- Ale może zostaniesz jeszcze trochę? - Dolly odprowadzała Chrisa do drzwi, a Olivia tylko szła za nią i próbowała się nie roześmiać.
- Nie, naprawdę siedziałem już za długo. - Chłopak ubierał kurtkę. - Poza tym przyszedłem długo przed pani powrotem.
- No szkoda. - Kobieta posmutniała.
- Babciu Chris na pewno jeszcze nas odwiedzi. - Olivia położyła jej dłoń na ramieniu.
- Olivia ma rację, zresztą nie wytrzymałbym długo bez pani ciasteczek.
- To daj znać jak będziesz wpadał, upiekę więcej. - Olivia parsknęła śmiechem, a Chris odsłonił białe zęby.
- Oczywiście. - Złapał za klamkę. - Do widzenia i do zobaczenia na treningu.
- Pa. - Dziewczyna zamknęła za nim drzwi.
- No. - Dolly podparła się pod boki. - To po co przyszedł?
- Babciu!
- Nie stękaj! I nie uciekaj do kuchni. - Kobieta popędziła za wnuczką.
- Przyszedł pogadać to wszystko.
- Przecież go nie lubisz.
- Ale mnie przeprosił i daliśmy sobie drugą szansę.
- Wiedziałam, że ci się spodoba. - Dolly klasnęła w dłonie.
- Babciu! Wcale mi się nie podoba. - Olivia zmierzyła kobietę wzrokiem.
- Oj przestań to sympatyczny i przystojny chłopak.
- To może tobie się podoba? - Dziewczyna skrzyżowała ręce na piersiach i obie z babcią zaczęły się śmiać.
- No dobrze kochanie, przyszedł porozmawiać ale kiedy przyszedł?
- Dwie godziny temu. - Wzruszyła ramionami.
- Aż tyle z tobą siedział? - Kobieta o mało się nie zapowietrzyła.
- Zagadaliśmy się. Babciu nie rób takiej miny. - Olivia rzuciła w nią winogronem.
- Pasowalibyście do siebie. - Dolly miała rozmarzony wzrok, a wnuczka uderzyła ją lekko ściereczką do wycierania naczyń.
- Babciu ale mam prośbę. - Dziewczyna usiadła obok kobiety i złapała ją za rękę.- Nie mów tacie i Robinowi, że Chris tu był. Będą się śmiali to znaczy Robin będzie, a tata wiesz jaki on jest w stosunku do chłopaków szczególnie piłkarzy.
- Nie martw się słonko nic nie powiem. - Poklepała ją po dłoni. - Twój tata zacząłby od razu mówić o tym, że piłkarze są najgorszymi mężami.
- Nic mi nie mów. - Olivia pokręciła głową. - Skąd on to wziął, przecież sam był kiedyś piłkarzem i był cudownym mężem.
- Może obwinia się, że mama was zostawiła.
- Babciu. - Olivia podniosła się z krzesła. - Ona sama tak wybrała i to na pewno nie była wina taty.
- Ja też tak uważam ale twój tata ma bardzo krytyczny stosunek do siebie. - Obie spojrzały w stronę korytarza do którego wszedł Richard z Robinem. W rękach trzymali farby i dodatkowe materiały budowlanymi.
- Umieram. - Robin opadł na krzesło przy stole.
- Nie przesadzaj synu. - Mężczyzna wszedł za nim do kuchni i sięgnął po szklankę wody.
- To gorsze niż treningi! - Robin odchylił głowę do tyłu. - Synu idź po farby, synu znajdź płytki, synu zmierz mi te deski. - Powiedział głosem ojca. - Chciałeś żebym wyzionął ducha! - Olivia przytuliła brata i zaczęła się śmiać.
- Nasz biedny Robin, pomyśl że czeka cię jeszcze remont garażu z tatą. - Richard uśmiechnął się do syna, podnosząc szklankę, a ten ukrył twarz w dłoniach i jęknął.
- Zabijcie mnie.
- Jesteście głodni? - Dolly wstała i podeszła do lodówki.
- Babciu ty się jeszcze pytasz? - Robin się wyprostował. - Umieram z głodu.
Cała czwórka zaczęła się śmiać.
