz być dumna z jego ogromnego kaca, którego nabawił się po meczu.
- Przestań,  musiał się zabawić.
- Ty naprawdę ślepo go kochasz. - Olivia się zaśmiała.
- Aż tak to widać.
- On tego nie widzi, więc musisz mu powiedzieć.
- Powiem, ale w odpowiednim czasie.
- Dobrze, zadzwonię wieczorem bo muszę jechać do ośrodka treningowego.
- Trzymaj się.
Olivia wcisnęła pedał gazu i wyjechała na ulicę. Dojechanie do ośrodka zajęło jej ponad godzinę, przez duże korki. Wbiegła do środka i zdyszana wpadła do skrzydła leczniczego.
- Spokojnie, przybiegłaś tu na piechotę? - Doktor Smith był wyraźnie rozbawiony.
- Doktorze bardzo przepraszam za spóźnienie ale...
- Olivia to nie jest wojsko każdemu się zdarza.
- Nie jest pan zły?
- Za co, ubieraj kitel dziś nie mamy dużo pracy bo nasza drużyna zabalowała.
- To oni tak zawsze?
- Przeważnie.
- Boże.
- Ale nie denerwuj się, upijają się tylko jak wynik przekroczy 4.
- Niech mnie pan nie straszy.
- Na przykład Kyle jest dziś w pracy.
- Co pan powie. - Olivia usiadła na krześle.
- Jest po odwyk, nie pije od zajścia z wypadkiem.
- Skąd pan wie o wypadku?
- Chris mi powiedział.
- Chris? - Olivia wytrzeszczyła oczy.
- Uważam go za przyjaciela, a on lubi mi się zwierzać. Jest zamknięty w sobie, ale udaję mi się czasem nakłonić go do rozmowy.
- Czemu pan mi to mówi?
- Tak tylko mówię. - Doktor uśmiechnął się pod nosem. - Dzisiaj też mi się zwierzał.
- Co? To Chris tu był?
- Pewnie nadal tu jest, poszedł posiedzieć na boisku. - Olivia pokiwała głową. - Jeśli chcesz możesz do niego iść.
- Ja? Nie, dlaczego.
- Jak wolisz, więc idź i posiedź z drużyną juniorów. - Dziewczyna wstała i podeszła do drzwi.
- Doktorze, to ja może pójdę do Chrisa. - Smith tylko pokiwał głową i po raz kolejny uśmiechnął się pod nosem.
Olivia weszła na boisko, rozejrzała się dookoła i zobaczyła go. Siedział na trybunach z głową schowaną w dłonie. Był zdenerwowany, poznała to bo szybko uderzał stopą o podłogę. W jednej chwili poczuła, że chce mu pomóc.

