czwartek, 20 listopada 2014

Rozdział 15

- Proszę pana przecież jestem na liście. - Olivia pokazała ochroniarzowi swoje nazwisko palcem.
- Tak wiem, ale bez przepustki pani nie wpuszczę. - Otyły, wysoki mężczyzna powoli zaczynał działać jej na nerwy. Spojrzała na Emirates Stadion, na którym za chwilę miał zacząć się mecz z Norwich, a ona miała być dzisiaj głównym lekarzem drużyny.
- Proszę na mnie spojrzeć.  - Rozłożyła ręce.  - Czy ja wyglądam jak terrorysta?
- Wie pani, najciemniej pod latarnią. - Dziewczyna przewróciła oczami.
- Posłuchaj no koleś! - Zaczęła machać mu palcem przed twarzą.  - Jeśli komuś z drużyny stanie się krzywda,  a mnie tam nie będzie żeby mu pomóc,  to będzie twoja wina!
- Nauczy się pani nosić przepustkę. - Olivia wytrzeszczyła na niego oczy, a on cofnął się lekko.
- Zaraz ci przyłożę!
- Niech pani uważa, to była groźba do policjanta na służbie. - Mężczyzna poprawił swoją odznakę.
- A jaki z pana policjant, pewnie story tu pan i objada się pączkami,  a ja nie mogę wejść na stadion!
- Niech się pani uspokoi bo będę musiał panią wyprowadzić.
- Tylko spróbuj. - Spiorunowała go wzrokiem.
- Olivia jakiś problem? - Chris stanął obok niej i uścisnął rękę ochroniarzowi, w ręku trzymał butelkę wody, a na sobie miał zielony strój bramkarza.
- Dzięki Bogu, że jesteś. - Olivia wypuściła powietrze z ust.
- Wow, pierwszy raz mnie tak witasz.  - Uśmiechnął się zawadiacko.
- To nie czas na twoje denne teksty.
- No tak, powrót do rzeczywistości. - Chłopak wziął łyka wody.
- Ten pan nie chce mnie wpuścić na stadion.
- W porządku All. - Chris zwrócił się do ochroniarza. - Ona jest ze mną.  - Oboje weszli do środka drzwiami dla sportowców. Najpierw przez długi tunel, do czterech par drzwi, na jednych z nich widniał napis ,, szatnia".
- Dziękuję, nie wiem co bym bez ciebie zrobiła. - Chris znowu obdarzył ją uśmiechem.
- Twoje szczęście, że wyszedłem po telefon do samochodu.
- Wiesz gdzie jest mój tata?
- Pewnie już na boisku.
- Dzięki. - Szybkim krokiem zwróciła się ku wyjściu na murawę.
- Olivia! - Głos Chrisa odbił się od ścian. Odwróciła się szybko.
- Tak. - Podszedł do niej powolnym krokiem.
- Co byś powiedziała na mały buziak po wygranym meczu?
- Może lepiej kopniaka? - Chris zaczął się śmiać.
- Mówię serio, o wygranym meczu należy mi się buziak w policzek.
- Mama na pewno cię ucałuje.  - Poklepała go po policzku i znowu zaczęła iść.
- Całus jeśli będzie 5:0 dla nas! - Zatrzymała się po raz drugi i spojrzała w jego stronę.
- Dobra, ale tylko 5:0.
- Szy kuj się! - Pokazał w jej stronę palcem i zniknął za drzwi ami szatni. Dziewczyna roześmiała się i pokręciła głową. Podbiegła do ojca,  który siedział z Kylem na krzesełkach dla rezerwowych.
- Nareszcie, dziecko gdzie ty byłaś?  - Richard popatrzył na nią zdziwiony. - W naszej rodzinie to zwykle Robin się spóźnia.
- Długa historia. - Usiadła obok ojca, nie zwracając uwagi na Kyle'a.
- Zaraz zaczynamy. - Richard zatarł ręce.
Mecz przebiegał w dość nerwowej atmosferze tylko przez pierwsze dziesięć minut, po tym czasie Robin strzelił dwie bramki, a Chris obronił trzy. Olivia patrzyła na niego ukradkiem i stwierdziła, że jest naprawdę dobry. Gra trwała dalej, a Richard cały czas chodził obok linii boiska i coś krzyczał do zawodników.
- Nadal jesteś na mnie zła.  - Olivia spojrzała w prawo, gdzie siedział Kyle.
- Tak.
- Przepraszam,  co mam zrobić żebyś mi wybaczyła.
- Powinieneś przepraszać Chrisa i mojego brata, nie mnie. - Olivia patrzyła na brata, który właśnie pędził z piłką w kierunku bramki Norwich. Trafił,  a kibice oszaleli, nawet Chris krzyknął coś przy bramce. Może rzeczywiście będę musiała go pocałować,  pomyślała ale wyrwał ją z tego głos Kyle'a.
- To nie jest takie łatwe, oni grają nic im nie jest, a ja siedzę tu jak kaleka.
- Siedzisz tu na własne życzenie,  mogłeś nie wsiadać wtedy do samochodu. - Kyle złapał ją za rękę, a ona spojrzała na niego zaskoczona. - Przestań. - Próbowała zabrać dłoń, ale jej nie puszczał.
- Zależy mi na tobie, nie chcę żeby to się tak skończyło.
- Puść mnie Kyle.
Sędzia ogłosił koniec pierwszej połowy, a ona uwolniła się z uścisku chłopaka.
Richard poklepywał chłopaków po plecach, a Robinowi zmierzwił włosy.
- Mój chłopak!
- Tato ludzie patrzą. - Robin zaczął poprawiać włosy.
- Trzy zero. - Chris podszedł do Olivii z uśmiechem na ustach.
- Nie szczerz się tak to dopiero pierwsza połowa. - Olivia uśmiechnęła się przebiegle, a on kucnął obok niej, na co Kyle zrobił zmieszaną minę.
- Właśnie pierwsza połowa, to znaczy że w drugiej dostrzelimy jeszcze dwie bramki.
- Tak?
- Tak. - Oboje zaczęli się śmiać
- Chris! Chodz tu! Tobie też trzeba pogratulować. - Richard trzymał lekko poirytowanego Robina w ramionach. Chris posłał Olivi uśmiech i pobiegł w ich kierunku.
- Od kiedy wy się lubicie?
- Kyle to nie jest twoja sprawa, poza tym to dzięki tobie i twojej historii.
- Uważaj na niego.
- Jedyne na co powinnam uważać to ty.
- Nie bądź taka. - Chłopak próbował dotknąć jej policzka ale się odsunęła.
- Jaka? Obrażona, chłodna wiesz zazwyczaj jestem taka dla ludzi, którzy mnie oszukują.
- Przepraszałem cię.
- Był już taki jeden co ciągle mnie przepraszał, a potem nakryłam go z koleżanką ze studiów.
Druga połowa właśnie się zaczęła,  a Arsenal już wygrywał cztery zero. Richard był wniebowzięty,  a kibice szaleli.
- To kompletny kretyn. - Olivia przeniosła wzrok z Chrisa na Kyle'a.
- Kto? - Warknęła w jego kierunku.
- Ten, który cię zdradził.
- Nawet był podobny do ciebie.
- Olivia proszę cię.
- Nie proś i daj mi spokój. - Dziewczyna podeszła do ojca. Do końca meczu została niecała minuta, Olivia uśmiechnęła się cztery zero, Chris będzie musiał obejść się bez swojego całusa. Kątem oka spostrzegła Iana Carvera,  który biegł z piłką pod bramkę Norwich.
- O nie. - Spojrzała na zegarek, trzydzieści sekund. - Proszę nie traw. - Powiedziała cicho.
- Mecz zakończony. - Rozległ się głos komentatora. - Wynik pięć zero dla Arsenalu.
Olivia opuściła ręce, a Chris przesłał w jej kierunku czarujący uśmiech.