Chris rzucił się w prawo i obronił kolejną piłkę. Jego drużyna wydała z siebie okrzyki radości. Spojrzał w lewo i zobaczył Olivię, schodzącą po schodach. Była ubrana w czarne dżinsy i błękitną bluzę z kapturem. Jej jasne włosy były związane w kucyk, co odejmowało jej lat. Chłopak uśmiechnął się pod nosem, kiedy trener ogłosił przerwę. Wolnym krokiem zajął miejsce obok Olivii na trybunach.
- Już nie siadasz na miejscu rezerwowych? - Zapytał, a ona podniosła na niego wzrok znad notatek.
- Nie chcę oberwać piłką, wiadomo kogo teraz weźmiesz na cel.
- Oj przestań, poza tym to Lucas nie umie strzelać. - Olivia wybuchnęła śmiechem.
- Jeśli o mnie chodzi Kyle może dostać taki prezent jeszcze raz.
- O, to witam panią w drużynie Robina i Chrisa. - Chłopak mrugnął do niej i rozciągnął się. - Chyba potrzebuję odpoczynku.
- Wszyscy go potrzebują.
- Chciałbym zrobić coś szalonego, takiego żebym odprężył się i rozbawił jednocześnie.
- To brzmi groźnie. - Chris spojrzał na dziewczynę, a potem na Richarda, który rozmawiał z Kylem.
- Chodź coś ci pokażę. - Poderwał się z siedzenia.
- Nie, muszę obserwować piłkarzy.
- Poobserwujesz jednego a konkretnie. - Zmarszczyła brwi. - Dobra to zabrzmiało dziwnie.
- No co ty. - Cicho się zaśmiała.
- Chodź. - Złapał ją za rękę i pociągnął za sobą.
- Ale trening!
- Zawsze jesteś taka? - Weszli po schodach na korytarz.
- Jaka?
- Sztywna.
- Ha! Ja sztywna? - Olivia zatrzymała się i spojrzała na niego.
- Nie, no co ty. Jesteś wyluzowana jak plastelina. - Chris wykonał lekki ruch biodrami.
- Sarkazm, rozumiem chcesz mnie zdenerwować.
- Gdzieżbym śmiał. - Zrobił poważną minę i zaczął się śmiać. - No chodź, bo sądząc po twojej minie zaraz mi przyłożysz. Pokręciła głową i poszła za nim w głąb korytarza. Skręcił w prawo i obejrzał się czy Olivia za nim idzie. Stanął przed dużymi drzwiami, pchnął je i wszedł do środka. Jej oczom ukazał się ogromny, turkusowy basen z filarami obok, co nadawało pomieszczeniu dużo uroku. Chris podszedł do niej i uśmiechnął się szeroko. - I co sądzisz?
- To, naprawdę świetne miejsce. Tylko po co tu przyszliśmy? Chyba nie chcesz mnie utopić? - Zażartowała i oboje wybuchnęli śmiechem.
- Chcę zrobić coś szalonego, pamiętasz. - Spojrzała na niego pytająco i nagle zrozumiała o co mu chodzi.
- O nie, nie zrobisz tego. - Zaczęła kręcić głową i wycofywać się do wyjścia. Zbliżał się do niej z uśmiechem na ustach.
- W klubie mamy taki zwyczaj, każdego nowego zawodnika trzeba ,,ochrzcić".
- Ale ja nie jestem zawodnikiem. - Szybko chciała złapać za klamkę, lecz jej stopy oderwały się od ziemi i chłopak trzymał ją w swoich silnych ramionach.
- Twój brat nakazał mi wykonanie tego zadania. - Zaczęła się śmiać i spojrzała na jaśniejącą w niebieskim świetle taflę wody.
- Nie, proszę cię. - Śmiała się, ale nie próbowała wyrywać. Chris jednym zgrabnym ruchem wrzucił ją do wody. Basen przywitał ją lekkim chłodem, a włosy uniosły się pod wodą. Wypłynęła na powierzchnię i krzyknęła. - Nie umiem pływać! - Łyknęła trochę wody. - Chris z miną przerażenia wskoczył do wody i szybko do niej podpłynął.
- Ten wariat nie powiedział, że nie umiesz pływać! Nic ci nie jest? - Złapał ją w talii i uniósł w wodzie. Popatrzyła na niego poważnie i po chwili wybuchnęła śmiechem. - Nie. - Pokręcił głową, a ona pękała ze śmiechu. Zanurzyła jego głowę w wodzie i sama odpłynęła kawałek dalej. Chłopak wynurzył się i potrząsnął głową, aby wysuszyć włosy. - Zapłacisz za to! - Zażartował i zaczął płynąć w jej kierunku, a ona nie przestawała się śmiać.