czwartek, 20 listopada 2014

Rozdział 15

- Proszę pana przecież jestem na liście. - Olivia pokazała ochroniarzowi swoje nazwisko palcem.
- Tak wiem, ale bez przepustki pani nie wpuszczę. - Otyły, wysoki mężczyzna powoli zaczynał działać jej na nerwy. Spojrzała na Emirates Stadion, na którym za chwilę miał zacząć się mecz z Norwich, a ona miała być dzisiaj głównym lekarzem drużyny.
- Proszę na mnie spojrzeć.  - Rozłożyła ręce.  - Czy ja wyglądam jak terrorysta?
- Wie pani, najciemniej pod latarnią. - Dziewczyna przewróciła oczami.
- Posłuchaj no koleś! - Zaczęła machać mu palcem przed twarzą.  - Jeśli komuś z drużyny stanie się krzywda,  a mnie tam nie będzie żeby mu pomóc,  to będzie twoja wina!
- Nauczy się pani nosić przepustkę. - Olivia wytrzeszczyła na niego oczy, a on cofnął się lekko.
- Zaraz ci przyłożę!
- Niech pani uważa, to była groźba do policjanta na służbie. - Mężczyzna poprawił swoją odznakę.
- A jaki z pana policjant, pewnie story tu pan i objada się pączkami,  a ja nie mogę wejść na stadion!
- Niech się pani uspokoi bo będę musiał panią wyprowadzić.
- Tylko spróbuj. - Spiorunowała go wzrokiem.
- Olivia jakiś problem? - Chris stanął obok niej i uścisnął rękę ochroniarzowi, w ręku trzymał butelkę wody, a na sobie miał zielony strój bramkarza.
- Dzięki Bogu, że jesteś. - Olivia wypuściła powietrze z ust.
- Wow, pierwszy raz mnie tak witasz.  - Uśmiechnął się zawadiacko.
- To nie czas na twoje denne teksty.
- No tak, powrót do rzeczywistości. - Chłopak wziął łyka wody.
- Ten pan nie chce mnie wpuścić na stadion.
- W porządku All. - Chris zwrócił się do ochroniarza. - Ona jest ze mną.  - Oboje weszli do środka drzwiami dla sportowców. Najpierw przez długi tunel, do czterech par drzwi, na jednych z nich widniał napis ,, szatnia".
- Dziękuję, nie wiem co bym bez ciebie zrobiła. - Chris znowu obdarzył ją uśmiechem.
- Twoje szczęście, że wyszedłem po telefon do samochodu.
- Wiesz gdzie jest mój tata?
- Pewnie już na boisku.
- Dzięki. - Szybkim krokiem zwróciła się ku wyjściu na murawę.
- Olivia! - Głos Chrisa odbił się od ścian. Odwróciła się szybko.
- Tak. - Podszedł do niej powolnym krokiem.
- Co byś powiedziała na mały buziak po wygranym meczu?
- Może lepiej kopniaka? - Chris zaczął się śmiać.
- Mówię serio, o wygranym meczu należy mi się buziak w policzek.
- Mama na pewno cię ucałuje.  - Poklepała go po policzku i znowu zaczęła iść.
- Całus jeśli będzie 5:0 dla nas! - Zatrzymała się po raz drugi i spojrzała w jego stronę.
- Dobra, ale tylko 5:0.
- Szy kuj się! - Pokazał w jej stronę palcem i zniknął za drzwi ami szatni. Dziewczyna roześmiała się i pokręciła głową. Podbiegła do ojca,  który siedział z Kylem na krzesełkach dla rezerwowych.
- Nareszcie, dziecko gdzie ty byłaś?  - Richard popatrzył na nią zdziwiony. - W naszej rodzinie to zwykle Robin się spóźnia.
- Długa historia. - Usiadła obok ojca, nie zwracając uwagi na Kyle'a.
- Zaraz zaczynamy. - Richard zatarł ręce.