poniedziałek, 17 listopada 2014

Rozdział 14

Chris otworzył drzwi do domu i wszedł do środka. Rzucił torbę treningową obok schodów i udał się do kuchni. Otworzył lodówkę i wziął duży łyk soku pomarańczowego. Uśmiechnął się pod nosem, to był dobry dzień, stwierdził i udał się do ogrodu gdzie jego mama przycinała róże.
- Cześć. - Rzucił w jej kierunku. Odwróciła się i obdarzyła go uśmiechem.
- Chris, nie słyszałam jak wchodziłeś. Jak było na treningu?
- Zadziwiająco dobrze. - Usiadł na schodach tarasu. - Pomóc ci?
- Nie, już kończę. Zresztą nie masz talentu do kwiatów.
- Racja. Ojciec w domu?
- Nie, znasz tatę nadal jest w pracy. - Odkąd Henry Ross zakończył karierę bramkarza w narodowej drużynie Anglii, zaczął pracę w lokalnym klubie piłkarskim dla młodzieży,  co jak mówił uspokajało go. - Wróci wieczorem, a masz do niego jakąś sprawę?
- Ja? Do ojca?
- Synu ja wiem, że wasze relacje są napięte odkąd nie pozwoliłeś mu załatwić sobie miejsca w Arsenalu, ale postaraj się dla mnie.
- Nie wiem czy dam radę ale spróbuję. - Pogładziła syna po policzku.
- Chodź upiekłam dziś ciasto jabłkowe. - Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
- Wiesz jak mnie przekupić. - Po tych słowach poszedł z Alice do domu.
- Jutro mecz co? - Kobieta kroiła ciasto, starannie wyjmując każdy kawałek.
- Zobaczysz damy im popalić.
- Z tobą na bramce, nie wątpię. - Syn posłał jej dumny uśmiech.
- Jak dobrze być w domu! - Henry wszedł do środka i pocałował żonę w policzek, co robił dość rzadko, więc Chris wywnioskował, że ojciec ma dobry humor. - Synu, dziś wcześniej wróciłeś?
- To ty wróciłeś za późno. - Chłopak usiadł na jednym z krzeseł i zmierzył ojca wzrokiem.
- Może trochę się zasiedziałem.  - Mężczyzna spojrzał na zegarek.
- Co często ci się to zdarza.
- Chris. - Alice spojrzała na syna błagalnie, nie lubiła kiedy się kłócili. Pochwycił wzrok matki i pokiwał głową, ze zrozumieniem.
- Mam dla ciebie dwie wiadomości. - Henry usiadł na przeciwko chłopaka. - Jedną złą,  a drugą dobrą, od której mam zacząć?
- Jak chcesz. - Patrzył na niego obojętnie.
- Będę jutro na twoim meczu z Norwich.
- A to rzeczywiście jest zła wiadomość. - Chris oparł się o krzesło.
- Ale to była ta dobra. - Oburmuszył się ojciec.
- O. - Nic więcej nie udało mu się powiedzieć, a Henry wiedział że syn robi sobie z niego żarty. - No a ta prawdziwa zła wiadomość. - Zapytał widząc minę mężczyzny.
-  Twój brat nie wraca w tym miesiącu.
- Jak to? Przecież mówił...
- Wiem co mówił, ale zadzwonił, że nie może teraz wyjechać.
- To kiedy przyjedzie? - Alice podała talerz z jedzeniem Henremu.
- Powiedział, że zadzwoni. - Chris spojrzał na ojca i skrzyżował ręce na piersiach. James pracował jako lekarz sportowy w Glasgow i rzadko przyjeżdżał do domu. Był dwa lata straszy od Chrisa, ale mimo to dogadywali się świetnie, dlatego cały czas miał nadzieję, że James wróci i znajdzie pracę w Londynie, wtedy znowu byliby nierozłączni.
- Ja do niego zadzwonię, może coś się stało. - Alice poszła na górę, a Henry Spojrzał na Chrisa, który siedział ze wzrokiem wbitym w podłogę.
- Jak sobie radzisz na treningach? - Ojciec próbował odwrócić uwagę syna.
- Dobrze. - Odpowiedział sucho.
- Richard jest dorbrym trenerem, na razie rozmawiałem z nim tylko przez telefon, ale może się tam do was wybiorę.
- Jak chcesz. - Chris wzruszył ramionami i wstał od stołu.
- Czemu się tak zachowujesz? Co ja ci takiego zrobiłem? - Henry kręcił głową z niedowierzaniem. - Porozmawiajmy jak mężczyźni i nie zachowuj się już jak rozwydrzone dziecko! - Ojciec uderzył pięścią w stół. Chris spojrzał w kierunku schodów,  na których parę minut temu zniknęła mama i usłyszał jej głos, rozmawiała z Jemesem przez telefon. Wyprostował się i przyjął wściekły wyraz twarzy.
- Widzę, że sam nie potrafisz się domyślić więc wreszcie cię uświadomię.
- Zamieniam się w słuch. - Mężczyzna usadowił się na krześle.
- Mama myśli, że tak między nami jest bo nie wierzyłeś we mnie i sam chciałeś załatwić mi miejsce w Arsenalu.
- To było dawno i nie prawda, poza tym...
- Przestań mi przerywać bo zakończymy tę rozmowę. - Syknął Chris. - To była tylko moja bajeczka dla mamy.
- O czym ty mówisz? - Chris znowu spojrzał na schody.
- Trzy miesiące temu wyjechałeś na zgrupowanie.
- Tak.
- Tak powiedziałeś nam, a jakimś dziwnym trafem widziałem cię, całującego jakąś młodą panienkę pod hotelem Victoria. - Henry słysząc te słowa zamarł i otworzył szeroko oczy. - Zdradzasz matkę!
- Chris bądź cicho.
- Za długo byłem cicho, od trzech miesięcy ratuję ci tyłek!
- Posłuchaj to już dawno skończone. - Ojciec mówił przyciszonym głosem.
- Jeśli dowiem się, że mnie okłamałeś pójdę z tym do mediów rozumiesz.
- Chris to był błąd, bywałem wtedy mało w domu, potrzebowałem kogoś bliskiego...
- Przestań mi o tym mówić bo nie wytrzymam i dostaniesz w ryj. - Henry nie wiedział co powiedzieć.
- James wie? - Zapytał.
- Oczywiście, że wie! Myślę, że właśnie dlatego nie zajrzał do domu od trzech miesięcy.
- Ja już z tym skończyłem, przysięgam.
- Twoje słowo nic dla mnie nie znaczy, a co do mamy to nie martw się ja nie będę tym, który złamie jej serce, ale powtarzam ci po raz drugi. - Nachylił się do ojca i spojrzał mu w oczy. - Jeśli dowiem się, że twój romansik nadal trwa całe media w Londynie będą miały nową sensację, a ja udam przed mamą,  że pierwszy raz o tym słyszę. Brzydzę się zdradą i jeśli jeszcze raz zrobisz coś takiego, własnoręcznie wrzucę cię z domu.
- To już skończone Chris. - Chłopak wyprostował się, a do kuchni weszła Alice.
- Coś się stało? - Zapytała z troską.
- Nie mamo, mieliśmy z tatą małą pogawędkę. - Chris obdarzył Henrego szyderczym uśmiechem i szybkim krokiem opuścił kuchnię.