Przepraszam za długą przerwę :D i dziękuję za komentarze! Jesteście bardzo aktywni. :D
sobota, 15 listopada 2014
niedziela, 9 listopada 2014
Rozdział 12
- Jesteś tego pewna? - Robin stał za siostrą, kiedy rozczesywała włosy. - Po co psuć sobie sobotę.
- Chcę z nim porozmawiać, poza tym jak już wspomniałeś jest sobota. Nie ma treningów, nie muszę iść na praktyki nic nie popsuje mi tego dnia, a na dodatek zamierzam wykorzystać wolne na coś pożytecznego. - Związała włosy w wysoki kucyk i odeszła od toaletki.
- Wykorzystać na kłótnię z Kylem, to ma być pożyteczne? - Robin zszedł za nią do kuchni.
- Jeśli to go czegoś nauczy to tak. - Wzięła jabłko do ręki i rzuciła bratu.
- Dobra, a co jeśli on się wkurzy i będzie agresywny wobec ciebie.
- Nie przesadzaj, sam mówiłeś, że mu się podobam. - Usiadła na blatach i zaczęła wymachiwać nogami.
- No nie wiem, mnie z tatą nie będzie, babcia wyszła do koleżanki.
- Znam numer na policje.
- To nie jest śmieszne.
- Robin proszę cię, nie bądź zrzędliwy.
- Dobra, masz rację prędzej ja zginę z tatą na zakupach niż ty tutaj.
- Właśnie. - Olivia klasnęła w dłonie. - Zakupy ojca z synem, zapomniałam, że macie remontować garaż.
- To będzie epickie uwierz mi.
- Nie wątpię. - Mrugnęła do niego. - Już widzę te nagłówki. - Nakreśliła wzór w powietrzu. - Robin White robi zakupy ze swoim tatusiem. - Brat dał jej kuksańca w bok, a ona zaczęła się śmiać.
- Robin gotowy? - Richard zszedł na dół i zawiązywał krawat.
- Tatku. - Olivia zeskoczyła z blatów, nie mów że idziesz do sklepu budowlanego w krawacie.
- A co? Nie pasuje?
- Wyglądasz jak grabarz. - Robin posłał mu łobuzerski uśmiech.
- Tato muszę to powiedzieć. Robin ma rację.
- No skoro tak mówicie. - Mężczyzna zdjął krawat i oddał go córce.
- Znacznie lepiej pochwaliła go.
- Tak teraz wyglądasz jak grabarz, który ma wolne.
- Idź i lepiej wyprowadzić samochód z garażu. - Robin przewrócił oczami i wyszedł z domu. - A ty masz jakieś plany?
- Posiedzę w ogrodzie i poczytam, w Londynie taka pogoda to rzadkość więc będę korzystać.
- Dobrze słonko, jakby co to dzwoń. - Pocałował córkę w głowę i zniknął za drzwiami. Olivia popatrzyła przez okno jak odjeżdżają i poszła do salonu. Położyła się na kanapie i włączyła telewizor. Przełączyła kilka kanałów i zobaczyła go w telewizji. Mówili o Chrisie, o jego talencie i o tym, o co nigdy by go nie posądziła. Co miesiąc wpłacał ogromne sumy pieniędzy na dom dziecka. Wyprostowała się i uważniej spojrzała w telewizor. Zdjęcia Chrisa z dziećmi wywołały na jej twarzy uśmiech. Może wcale nie był takim złym człowiekiem za jakiego go uważała. Z zamyślenia wyrwał ją dzwonek do drzwi. Włączyła telewizor i poszła do przedpokoju. Do środka wszedł Kyle z bukietem róż w dłoni.
- Cześć. - Powiedział i posłał jej czarujący uśmiech.
- Cześć. - Rzuciła chłodno i z pogardą spojrzała na kwiaty. - Jeśli to dla mnie to nawet mi ich nie dawaj.
- Ale...
- Idź do salonu, zaraz ci wszystko wyjaśnię. - Chłopak zrobił to co kazała i usiadł w fotelu. On zajęła miejsce na przeciwko i zaczęła.