Mecz przebiegał w dość nerwowej atmosferze tylko przez pierwsze dziesięć minut, po tym czasie Robin strzelił dwie bramki, a Chris obronił trzy. Olivia patrzyła na niego ukradkiem i stwierdziła, że jest naprawdę dobry. Gra trwała dalej, a Richard cały czas chodził obok linii boiska i coś krzyczał do zawodników.
- Nadal jesteś na mnie zła.  - Olivia spojrzała w prawo, gdzie siedział Kyle.
- Tak.
- Przepraszam,  co mam zrobić żebyś mi wybaczyła.
- Powinieneś przepraszać Chrisa i mojego brata, nie mnie. - Olivia patrzyła na brata, który właśnie pędził z piłką w kierunku bramki Norwich. Trafił,  a kibice oszaleli, nawet Chris krzyknął coś przy bramce. Może rzeczywiście będę musiała go pocałować,  pomyślała ale wyrwał ją z tego głos Kyle'a.
- To nie jest takie łatwe, oni grają nic im nie jest, a ja siedzę tu jak kaleka.
- Siedzisz tu na własne życzenie,  mogłeś nie wsiadać wtedy do samochodu. - Kyle złapał ją za rękę, a ona spojrzała na niego zaskoczona. - Przestań. - Próbowała zabrać dłoń, ale jej nie puszczał.
- Zależy mi na tobie, nie chcę żeby to się tak skończyło.
- Puść mnie Kyle.
Sędzia ogłosił koniec pierwszej połowy, a ona uwolniła się z uścisku chłopaka.
Richard poklepywał chłopaków po plecach, a Robinowi zmierzwił włosy.
- Mój chłopak!
- Tato ludzie patrzą. - Robin zaczął poprawiać włosy.
- Trzy zero. - Chris podszedł do Olivii z uśmiechem na ustach.
- Nie szczerz się tak to dopiero pierwsza połowa. - Olivia uśmiechnęła się przebiegle, a on kucnął obok niej, na co Kyle zrobił zmieszaną minę.
- Właśnie pierwsza połowa, to znaczy że w drugiej dostrzelimy jeszcze dwie bramki.
- Tak?
- Tak. - Oboje zaczęli się śmiać
- Chris! Chodz tu! Tobie też trzeba pogratulować. - Richard trzymał lekko poirytowanego Robina w ramionach. Chris posłał Olivi uśmiech i pobiegł w ich kierunku.
- Od kiedy wy się lubicie?
- Kyle to nie jest twoja sprawa, poza tym to dzięki tobie i twojej historii.
- Uważaj na niego.
- Jedyne na co powinnam uważać to ty.
- Nie bądź taka. - Chłopak próbował dotknąć jej policzka ale się odsunęła.
- Jaka? Obrażona, chłodna wiesz zazwyczaj jestem taka dla ludzi, którzy mnie oszukują.
- Przepraszałem cię.
- Był już taki jeden co ciągle mnie przepraszał, a potem nakryłam go z koleżanką ze studiów.
Druga połowa właśnie się zaczęła,  a Arsenal już wygrywał cztery zero. Richard był wniebowzięty,  a kibice szaleli.
- To kompletny kretyn. - Olivia przeniosła wzrok z Chrisa na Kyle'a.
- Kto? - Warknęła w jego kierunku.
- Ten, który cię zdradził.
- Nawet był podobny do ciebie.
- Olivia proszę cię.
- Nie proś i daj mi spokój. - Dziewczyna podeszła do ojca. Do końca meczu została niecała minuta, Olivia uśmiechnęła się cztery zero, Chris będzie musiał obejść się bez swojego całusa. Kątem oka spostrzegła Iana Carvera,  który biegł z piłką pod bramkę Norwich.
- O nie. - Spojrzała na zegarek, trzydzieści sekund. - Proszę nie traw. - Powiedziała cicho.
- Mecz zakończony. - Rozległ się głos komentatora. - Wynik pięć zero dla Arsenalu.
Olivia opuściła ręce, a Chris przesłał w jej kierunku czarujący uśmiech.