Kochani! Dziękuję za komentarze :D dodajecie mi energii <3




sobota, 15 listopada 2014

Rozdział 13

- Ale może zostaniesz jeszcze trochę? - Dolly odprowadzała Chrisa do drzwi, a Olivia tylko szła za nią i próbowała się nie roześmiać.
- Nie, naprawdę siedziałem już za długo. - Chłopak ubierał kurtkę.  - Poza tym przyszedłem długo przed pani powrotem.
- No szkoda. - Kobieta posmutniała.
- Babciu Chris na pewno jeszcze nas odwiedzi. - Olivia położyła jej dłoń na ramieniu.
- Olivia ma rację, zresztą nie wytrzymałbym długo bez pani ciasteczek.
- To daj znać jak będziesz wpadał, upiekę więcej. - Olivia parsknęła śmiechem,  a Chris odsłonił białe zęby.
- Oczywiście. - Złapał za klamkę. - Do widzenia i do zobaczenia na treningu.
- Pa. - Dziewczyna zamknęła za nim drzwi.
- No. - Dolly podparła się pod boki. - To po co przyszedł?
- Babciu!
- Nie stękaj! I nie uciekaj do kuchni. - Kobieta popędziła za wnuczką.
- Przyszedł pogadać to wszystko.
- Przecież go nie lubisz.
- Ale mnie przeprosił i daliśmy sobie drugą szansę.
- Wiedziałam, że ci się spodoba. - Dolly klasnęła w dłonie.
- Babciu! Wcale mi się nie podoba. - Olivia zmierzyła kobietę wzrokiem.
- Oj przestań to sympatyczny i przystojny chłopak.
- To może tobie się podoba? - Dziewczyna skrzyżowała ręce na piersiach i obie z babcią zaczęły się śmiać.
- No dobrze kochanie, przyszedł porozmawiać ale kiedy przyszedł?
- Dwie godziny temu. - Wzruszyła ramionami.
- Aż tyle z tobą siedział? - Kobieta o mało się nie zapowietrzyła.
- Zagadaliśmy się. Babciu nie rób takiej miny. - Olivia rzuciła w nią winogronem.
- Pasowalibyście do siebie. - Dolly miała rozmarzony wzrok, a wnuczka uderzyła ją lekko ściereczką do wycierania naczyń.
- Babciu ale mam prośbę. - Dziewczyna usiadła obok kobiety i złapała ją za rękę.- Nie mów tacie i Robinowi,  że Chris tu był. Będą się śmiali to znaczy Robin będzie,  a tata wiesz jaki on jest w stosunku do chłopaków szczególnie piłkarzy.
- Nie martw się słonko nic nie powiem. - Poklepała ją po dłoni. - Twój tata zacząłby od razu mówić o tym, że piłkarze są najgorszymi mężami.
- Nic mi nie mów. - Olivia pokręciła głową. - Skąd on to wziął, przecież sam był kiedyś piłkarzem i był cudownym mężem.
- Może obwinia się, że mama was zostawiła.
- Babciu. - Olivia podniosła się z krzesła. - Ona sama tak wybrała i to na pewno nie była wina taty.
- Ja też tak uważam ale twój tata ma bardzo krytyczny stosunek do siebie. - Obie spojrzały w stronę korytarza do którego wszedł Richard z Robinem. W rękach trzymali farby i dodatkowe materiały budowlanymi.
- Umieram. - Robin opadł na krzesło przy stole.
- Nie przesadzaj synu. - Mężczyzna wszedł za nim do kuchni i sięgnął po szklankę wody.
- To gorsze niż treningi! - Robin odchylił głowę do tyłu. - Synu idź po farby, synu znajdź płytki, synu zmierz mi te deski. - Powiedział głosem ojca. - Chciałeś żebym wyzionął ducha! - Olivia przytuliła brata i zaczęła się śmiać.
- Nasz biedny Robin, pomyśl że czeka cię jeszcze remont garażu z tatą. - Richard uśmiechnął się do syna, podnosząc szklankę, a ten ukrył twarz w dłoniach i jęknął.
- Zabijcie mnie.
- Jesteście głodni? - Dolly wstała i podeszła do lodówki.
- Babciu ty się jeszcze pytasz? - Robin się wyprostował. - Umieram z głodu.
Cała czwórka zaczęła się śmiać.