- Oszukałeś mnie.
- Co?
- Och proszę cię, mam dość ze faceci udają, że nie wiedzą o czym mówię. Oszukałeś mnie i dobrze wiesz w czym.
- Ja...
- Jeszcze nie skończyłam. Przez ciebie o mało nie straciłam drugiego brata, a Chris doznał poważnej kontuzji. Mało tego, gdyby ktoś wtedy szedł tym poboczem zabiłbyś go! I po co wymyśliłeś tą historię o Chrisie. Tak naprawdę to dzięki niemu się tam nie wykrwawiłeś.
- Przepraszam. - Chłopak zwiesił głowę.
- Przepraszam? Co ty sobie w ogóle myślałeś?
- Nie chciałem żebyś myślała o mnie źle.
- Trochę na to za późno poza tym...
- Olivia nie rozumiesz? Podobasz mi się! - Dziewczyna zamilkła, a on patrzył na nią z lekkim niepokojem. - Nie chciałem mówić ci prawdy bo wiedziałem, że mnie znienawidzisz. - Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie. - Powiedz coś.
- Chyba lepiej będzie jak już pójdziesz. - Wstała i otworzyła mu drzwi.
- Porozmawiaj ze mną. - Podszedł do niej ale się odsunęła.
- Idź. - Kyle jeszcze raz na nią spojrzał i wyszedł bez słowa. Zamknęła za nim drzwi i poszła do kuchni, gdzie wypiła kubek zimnej wody, kiedy nagle usłyszała dzwonek. Szybkim krokiem poszła do korytarza.
- Przecież mówiłam ci żebyś sobie poszedł! - Krzyknęła ale jej oczom nie ukazał się Kyle lecz Chris.
- Ciebie też miło widzieć. - Powiedział bez odrobiny entuzjazmu.
- Czego chcesz? Robina nie ma. - Chciała zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale ją powstrzymał.
- Ja nie do Robina.
- Taty też nie ma. - Kolejna nieudana próba zamknięcia drzwi.
- Przyszedłem do ciebie. - Spojrzał na nią spod byka. Olivia zrobiła minę jakby zobaczyła ducha.
- Do mnie? Po co?
- Może jak mnie wpuścisz to się przekonasz. - Przygryzła dolną wargę w zastanowieniu, ale po chwili wpuściła Chrisa do domu.
- Mów o co chodzi.
- Spokojnie, daj mi zdjąć kurtkę.
- Nie zostaniesz tu długo, więc nie ma takiej potrzeby. - Oparła się o ścianę, a Chris ignorując ją zajął miejsce w kuchni. Poirytowana poszła za nim. - Co ty wyprawiasz?
- Wszystkich gości tak traktujesz? - Zapytał podnosząc jedną brew.
- Ty nie jesteś gościem tylko intruzem.
- Zabolało wiesz.
- Przestań! Boże jak ty mnie denerwujesz. - Ukryła twarz w dłoniach.
- Mógłbym powiedzieć to samo, ale nie po to tu przyszedłem. - Wstał z krzesła i podszedł do niej. Otworzył usta, ale nie wydobyły się z nich żadne słowa. - Olivia spojrzała na niego pytająco.
- Słucham.
- Dajmy sobie drugą szansę. - Wypalił, a ona zrobiła duże oczy.
- Co?
- Chodziło mi o to, żebyśmy się pogodzili.
- Aha. - Nic więcej nie udało jej się powiedzieć.
- Ale to był chyba zły pomysł. - Chris skierował się do drzwi i wyszedł z kuchni. Po chwili wrócił. - Ale skoro już tu jestem możemy spróbować.
- To chcesz się godzić czy wyjść, bo trochę mnie zmyliłeś. - Olivia nadal stała jakby ktoś przybił ją do podłogi.
- Dobra, ja zacznę. Przepraszam za ten incydent z chilriderkami. - Podniosła na niego oczy.
- I myślisz, że jedno przepraszam i wtargnięcie do mojego domu wszystko załatwi?
- Szczerze mówiąc tak, tak właśnie myślę.
- Idź sobie. - Wypaliła ze wzrokiem wbitym w ścianę.
- Dobra. - Chłopak minął ją i wyszedł z kuchni. Uderzyła się ręką w czoło i pobiegła za nim. Schodził już po schodach na podwórko.