poniedziałek, 17 listopada 2014

Rozdział 14

Chris otworzył drzwi do domu i wszedł do środka. Rzucił torbę treningową obok schodów i udał się do kuchni. Otworzył lodówkę i wziął duży łyk soku pomarańczowego. Uśmiechnął się pod nosem, to był dobry dzień, stwierdził i udał się do ogrodu gdzie jego mama przycinała róże.
- Cześć. - Rzucił w jej kierunku. Odwróciła się i obdarzyła go uśmiechem.
- Chris, nie słyszałam jak wchodziłeś. Jak było na treningu?
- Zadziwiająco dobrze. - Usiadł na schodach tarasu. - Pomóc ci?
- Nie, już kończę. Zresztą nie masz talentu do kwiatów.
- Racja. Ojciec w domu?
- Nie, znasz tatę nadal jest w pracy. - Odkąd Henry Ross zakończył karierę bramkarza w narodowej drużynie Anglii, zaczął pracę w lokalnym klubie piłkarskim dla młodzieży,  co jak mówił uspokajało go. - Wróci wieczorem, a masz do niego jakąś sprawę?
- Ja? Do ojca?
- Synu ja wiem, że wasze relacje są napięte odkąd nie pozwoliłeś mu załatwić sobie miejsca w Arsenalu, ale postaraj się dla mnie.
- Nie wiem czy dam radę ale spróbuję. - Pogładziła syna po policzku.
- Chodź upiekłam dziś ciasto jabłkowe. - Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
- Wiesz jak mnie przekupić. - Po tych słowach poszedł z Alice do domu.
- Jutro mecz co? - Kobieta kroiła ciasto, starannie wyjmując każdy kawałek.
- Zobaczysz damy im popalić.
- Z tobą na bramce, nie wątpię. - Syn posłał jej dumny uśmiech.
- Jak dobrze być w domu! - Henry wszedł do środka i pocałował żonę w policzek, co robił dość rzadko, więc Chris wywnioskował, że ojciec ma dobry humor. - Synu, dziś wcześniej wróciłeś?
- To ty wróciłeś za późno. - Chłopak usiadł na jednym z krzeseł i zmierzył ojca wzrokiem.
- Może trochę się zasiedziałem.  - Mężczyzna spojrzał na zegarek.
- Co często ci się to zdarza.
- Chris. - Alice spojrzała na syna błagalnie, nie lubiła kiedy się kłócili. Pochwycił wzrok matki i pokiwał głową, ze zrozumieniem.
- Mam dla ciebie dwie wiadomości. - Henry usiadł na przeciwko chłopaka. - Jedną złą,  a drugą dobrą, od której mam zacząć?
- Jak chcesz. - Patrzył na niego obojętnie.
- Będę jutro na twoim meczu z Norwich.
- A to rzeczywiście jest zła wiadomość. - Chris oparł się o krzesło.
- Ale to była ta dobra. - Oburmuszył się ojciec.
- O. - Nic więcej nie udało mu się powiedzieć, a Henry wiedział że syn robi sobie z niego żarty. - No a ta prawdziwa zła wiadomość. - Zapytał widząc minę mężczyzny.
-  Twój brat nie wraca w tym miesiącu.
- Jak to? Przecież mówił...
- Wiem co mówił, ale zadzwonił, że nie może teraz wyjechać.
- To kiedy przyjedzie? - Alice podała talerz z jedzeniem Henremu.
- Powiedział, że zadzwoni. - Chris spojrzał na ojca i skrzyżował ręce na piersiach. James pracował jako lekarz sportowy w Glasgow i rzadko przyjeżdżał do domu. Był dwa lata straszy od Chrisa, ale mimo to dogadywali się świetnie, dlatego cały czas miał nadzieję, że James wróci i znajdzie pracę w Londynie, wtedy znowu byliby nierozłączni.
- Ja do niego zadzwonię, może coś się stało. - Alice poszła na górę, a Henry Spojrzał na Chrisa, który siedział ze wzrokiem wbitym w podłogę.
- Jak sobie radzisz na treningach? - Ojciec próbował odwrócić uwagę syna.
- Dobrze. - Odpowiedział sucho.
- Richard jest dorbrym trenerem, na razie rozmawiałem z nim tylko przez telefon, ale może się tam do was wybiorę.
- Jak chcesz. - Chris wzruszył ramionami i wstał od stołu.
- Czemu się tak zachowujesz? Co ja ci takiego zrobiłem? - Henry kręcił głową z niedowierzaniem. - Porozmawiajmy jak mężczyźni i nie zachowuj się już jak rozwydrzone dziecko! - Ojciec uderzył pięścią w stół. Chris spojrzał w kierunku schodów,  na których parę minut temu zniknęła mama i usłyszał jej głos, rozmawiała z Jemesem przez telefon. Wyprostował się i przyjął wściekły wyraz twarzy.
- Widzę, że sam nie potrafisz się domyślić więc wreszcie cię uświadomię.
- Zamieniam się w słuch. - Mężczyzna usadowił się na krześle.
- Mama myśli, że tak między nami jest bo nie wierzyłeś we mnie i sam chciałeś załatwić mi miejsce w Arsenalu.
- To było dawno i nie prawda, poza tym...
- Przestań mi przerywać bo zakończymy tę rozmowę. - Syknął Chris. - To była tylko moja bajeczka dla mamy.
- O czym ty mówisz? - Chris znowu spojrzał na schody.
- Trzy miesiące temu wyjechałeś na zgrupowanie.
- Tak.
- Tak powiedziałeś nam, a jakimś dziwnym trafem widziałem cię, całującego jakąś młodą panienkę pod hotelem Victoria. - Henry słysząc te słowa zamarł i otworzył szeroko oczy. - Zdradzasz matkę!
- Chris bądź cicho.
- Za długo byłem cicho, od trzech miesięcy ratuję ci tyłek!
- Posłuchaj to już dawno skończone. - Ojciec mówił przyciszonym głosem.
- Jeśli dowiem się, że mnie okłamałeś pójdę z tym do mediów rozumiesz.
- Chris to był błąd, bywałem wtedy mało w domu, potrzebowałem kogoś bliskiego...
- Przestań mi o tym mówić bo nie wytrzymam i dostaniesz w ryj. - Henry nie wiedział co powiedzieć.
- James wie? - Zapytał.
- Oczywiście, że wie! Myślę, że właśnie dlatego nie zajrzał do domu od trzech miesięcy.
- Ja już z tym skończyłem, przysięgam.
- Twoje słowo nic dla mnie nie znaczy, a co do mamy to nie martw się ja nie będę tym, który złamie jej serce, ale powtarzam ci po raz drugi. - Nachylił się do ojca i spojrzał mu w oczy. - Jeśli dowiem się, że twój romansik nadal trwa całe media w Londynie będą miały nową sensację, a ja udam przed mamą,  że pierwszy raz o tym słyszę. Brzydzę się zdradą i jeśli jeszcze raz zrobisz coś takiego, własnoręcznie wrzucę cię z domu.
- To już skończone Chris. - Chłopak wyprostował się, a do kuchni weszła Alice.
- Coś się stało? - Zapytała z troską.
- Nie mamo, mieliśmy z tatą małą pogawędkę. - Chris obdarzył Henrego szyderczym uśmiechem i szybkim krokiem opuścił kuchnię.


Kochani! Dziękuję za komentarze :D dodajecie mi energii <3