Chris rzucił się w prawo i obronił kolejną piłkę. Jego drużyna wydała z siebie okrzyki radości. Spojrzał w lewo i zobaczył Olivię, schodzącą po schodach. Była ubrana w czarne dżinsy i błękitną bluzę z kapturem. Jej jasne włosy były związane w kucyk, co odejmowało jej lat. Chłopak uśmiechnął się pod nosem, kiedy trener ogłosił przerwę. Wolnym krokiem zajął miejsce obok Olivii na trybunach.
- Już nie siadasz na miejscu rezerwowych? - Zapytał, a ona podniosła na niego wzrok znad notatek.
- Nie chcę oberwać piłką, wiadomo kogo teraz weźmiesz na cel.
- Oj przestań, poza tym to Lucas nie umie strzelać. - Olivia wybuchnęła śmiechem.
- Jeśli o mnie chodzi Kyle może dostać taki prezent jeszcze raz.
- O, to witam panią w drużynie Robina i Chrisa. - Chłopak mrugnął do niej i rozciągnął się. - Chyba potrzebuję odpoczynku.
- Wszyscy go potrzebują.
- Chciałbym zrobić coś szalonego, takiego żebym odprężył się i rozbawił jednocześnie.
- To brzmi groźnie. - Chris spojrzał na dziewczynę, a potem na Richarda,  który rozmawiał z Kylem.
- Chodź coś ci pokażę. - Poderwał się z siedzenia.
- Nie, muszę obserwować piłkarzy.
- Poobserwujesz jednego a  konkretnie. - Zmarszczyła brwi. - Dobra to zabrzmiało dziwnie.
- No co ty. - Cicho się zaśmiała.
- Chodź. - Złapał ją za rękę i pociągnął za sobą.
- Ale trening!
- Zawsze jesteś taka? - Weszli po schodach na korytarz.
- Jaka?
- Sztywna.
- Ha! Ja sztywna? - Olivia zatrzymała się i spojrzała na niego.
- Nie, no co ty. Jesteś wyluzowana jak plastelina. - Chris wykonał lekki ruch biodrami.
- Sarkazm, rozumiem chcesz mnie zdenerwować.
- Gdzieżbym śmiał. - Zrobił poważną minę i zaczął się śmiać. - No chodź,  bo sądząc po twojej minie zaraz mi przyłożysz. Pokręciła głową i poszła za nim w głąb korytarza. Skręcił w prawo i obejrzał się czy Olivia za nim idzie. Stanął przed dużymi drzwiami, pchnął je i wszedł do środka. Jej oczom ukazał się ogromny, turkusowy basen z filarami obok, co nadawało pomieszczeniu dużo uroku. Chris podszedł do niej i uśmiechnął się szeroko. - I co sądzisz?
- To, naprawdę świetne miejsce. Tylko po co tu przyszliśmy? Chyba nie chcesz mnie utopić? - Zażartowała i oboje wybuchnęli śmiechem.
- Chcę zrobić coś szalonego, pamiętasz. - Spojrzała na niego pytająco i nagle zrozumiała o co mu chodzi.
- O nie, nie zrobisz tego. - Zaczęła kręcić głową i wycofywać się do wyjścia. Zbliżał się do niej z uśmiechem na ustach.
- W klubie mamy taki zwyczaj, każdego nowego zawodnika trzeba ,,ochrzcić".
- Ale ja nie jestem zawodnikiem. - Szybko chciała złapać za klamkę, lecz jej stopy oderwały się od ziemi i chłopak trzymał ją w swoich silnych ramionach.
- Twój brat nakazał mi wykonanie tego zadania. - Zaczęła się śmiać i spojrzała na jaśniejącą w niebieskim świetle taflę wody.
- Nie, proszę cię. - Śmiała się, ale nie próbowała wyrywać. Chris jednym zgrabnym ruchem wrzucił ją do wody. Basen przywitał ją lekkim chłodem, a włosy uniosły się pod wodą. Wypłynęła na powierzchnię i krzyknęła. - Nie umiem pływać! - Łyknęła trochę wody. - Chris z miną przerażenia wskoczył do wody i szybko do niej podpłynął.
- Ten wariat nie powiedział, że nie umiesz pływać! Nic ci nie jest? - Złapał ją w talii i uniósł w wodzie. Popatrzyła na niego poważnie i po chwili wybuchnęła śmiechem. - Nie. - Pokręcił głową, a ona pękała ze śmiechu. Zanurzyła jego głowę w wodzie i sama odpłynęła kawałek dalej. Chłopak wynurzył się i potrząsnął głową, aby wysuszyć włosy. - Zapłacisz za to! - Zażartował i zaczął płynąć w jej kierunku, a ona nie przestawała się śmiać.

Przepraszam za długą przerwę :D i dziękuję za komentarze! Jesteście bardzo aktywni. :D