- Chris, poczekaj! - Odwrócił się w jej stronę. - Ja też przepraszam za to, że oskarżyłam cię o ten wypadek.
- I za co jeszcze?
- Nie przeginaj. - Posłał jej łobuzerski uśmiech. - Zacznijmy od nowa. - Zeszła do niego o kilka stopni w dół. - Jestem Olivia. - Wyciągnęła do niego rękę.
- A ja Chris. - Uśmiechnął się do niej, tym razem bez cienia złośliwości.
- Masz ochotę na herbatę? - Chłopak pokiwał głową i oboje weszli do środka.
- Chcę z nim porozmawiać, poza tym jak już wspomniałeś jest sobota. Nie ma treningów, nie muszę iść na praktyki nic nie popsuje mi tego dnia, a na dodatek zamierzam wykorzystać wolne na coś pożytecznego. - Związała włosy w wysoki kucyk i odeszła od toaletki.
- Wykorzystać na kłótnię z Kylem, to ma być pożyteczne? - Robin zszedł za nią do kuchni.
- Jeśli to go czegoś nauczy to tak. - Wzięła jabłko do ręki i rzuciła bratu.
- Dobra, a co jeśli on się wkurzy i będzie agresywny wobec ciebie.
- Nie przesadzaj, sam mówiłeś, że mu się podobam. - Usiadła na blatach i zaczęła wymachiwać nogami.
- No nie wiem, mnie z tatą nie będzie, babcia wyszła do koleżanki.
- Znam numer na policje.
- To nie jest śmieszne.
- Robin proszę cię, nie bądź zrzędliwy.
- Dobra, masz rację prędzej ja zginę z tatą na zakupach niż ty tutaj.
- Właśnie. - Olivia klasnęła w dłonie. - Zakupy ojca z synem, zapomniałam, że macie remontować garaż.
- To będzie epickie uwierz mi.
- Nie wątpię. - Mrugnęła do niego. - Już widzę te nagłówki. - Nakreśliła wzór w powietrzu. - Robin White robi zakupy ze swoim tatusiem. - Brat dał jej kuksańca w bok, a ona zaczęła się śmiać.
- Robin gotowy? - Richard zszedł na dół i zawiązywał krawat.
- Tatku. - Olivia zeskoczyła z blatów, nie mów że idziesz do sklepu budowlanego w krawacie.
- A co? Nie pasuje?
- Wyglądasz jak grabarz. - Robin posłał mu łobuzerski uśmiech.
- Tato muszę to powiedzieć. Robin ma rację.
- No skoro tak mówicie. - Mężczyzna zdjął krawat i oddał go córce.
- Znacznie lepiej pochwaliła go.
- Tak teraz wyglądasz jak grabarz, który ma wolne.
- Idź i lepiej wyprowadzić samochód z garażu. - Robin przewrócił oczami i wyszedł z domu. - A ty masz jakieś plany?
- Posiedzę w ogrodzie i poczytam, w Londynie taka pogoda to rzadkość więc będę korzystać.
- Dobrze słonko, jakby co to dzwoń. - Pocałował córkę w głowę i zniknął za drzwiami. Olivia popatrzyła przez okno jak odjeżdżają i poszła do salonu. Położyła się na kanapie i włączyła telewizor. Przełączyła kilka kanałów i zobaczyła go w telewizji. Mówili o Chrisie, o jego talencie i o tym, o co nigdy by go nie posądziła. Co miesiąc wpłacał ogromne sumy pieniędzy na dom dziecka. Wyprostowała się i uważniej spojrzała w telewizor. Zdjęcia Chrisa z dziećmi wywołały na jej twarzy uśmiech. Może wcale nie był takim złym człowiekiem za jakiego go uważała. Z zamyślenia wyrwał ją dzwonek do drzwi. Włączyła telewizor i poszła do przedpokoju. Do środka wszedł Kyle z bukietem róż w dłoni.
- Cześć. - Powiedział i posłał jej czarujący uśmiech.
- Cześć. - Rzuciła chłodno i z pogardą spojrzała na kwiaty. - Jeśli to dla mnie to nawet mi ich nie dawaj.
- Ale...
- Idź do salonu, zaraz ci wszystko wyjaśnię. - Chłopak zrobił to co kazała i usiadł w fotelu. On zajęła miejsce na przeciwko i zaczęła.
- Oszukałeś mnie.
- Co?
- Och proszę cię, mam dość ze faceci udają, że nie wiedzą o czym mówię. Oszukałeś mnie i dobrze wiesz w czym.
- Ja...
- Jeszcze nie skończyłam. Przez ciebie o mało nie straciłam drugiego brata, a Chris doznał poważnej kontuzji. Mało tego, gdyby ktoś wtedy szedł tym poboczem zabiłbyś go! I po co wymyśliłeś tą historię o Chrisie. Tak naprawdę to dzięki niemu się tam nie wykrwawiłeś.
- Przepraszam. - Chłopak zwiesił głowę.
- Przepraszam? Co ty sobie w ogóle myślałeś?
- Nie chciałem żebyś myślała o mnie źle.
- Trochę na to za późno poza tym...
- Olivia nie rozumiesz? Podobasz mi się! - Dziewczyna zamilkła, a on patrzył na nią z lekkim niepokojem. - Nie chciałem mówić ci prawdy bo wiedziałem, że mnie znienawidzisz. - Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie. - Powiedz coś.
- Chyba lepiej będzie jak już pójdziesz. - Wstała i otworzyła mu drzwi.
- Porozmawiaj ze mną. - Podszedł do niej ale się odsunęła.
- Idź. - Kyle jeszcze raz na nią spojrzał i wyszedł bez słowa. Zamknęła za nim drzwi i poszła do kuchni, gdzie wypiła kubek zimnej wody, kiedy nagle usłyszała dzwonek. Szybkim krokiem poszła do korytarza.
- Przecież mówiłam ci żebyś sobie poszedł! - Krzyknęła ale jej oczom nie ukazał się Kyle lecz Chris.
- Ciebie też miło widzieć. - Powiedział bez odrobiny entuzjazmu.
- Czego chcesz? Robina nie ma. - Chciała zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale ją powstrzymał.
- Ja nie do Robina.
- Taty też nie ma. - Kolejna nieudana próba zamknięcia drzwi.
- Przyszedłem do ciebie. - Spojrzał na nią spod byka. Olivia zrobiła minę jakby zobaczyła ducha.
- Do mnie? Po co?
- Może jak mnie wpuścisz to się przekonasz. - Przygryzła dolną wargę w zastanowieniu, ale po chwili wpuściła Chrisa do domu.
- Mów o co chodzi.
- Spokojnie, daj mi zdjąć kurtkę.
- Nie zostaniesz tu długo, więc nie ma takiej potrzeby. - Oparła się o ścianę, a Chris ignorując ją zajął miejsce w kuchni. Poirytowana poszła za nim. - Co ty wyprawiasz?
- Wszystkich gości tak traktujesz? - Zapytał podnosząc jedną brew.
- Ty nie jesteś gościem tylko intruzem.
- Zabolało wiesz.
- Przestań! Boże jak ty mnie denerwujesz. - Ukryła twarz w dłoniach.
- Mógłbym powiedzieć to samo, ale nie po to tu przyszedłem. - Wstał z krzesła i podszedł do niej. Otworzył usta, ale nie wydobyły się z nich żadne słowa. - Olivia spojrzała na niego pytająco.
- Słucham.
- Dajmy sobie drugą szansę. - Wypalił, a ona zrobiła duże oczy.
- Co?
- Chodziło mi o to, żebyśmy się pogodzili.
- Aha. - Nic więcej nie udało jej się powiedzieć.
- Ale to był chyba zły pomysł. - Chris skierował się do drzwi i wyszedł z kuchni. Po chwili wrócił. - Ale skoro już tu jestem możemy spróbować.
- To chcesz się godzić czy wyjść, bo trochę mnie zmyliłeś. - Olivia nadal stała jakby ktoś przybił ją do podłogi.
- Dobra, ja zacznę. Przepraszam za ten incydent z chilriderkami. - Podniosła na niego oczy.
- I myślisz, że jedno przepraszam i wtargnięcie do mojego domu wszystko załatwi?
- Szczerze mówiąc tak, tak właśnie myślę.
- Idź sobie. - Wypaliła ze wzrokiem wbitym w ścianę.
- Dobra. - Chłopak minął ją i wyszedł z kuchni. Uderzyła się ręką w czoło i pobiegła za nim. Schodził już po schodach na podwórko.