niedziela, 9 listopada 2014

Rozdział 12

- Jesteś tego pewna? - Robin stał za siostrą,  kiedy rozczesywała włosy. - Po co psuć sobie sobotę.
- Chcę z nim porozmawiać,  poza tym jak już wspomniałeś jest sobota. Nie ma treningów, nie muszę iść na praktyki nic nie popsuje mi tego dnia, a na dodatek zamierzam wykorzystać wolne na coś pożytecznego. - Związała włosy w wysoki kucyk i odeszła od toaletki.
- Wykorzystać na kłótnię z Kylem, to ma być pożyteczne? - Robin zszedł za nią do kuchni.
- Jeśli to go czegoś nauczy to tak. - Wzięła jabłko do ręki i rzuciła bratu.
- Dobra, a co jeśli on się wkurzy i będzie agresywny wobec ciebie.
- Nie przesadzaj, sam mówiłeś, że mu się podobam. - Usiadła na blatach i zaczęła wymachiwać nogami.
- No nie wiem,  mnie z tatą nie będzie, babcia wyszła do koleżanki.
- Znam numer na policje.
- To nie jest śmieszne.
- Robin proszę cię, nie bądź zrzędliwy.
- Dobra, masz rację prędzej ja zginę z tatą na zakupach niż ty tutaj.
- Właśnie.  - Olivia klasnęła w dłonie. - Zakupy ojca z synem, zapomniałam, że macie remontować garaż.
- To będzie epickie uwierz mi.
- Nie wątpię. - Mrugnęła do niego. - Już widzę te nagłówki. - Nakreśliła wzór w powietrzu. - Robin White robi zakupy ze swoim tatusiem. - Brat dał jej kuksańca w bok, a ona zaczęła się śmiać.
- Robin gotowy? - Richard zszedł na dół i zawiązywał krawat.
- Tatku.  - Olivia zeskoczyła z blatów,  nie mów że idziesz do sklepu budowlanego w krawacie.
- A co? Nie pasuje?
- Wyglądasz jak grabarz. - Robin posłał mu łobuzerski uśmiech.
- Tato muszę to powiedzieć. Robin ma rację.
- No skoro tak mówicie. - Mężczyzna zdjął krawat i oddał go córce.
- Znacznie lepiej pochwaliła go.
- Tak teraz wyglądasz jak grabarz, który ma wolne.
- Idź i lepiej wyprowadzić samochód z garażu. - Robin przewrócił oczami i wyszedł z domu. - A ty masz jakieś plany?
- Posiedzę w ogrodzie i poczytam, w Londynie taka pogoda to rzadkość więc będę korzystać.
- Dobrze słonko,  jakby co to dzwoń. - Pocałował córkę w głowę i zniknął za drzwiami. Olivia popatrzyła przez okno jak odjeżdżają i poszła do salonu. Położyła się na kanapie i włączyła telewizor. Przełączyła kilka kanałów i zobaczyła go w telewizji. Mówili o Chrisie, o jego talencie i o tym, o co nigdy by go nie posądziła. Co miesiąc wpłacał ogromne sumy pieniędzy na dom dziecka. Wyprostowała się i uważniej spojrzała w telewizor. Zdjęcia Chrisa z dziećmi wywołały na jej twarzy uśmiech. Może wcale nie był takim złym człowiekiem za jakiego go uważała. Z zamyślenia wyrwał ją dzwonek do drzwi. Włączyła telewizor i poszła do przedpokoju. Do środka wszedł Kyle z bukietem róż w dłoni.
- Cześć. - Powiedział i posłał jej czarujący uśmiech.
- Cześć. - Rzuciła chłodno i z pogardą spojrzała na kwiaty. - Jeśli to dla mnie to nawet mi ich nie dawaj.
- Ale...
- Idź do salonu, zaraz ci wszystko wyjaśnię. - Chłopak zrobił to co kazała i usiadł w fotelu. On zajęła miejsce na przeciwko i zaczęła.
- Oszukałeś mnie.
- Co?
- Och proszę cię, mam dość ze faceci udają, że nie wiedzą o czym mówię.  Oszukałeś mnie i dobrze wiesz w czym.
- Ja...
- Jeszcze nie skończyłam. Przez ciebie o mało nie straciłam drugiego brata, a Chris doznał poważnej kontuzji. Mało tego, gdyby ktoś wtedy szedł tym poboczem zabiłbyś go! I po co wymyśliłeś tą historię o Chrisie. Tak naprawdę to dzięki niemu się tam nie wykrwawiłeś.
- Przepraszam. - Chłopak zwiesił głowę.
- Przepraszam? Co ty sobie w ogóle myślałeś?
- Nie chciałem żebyś myślała o mnie źle.
- Trochę na to za późno poza tym...
- Olivia nie rozumiesz? Podobasz mi się!  - Dziewczyna zamilkła,  a on patrzył na nią z lekkim niepokojem. - Nie chciałem mówić ci prawdy bo wiedziałem,  że mnie znienawidzisz. - Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie. - Powiedz coś.
- Chyba lepiej będzie jak już pójdziesz. - Wstała i otworzyła mu drzwi.
- Porozmawiaj ze mną. - Podszedł do niej ale się odsunęła.
- Idź. - Kyle jeszcze raz na nią spojrzał i wyszedł bez słowa. Zamknęła za nim drzwi i poszła do kuchni, gdzie wypiła kubek zimnej wody, kiedy nagle usłyszała dzwonek. Szybkim krokiem poszła do korytarza.
- Przecież mówiłam ci żebyś sobie poszedł! - Krzyknęła ale jej oczom nie ukazał się Kyle lecz Chris.
- Ciebie też miło widzieć.  - Powiedział bez odrobiny entuzjazmu.
- Czego chcesz? Robina nie ma. - Chciała zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale ją powstrzymał.
- Ja nie do Robina.
- Taty też nie ma. - Kolejna nieudana próba zamknięcia drzwi.
- Przyszedłem do ciebie. - Spojrzał na nią spod byka. Olivia zrobiła minę jakby zobaczyła ducha.
- Do mnie? Po co?
- Może jak mnie wpuścisz to się przekonasz. - Przygryzła dolną wargę w zastanowieniu, ale po chwili wpuściła Chrisa do domu.
- Mów o co chodzi.
- Spokojnie, daj mi zdjąć kurtkę.
- Nie zostaniesz tu długo, więc nie ma takiej potrzeby. - Oparła się o ścianę, a Chris ignorując ją zajął miejsce w kuchni. Poirytowana poszła za nim. - Co ty wyprawiasz?
- Wszystkich gości tak traktujesz? - Zapytał podnosząc jedną brew.
- Ty nie jesteś gościem tylko intruzem.
- Zabolało wiesz.
- Przestań!  Boże jak ty mnie denerwujesz. - Ukryła twarz w dłoniach.
- Mógłbym powiedzieć to samo, ale nie po to tu przyszedłem. - Wstał z krzesła i podszedł do niej. Otworzył usta, ale nie wydobyły się z nich żadne słowa. - Olivia spojrzała na niego pytająco.
- Słucham.
- Dajmy sobie drugą szansę.  - Wypalił,  a ona zrobiła duże oczy.
- Co?
- Chodziło mi o to, żebyśmy się pogodzili.
- Aha. - Nic więcej nie udało jej się powiedzieć.
- Ale to był chyba zły pomysł. - Chris skierował się do drzwi i wyszedł z kuchni. Po chwili wrócił. - Ale skoro już tu jestem możemy spróbować.
- To chcesz się godzić czy wyjść,  bo trochę mnie zmyliłeś. - Olivia nadal stała jakby ktoś przybił ją do podłogi.
- Dobra, ja zacznę. Przepraszam za ten incydent z chilriderkami. - Podniosła na niego oczy.
- I myślisz, że jedno przepraszam i wtargnięcie do mojego domu wszystko załatwi?
- Szczerze mówiąc tak, tak właśnie myślę.
- Idź sobie. - Wypaliła ze wzrokiem wbitym w ścianę.
- Dobra.  - Chłopak minął ją i wyszedł z kuchni. Uderzyła się ręką w czoło i pobiegła za nim. Schodził już po schodach na podwórko.
- Chris, poczekaj! - Odwrócił się w jej stronę. - Ja też przepraszam za to, że oskarżyłam cię o ten wypadek.
- I za co jeszcze?
- Nie przeginaj. - Posłał jej łobuzerski uśmiech. - Zacznijmy od nowa. - Zeszła do niego o kilka stopni w dół. - Jestem Olivia. - Wyciągnęła do niego rękę.
- A ja Chris. - Uśmiechnął się do niej, tym razem bez cienia złośliwości.
- Masz ochotę na herbatę? - Chłopak pokiwał głową i oboje weszli do środka.