- Chris, poczekaj! - Odwrócił się w jej stronę. - Ja też przepraszam za to, że oskarżyłam cię o ten wypadek.
- I za co jeszcze?
- Nie przeginaj. - Posłał jej łobuzerski uśmiech. - Zacznijmy od nowa. - Zeszła do niego o kilka stopni w dół. - Jestem Olivia. - Wyciągnęła do niego rękę.
- A ja Chris. - Uśmiechnął się do niej, tym razem bez cienia złośliwości.
- Masz ochotę na herbatę? - Chłopak pokiwał głową i oboje weszli do środka.
sobota, 8 listopada 2014
Rozdział 11
Olivia szybkim krokiem szła do szatni, gdzie jej brat przebierał się po treningu. Prawie wszyscy już wyszli, został tylko Chris i Robin czyli osoby z którymi miała do pogadania. Popchnęła drzwi szatni i weszła do środka. Robin spojrzał na nią zaskoczony, wycierając głowę ręcznikiem.
- Hej, coś się stało? - Zapytał zdziwiony.
- Dlaczego nie powiedziałeś mi, że miałeś wypadek? - Robin otworzył buzię ze zdumienia.
- O czym ty...
- Nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi! Gdzie jest ten drugi? - Rozejrzała się w poszukiwaniu Chrisa.
- Poszedł po torbę do samochodu, ale...
- Czy to było wtedy jak nosiłeś kołnierz ortopedyczny na szyi? No jasne, że to wtedy teraz sobie przypominam. Powiedziałeś mi, że nadwyrężyłem się na treningu! - Dziewczyna była u skraju wytrzymałości.
- Nie chciałem cię martwić, poza tym skąd ty to wiesz?
- Kyle wszystko mi opowiedział!
- To dziwię się, że wściekasz się na mnie. - Robin rozłożył ręce.
- Masz rację, to na niego powinnam się wściekać! - Spojrzała na Chrisa, który wszedł do szatni z zdezorientowaną miną.
- Okej. - Zaczął. - Za co tym razem?
- Czy ty idioto, nie wiesz że nie wsiada się po pijaku za kierownicę!? Mogłeś ich zabić ty... - Olivia o mało nie wydłubała Chrisowi oczu, gdyby Robin jej nie złapał.
- O czym ty mówisz? - Chris wyglądał na jeszcze bardziej zdziwionego.
- O tym, że prowadziłeś po pijanemu, przez ciebie Kyle nie może grać, a mój brat mnie okłamał!
- Nie no dobre. - Chris zaczął się śmiać. - Niech zgadnę Kyle ci tak powiedział?
- Powiedział. - Olivia prawie zabiła go wzrokiem.
- Siostra posłuchaj Kyle...
- Co teraz się wszystkiego wyprzecie? Wszystko już wiem, jak nie chcieliście, żeby to trafiło do mediów, jak Chris pokłócił się Kylem i wsiadł po pijanemu do samochodu.
- Kto, że ja wsiadłem po pijanemu? - Chris wyglądał na zdenerwowanego. - Tak ci powiedział ten twój chłoptaś, tak? A może wysluchasz prawdziwej wersji wydarzeń i wreszcie przejrzysz na oczy!
- Chris! - Robin próbował uspokoić przyjaciela.
- Wiesz co mam gdzieś twoją wersję. - Olivia trzasnęła drzwiami i pobiegła do samochodu, zostawiając ich samych.
- No leć za nią! - Chris kopnął w jedną z ławek.
- I tak już jej nie dogonię, porozmawiam z nią w domu.
- Ty w ogóle słyszałeś co ten bałwan jej naopowiadał? Nie ja idę do niego. - Chris podwiną rękawy bluzy i ruszył w kierunku schodów. Robin stanął mu na drodze.
- Pójdziesz, przywalisz mu i co? - Zapytał przyjaciela, który z nerwów cały zesztywniał.
- Ulży mi.
- Chris!
- Co!?
- Zostaw go, mój ojciec nie toleruje walk w drużynie, chcesz przez tego bałwana wylecieć z klubu? - Chłopak przegarnął włosy palcami i usiadł na ławce.
- Masz rację, nie warto ale jeszcze jeden taki numer, a pożałuje.