sobota, 8 listopada 2014

Rozdział 11

Olivia szybkim krokiem szła do szatni, gdzie jej brat przebierał się po treningu. Prawie wszyscy już wyszli, został tylko Chris i Robin czyli osoby z którymi miała do pogadania. Popchnęła drzwi szatni i weszła do środka. Robin spojrzał na nią zaskoczony, wycierając głowę ręcznikiem.
- Hej, coś się stało? - Zapytał zdziwiony.
- Dlaczego nie powiedziałeś mi, że miałeś wypadek? - Robin otworzył buzię ze zdumienia.
- O czym ty...
- Nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi! Gdzie jest ten drugi? - Rozejrzała się w poszukiwaniu Chrisa.
- Poszedł po torbę do samochodu, ale...
- Czy to było wtedy jak nosiłeś kołnierz ortopedyczny na szyi? No jasne, że to wtedy teraz sobie przypominam. Powiedziałeś mi, że nadwyrężyłem się na treningu! - Dziewczyna była u skraju wytrzymałości.
- Nie chciałem cię martwić, poza tym skąd ty to wiesz?
- Kyle wszystko mi opowiedział!
- To dziwię się,  że wściekasz się na mnie. - Robin rozłożył ręce.
- Masz rację,  to na niego powinnam się wściekać!  - Spojrzała na Chrisa, który wszedł do szatni z zdezorientowaną miną.
- Okej. - Zaczął. - Za co tym razem?
- Czy ty idioto,  nie wiesz że nie wsiada się po pijaku za kierownicę!? Mogłeś ich zabić ty... - Olivia o mało nie wydłubała Chrisowi oczu, gdyby Robin jej nie złapał.
- O czym ty mówisz? - Chris wyglądał na jeszcze bardziej zdziwionego.
- O tym, że prowadziłeś po pijanemu, przez ciebie Kyle nie może grać, a mój brat mnie okłamał!
- Nie no dobre.  - Chris zaczął się śmiać. - Niech zgadnę Kyle ci tak powiedział?
- Powiedział.  - Olivia prawie zabiła go wzrokiem.
- Siostra posłuchaj Kyle...
- Co teraz się wszystkiego wyprzecie? Wszystko już wiem, jak nie chcieliście,  żeby to trafiło do mediów,  jak Chris pokłócił się  Kylem i wsiadł po pijanemu do samochodu.
- Kto, że ja wsiadłem po pijanemu? - Chris wyglądał na zdenerwowanego.  - Tak ci powiedział ten twój chłoptaś, tak? A może wysluchasz prawdziwej wersji wydarzeń i wreszcie przejrzysz na oczy!
- Chris! - Robin próbował uspokoić przyjaciela.
- Wiesz co mam gdzieś twoją wersję. - Olivia trzasnęła drzwiami i pobiegła do samochodu,  zostawiając ich samych.
- No leć za nią! - Chris kopnął w jedną z ławek.
- I tak już jej nie dogonię, porozmawiam z nią w domu.
- Ty w ogóle słyszałeś co ten bałwan jej naopowiadał? Nie ja idę do niego. - Chris podwiną rękawy bluzy i ruszył w kierunku schodów. Robin stanął mu na drodze.
- Pójdziesz, przywalisz mu i co? - Zapytał przyjaciela, który z nerwów cały zesztywniał.
- Ulży mi.
- Chris!
- Co!?
- Zostaw go, mój ojciec nie toleruje walk w drużynie, chcesz przez tego bałwana wylecieć z klubu? - Chłopak przegarnął włosy palcami i usiadł na ławce.
- Masz rację, nie warto ale jeszcze jeden taki numer, a pożałuje.
- Wtedy to i ja ci pomogę. - Robin założył kurtkę i poklepał przyjaciela po ramieniu. - Jadę porozmawiać z siostrą,  wszystko jej wyjaśnię.
- Jeśli będzie chciała cię słuchać.
- Mam zapasowy klucz do jej pokoju, nie ucieknie przede mną. - Chłopak uśmiechnął się złośliwie i wyszedł na dwór. Wsiadł do samochodu, gdzie czekał już jego ojciec.
- Co tak długo? - Zapytał Richard, odkładając gazetę do schowka.
- Miałem sprawę z Chrisem do obgadania. - Robin zapiął pas i wcisnął pedał gazu.
- Czemu twoja siostra odjechała w takim pośpiechu?
- Nie mam pojęcia ale jak pojadę do domu to się dowiem.
- Może ja z nią porozmawiam?
- Lepiej nie tato. Ona jest teraz strasznie złośliwa to pewnie przez te kobiece sprawy, wiesz o co mi chodzi. - Spojrzał na odbicie ojca w lusterku.
- A tak masz rację,  lepiej nie będę się mieszał ty jesteś bratem, z tobą na pewno lepiej pogada.
Kiedy wreszcie dotarli do domu, Robin zaparkował przed garażem i wszedł do domu, spotykając się z surowym spojrzeniem babci.
- To ja pójdę pod prysznic, ładnie pachnie mamo czyżby zupa serowa? - Richard zdjął buty, a babcia rozpromieniła się na chwilę.
- Tak, ugotowałam bo wiem jak ją lubisz.
- Zjem jak tylko się wykąpie. - Kiedy zniknął za drzwiami łazienki,  uśmiech z twarzy babci tez gdzieś wyparował.
- Co ty zrobiłeś swojej siostrze? - Rzuciła w jego kierunku.
- Ja? Czemu myślisz,  że to ja?
- Bo kazała mi trzymać cię z daleka od jej pokoju.
- Babciu muszę z nią porozmawiać...
- Ani mi się waż! - Pogroziła mu palcem. - Nie wiem jakiego piwa tym razem,  naważyłeś ale ja nie pomogę ci go wypić!
- Dobrze nie zbliżę się do jej pokoju, mogę już iść do siebie?
- Idź.  - Machnęła na niego ręką i weszła do kuchni. Chłopak pokonał schody na górę w kilku susach. Wyjrzał przez barierkę, czy aby babcia go nie śledzi i wyjął z kieszeni klucz do pokoju siostry, o którym opowiadał Chrisowi. Szybkim ruchem przekręcił go w zamku i wszedł do środka.  Nie zdążył się odwrócić,  a już dostał poduszką w głowę.
- Skąd masz klucz do mojego pokoju? - Jego siostra była wściekła.
- Dorobiłem. - Widząc minę siostry szybko dodał. - Tak na wszelki wypadek.
- Jasne. - Zrobiła obrażoną minę i opadła na łóżko. Robin zrobił niepewny krok w przód bo siostra trzymała w rękach jeszcze jedną poduszkę.
- Chcę z tobą porozmawiać. Mogę? - Usiadł na krześle przy biurku.
- Skoro już tu wtargnąłeś to słucham. - Siostra nadał była nie w sosie.
- Kyle powiedział ci, że to Chris prowadził samochód,  a ja chciałbym powiedzieć ci moją wersję wydarzeń.  - Widząc jej minę mówił dalej. - Oczywiście uwierzysz komu chcesz, po prostu mnie wysłuchaj. Dasz radę?
- Mów, jesteś moim bratem. Znając ciebie i tak nie dałbyś mi spokoju.
- Ach jak ty mnie znasz. No dobrze, więc jak już pewnie wiesz, ja, Chris i Kyle byliśmy przyjaciółmi. Po śmierci Johna to oni postawili mnie na nogi. Chodziliśmy na imprezy, mecze lub po prostu na miasto. Lubiłem to, pozwalali mi zapomnieć o tym co działo się u nas w domu. Któregoś dnia Chris zadzwonił do mnie i powiedział, że Kyle zawiezie nas na otwarcie nowego klubu. Na początku nie chciałem iść ale mnie namówili. Kiedy tam dojechaliśmy ustaliliśmy,  że Kyle jest dziś kierowcą i nie będzie pił. Jednak po pewnym czasie w klubie, Chris zauważył, że Kyle przystawia się do jakiejś dziewczyny, której ewidentnie się to nie podoba. Chris poszedł w ich kierunku, a ja za nim. Zobaczyliśmy,  że Kyle jest kompletnie pijany, a ta dziewczyna przerażona. Chris zaczął go od niej odciągać, ale Kyle był agresywny, prawie go uderzył więc Chris go puścił i powiedział, że wezwie mu taksówkę. Kyle wtedy zaczął coś krzyczeć i wybiegł na parking, a my za nim. Wyjął kluczyki i zaczął otwierać samochód, a potem do niego wsiadł.  Chris podbiegł do niego i złapał się za szybę, próbował zmusić go żeby nie wsiadał bo jest pijany, ale on nie chciał go słuchać. Chris nie zastanawiał się ani chwili u usiadł na miejscu, pasażera,  a ja z tyłu. Kazał mi wysiąść ale go nie posłuchałem. Wtedy Kyle wyjechał na ulicę, a Chris nadal próbował go powstrzymać, zanim się nie obejrzałem byliśmy już w rowie.
- Ale... - Olivia miała szeroko otwarte oczy. - Kyle powiedział, że to Chris wtedy prowadził,  że to on się upił i spowodował wypadek.
- Kłamał. Kiedy wpadliśmy do rowu, mi nic się nie stało byłem przytomny i mogłem się ruszać.  Wysiadłem i pobiegłem do przodu. Chris miał zakrwawioną twarz i stękał z bólu, miał połamane żebra. Chciałem wezwać pogotowie ale Kyle mi zabronił,  powiedział że nikt nie może się o tym dowiedzieć. Wtedy Chris zadzwonił po Jamesa, swojego brata. On zawiózł ich do szpitala gdzie Kyle opowiedział o ściance wspinaczkowej. Od tamtej pory nie może grać i obwinia za to nas.
- Przecież to nie wasza wina, że mieliście wypadek!
- Czyli mi wierzysz?
- Robin, jesteś moim bratem i oprócz tej sprawy z kołnierzem nigdy mnie nie oszukałeś,  jasne że uwierzę tobie a nie kolesiowi, którego znam parę tygodni.


czwartek, 6 listopada 2014

Rozdział 10

Olivia odprowadziła Chrisa wzrokiem i spojrzała na brata, który coś do niego mówił.  Miała wielką ochotę podejść do nich i wykrzyczeć,  żeby nie wtrącali się w nieswoje sprawy, jednak powrót Kyle'a ją powstrzymał.
- Dziwny ten twój tata, z tego nawału obowiązków zapomniał, że miałem przynieść słupki. - Olivia spojrzała z oburzeniem na Chrisa, który pomachał jej z uśmiechem. Pokręciła tylko głową z niedowierzaniem.
- Olivia słyszysz?
- Co? Tak słucham. - Oderwała wzrok od chłopaków i skupiła się na Kyle'u.
- Coś się stało?
- Nie, dlaczego. - Dziewczyna wzruszyła ramionami.
- Chris coś ci powiedział?
- Nie. - Zajęła się notatkami.
- Olivia. - Spojrzał na nią podejrzliwym wzrokiem.
- Nic mi nie powiedział, poprostu zauważyłam, że nie przepadacie za sobą.
- Myślałem,  że nie zauważysz.
- Bo jestem ślepa. Chyba każdy w klubie widzi, że jest między wami konflikt. - Olivia usiadła po turecku i spojrzała na Kyle'a z zaciekawieniem. - No słucham.
- Co?
- Chcę wiedzieć czemu się nie lubicie.
- To nie jest ciekawy temat. - Chłopak pokręcił głową.
- To nic, może mnie zaciekawi.
- Nie odpuścisz co?
- Nie. - Posłała mu łobuzerski uśmiech.
- Nie wiem od czego zacząć.  - Chłopak przegarnął włosy ręką.
- Może od początku. - Olivia odłożyła notes.
- Więc,  ja, Chris i Robin byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi.
- Mój brat się z tobą przyjaźnił?  - Dziewczyna była zaskoczona.
- Zaraz ci wszystko wyjaśnię. Wszyscy trzej byliśmy nierozłączni. Jak zginął  twój brat to ja i Chris wyciągaliśmy Robina z domu, aby tak nie cierpiał.  Chodziliśmy na imprezy, jeździliśmy na mecze innych drużyn,  albo po prostu siedzieliśmy i gadaliśmy. Więcej niż półtora roku temu, Chris wpadł na pomysł abyśmy poszli na otwarcie nowego klubu. Wzięliśmy samochód i pojechaliśmy. Umówiliśmy się, że jeden z nas prowadzi i nie będzie pił tego wieczoru. Jednak po godzinie w klubie ja i Chris pokłóciliśmy się. On szybko wyszedł na parking, był już lekko pijany, mimo że obiecywał że to on prowadzi i będzie trzeźwy. Razem z Robinem próbowaliśmy go jakoś powstrzymać, wsiedliśmy z nim do samochodu,  ale nie dał nic sobie powiedzieć i wyjechał na ulicę. Próbowałem go uspokoić,  prosiłem żeby się zatrzymał, ale on nie słuchał. Krzyczałem na niego ale to nic nie dało, zanim się obejrzałem wypadliśmy z drogi, uderzyliśmy o barierę i wylądowaliśmy w rowie.
- To niemożliwe mój brat nigdy mi o czymś takim nie mówił.  - Olivia pokręciła głową.
- Twojemu brata na szczęście nic się nie stało, bo siedział z tyłu. Chris miał złamane trzy żebra i przeciętny łuk brwiowy, a ja doznałem złamania otwartego nogi od tamtej pory nie mogę grać.
- To dlatego nie rozmawiasz z Chrisem,  bo to przez niego nie grasz.
- Dokładnie.
- Ale co ma z tym wszystkim wspólnego Robin?
- Stanął po jego stronie kiedy to się stało, ja chciałem zawiadomić prasę a oni nie chcieli bo to zaszkodziłoby Chrisowi. Robin odwiedził mnie w szpitalu i powiedział,  że nikt się o tym nie dowie. Potem wymyśliliśmy bajeczkę o tym, że obaj z Chrisem spadliśmy ze ścianki wspinaczkowej, prasa w to uwierzyła bo często tam jeździliśmy.
- Ale co z samochodem? I nie było żadnych świadków wypadku? Poza tym chyba wezwaliście karetkę.
- Samochód był mój, więc szybko oddałem go do naprawy, a karetki nie wzywaliśmy bo byliśmy się, że ktoś się o tym dowie, więc Chris zadzwonił po swojego starszego brata, który jest lekarzem.  On zawiózł nas do szpitala i potem wrócił po mój samochód.
- Jak Robin mógł mi o tym nie powiedzieć. - Dziewczyna ukryła twarz w dłoniach.
- Olivia. - Kyle złapał ją za rękę. - To było pół roku po śmierci Johna, kolejny wypadek samochodowy nie wpłynąłby na ciebie dobrze.
- Ja nie wiem co mam o tym myśleć,  jeszcze zostawił ciebie i trzyma stronę tego drania.
- Spokojnie. - Kyle puścił jej rękę i przytulił ją mocno, kiedy Chris obserwował ich uważnie ze środka boiska.

wtorek, 4 listopada 2014

Rozdział 9

Chris siedział przy swojej szafce w szatni i wiązał sznurówki swoich sportowych butów. Sięgnął po koszulkę i założył ją szybko. Za chwilę miał rozpocząć się trening, a on zamiast myśleć o piłce, myślał o tej zadziornej dziewczynie. Jeszcze nigdy nie spotkał kogoś takiego, zazwyczaj dziewczyny same się do niego lepiły, a ona? Odpycha go i jeszcze obraża. Przygryzł dolną wargę, wspominając wczorajszą kłótnię, może rzeczywiście przesadził i powinien przeprosić. Nie, to ona obraża się za byle co. Z zamyślenia wyrwał go Robin, który klepnął go w plecy.
- Jak tam Chris? - Przyjaciel jak zwykle był w dobrym humorze.
- Może być. - Chłopak podniósł się i przeciągnął.
- No i co myślisz o mojej siostrze? Nadaje się tu?
- O tak. - Odpowiedział z drwiącym uśmiechem.
- To super dziewczyna, prawda?
- Oczywiście.  - Kolejny wymuszony uśmiech.
- Coś nie tak? - Robin spojrzał na przyjaciela.
- Przecież mówię, że super dziewczyna. - Chris oparł się plecami o szafkę.
- Olivia jest naprawdę cudowna ale mimo wszystko denerwuje mnie, to że Kyle się koło niej kręci ale ciebie to chyba nie interesuje. - Chris jakby się ożywił.
- Nie, no jestem twoim przyjacielem. To mówisz, że Kyle podrywa Olivię. - Skrzyżował ręce na piersiach.
- Nie tylko podrywa już był z nią nawet w kinie.
- Co ty nie powiesz. - Chris potarł palcem podbródek.  - I co jeszcze?
- Wiem, że często do niej dzwoni bo Olivia wtedy zamyka się w łazience. - Robin wzruszył ramionami.
- Myślisz, że on jej się podoba?
- Nie wiem, ale myślę, że ona po prostu szuka kogoś z kim może porozmawiać.
- Przecież ma ciebie i babcię.
- Tak ale wiesz o co mi chodzi, ktoś spoza rodziny komu mogłaby zaufać. No wiesz.
- Nie, nie wiem. Poza tym mówiłeś,  że ma przyjaciółkę.
- Chodzi mi o chłopaka przy którym czułaby się bezpieczna, rany ciężko się dziś z tobą rozmawia.
- I tym kimś ma być Kyle? Czy ona oszalała... To znaczy no... Nie pasują do siebie.- Chris ugryzł się w język przy przyjacielu, o mały włos a powiedziałby,  że Olivia wpadła mu w oko, do czego sam przed sobą nie chciał się przyznać.
- Dobra, może sama odpuści bo od ponad tygodnia nigdzie z nim nie wyszła.
- Chłopaki gotowi? - Richard zajrzał do szatni. - Jeśli tak to przywitamy się dziesięcioma okrążeniami wokół boiska.
Chris biegał, nie męcząc się przy tym, a po głowie chodziła mu jedna myśl. Co Kyle ma takiego czego on nie. Właśnie kończył dziesiąte okrążenie kiedy na schodach prowadzących na boisko zobaczył Olivię. Schodziła powoli z notesem w rękach. Miała na sobie jasne, obcisłe dżinsy, białą bluzkę i czerwoną,  damską bluzę Arsenalu. Jej jasne włosy były związane w kucyk co dodawało jej delikatności.  Chłopak zatrzymał się i robiąc skłony dyskretnie obserwował dziewczynę. Podeszła do ojca i zamieniła z nim parę słów po czym usiadła na miejscu dla rezerwowych i zaczęła zapisywać coś w notesu. W pewnym momencie podniosła oczy i ich spojrzenia się spotkały.  Posłała Chrisowi jeden z tych swoich gardzących uśmiechów i wróciła do notowania. Chris wypuścił powietrze z ust, a jego oczom ukazał się Kyle. Szedł wolnym krokiem w kierunku Olivii i patrzył na nią tak jak dziecko patrzy na ciastka w cukierni. Usiadł obok niej i od razu zaczął coś opowiadać, a ona się uśmiechała.  Niewiarygodne, pomyślał Chris i podbiegł do Robina.
- Zobacz tylko Casanova w akcji. - Pokazał przyjacielowi co dzieje się na ławce rezerwowych.
- Idę tam. - Robin ruszył w ich kierunku, ale Chris go zatrzymał.
- To trzeba zrobić delikatnie i sprytnie, a ty robisz się agresywny.
- Odezwała się ostoja spokoju.
- Pozwól,  że ja to załatwię dobrze?
- Czemu ci tak zależy?  - Robin robił się podejrzliwy.
- Bo jesteś moim przyjacielem,  proste. - Chłopak pobiegł w kierunku Olivii i usiadł po jej drugiej stronie.
- Kyle.
- Chris. - Od razu było widać,  że nie darzą się sympatią.
- Trener każe ci przynieść słupki z szatni. - Młody bramkarz wymyślił kłamstwo na poczekaniu. Kyle zrobił zdziwioną minę, a Olivia notowała coś w zeszycie i zerkała na nich po kryjomu.
- Jeśli trener każe.  - Kyle podniósł się i poszedł w kierunku schodów.
- Daj sobie z nim spokój to bałwan.  - Powiedział Chris do Olivii, która poraziła go wzrokiem.
- Przepraszam, ale nie przypominam sobie dnia w którym prosiłabym cię o zdanie, a tym bardziej o pozwolenie. - Rzuciła chłodnym tonem.
- Uwierz mi to tępy laluś.
- Odezwał się wielki ideał.
- Możesz mnie nie lubić ale mówię serio.
- Dobra, powiedz w czym rzecz. Dlaczego go nie lubisz? Był lepszy od ciebie, odbił ci dziewczynę czy przejechał kota?
- Dlaczego akurat kota?
- Bo tak mi się powiedziało i nie zmieniaj tematu.
- Tu nie chodzi o to, że go nie lubię, po prostu wiem że do ciebie nie pasuje.
- Pozwól, że sama ocenię kto do mnie pasuje a kto nie. Poza tym nic o mnie nie wiesz.
- Jak chcesz, ale żeby nie było że cię nie ostrzegałem. - Chłopak wstał z miejsca.
- Jakiś ty dobry, czemu ja cię nie doceniam?
- Sam się zastanawiam. - Posłał jej złośliwy uśmiech. Pokręciła tylko głową i wróciła do notatek.
- Kretyn.
- Słyszałem to. - Powiedział,  odchodząc.
- Właśnie na to liczyłam.


Przeczytałeś :D - skomentuj :D