- Wtedy to i ja ci pomogę. - Robin założył kurtkę i poklepał przyjaciela po ramieniu. - Jadę porozmawiać z siostrą, wszystko jej wyjaśnię.
- Jeśli będzie chciała cię słuchać.
- Mam zapasowy klucz do jej pokoju, nie ucieknie przede mną. - Chłopak uśmiechnął się złośliwie i wyszedł na dwór. Wsiadł do samochodu, gdzie czekał już jego ojciec.
- Co tak długo? - Zapytał Richard, odkładając gazetę do schowka.
- Miałem sprawę z Chrisem do obgadania. - Robin zapiął pas i wcisnął pedał gazu.
- Czemu twoja siostra odjechała w takim pośpiechu?
- Nie mam pojęcia ale jak pojadę do domu to się dowiem.
- Może ja z nią porozmawiam?
- Lepiej nie tato. Ona jest teraz strasznie złośliwa to pewnie przez te kobiece sprawy, wiesz o co mi chodzi. - Spojrzał na odbicie ojca w lusterku.
- A tak masz rację, lepiej nie będę się mieszał ty jesteś bratem, z tobą na pewno lepiej pogada.
Kiedy wreszcie dotarli do domu, Robin zaparkował przed garażem i wszedł do domu, spotykając się z surowym spojrzeniem babci.
- To ja pójdę pod prysznic, ładnie pachnie mamo czyżby zupa serowa? - Richard zdjął buty, a babcia rozpromieniła się na chwilę.
- Tak, ugotowałam bo wiem jak ją lubisz.
- Zjem jak tylko się wykąpie. - Kiedy zniknął za drzwiami łazienki, uśmiech z twarzy babci tez gdzieś wyparował.
- Co ty zrobiłeś swojej siostrze? - Rzuciła w jego kierunku.
- Ja? Czemu myślisz, że to ja?
- Bo kazała mi trzymać cię z daleka od jej pokoju.
- Babciu muszę z nią porozmawiać...
- Ani mi się waż! - Pogroziła mu palcem. - Nie wiem jakiego piwa tym razem, naważyłeś ale ja nie pomogę ci go wypić!
- Dobrze nie zbliżę się do jej pokoju, mogę już iść do siebie?
- Idź. - Machnęła na niego ręką i weszła do kuchni. Chłopak pokonał schody na górę w kilku susach. Wyjrzał przez barierkę, czy aby babcia go nie śledzi i wyjął z kieszeni klucz do pokoju siostry, o którym opowiadał Chrisowi. Szybkim ruchem przekręcił go w zamku i wszedł do środka. Nie zdążył się odwrócić, a już dostał poduszką w głowę.
- Skąd masz klucz do mojego pokoju? - Jego siostra była wściekła.
- Dorobiłem. - Widząc minę siostry szybko dodał. - Tak na wszelki wypadek.
- Jasne. - Zrobiła obrażoną minę i opadła na łóżko. Robin zrobił niepewny krok w przód bo siostra trzymała w rękach jeszcze jedną poduszkę.
- Chcę z tobą porozmawiać. Mogę? - Usiadł na krześle przy biurku.
- Skoro już tu wtargnąłeś to słucham. - Siostra nadał była nie w sosie.
- Kyle powiedział ci, że to Chris prowadził samochód, a ja chciałbym powiedzieć ci moją wersję wydarzeń. - Widząc jej minę mówił dalej. - Oczywiście uwierzysz komu chcesz, po prostu mnie wysłuchaj. Dasz radę?
- Mów, jesteś moim bratem. Znając ciebie i tak nie dałbyś mi spokoju.
- Ach jak ty mnie znasz. No dobrze, więc jak już pewnie wiesz, ja, Chris i Kyle byliśmy przyjaciółmi. Po śmierci Johna to oni postawili mnie na nogi. Chodziliśmy na imprezy, mecze lub po prostu na miasto. Lubiłem to, pozwalali mi zapomnieć o tym co działo się u nas w domu. Któregoś dnia Chris zadzwonił do mnie i powiedział, że Kyle zawiezie nas na otwarcie nowego klubu. Na początku nie chciałem iść ale mnie namówili. Kiedy tam dojechaliśmy ustaliliśmy, że Kyle jest dziś kierowcą i nie będzie pił. Jednak po pewnym czasie w klubie, Chris zauważył, że Kyle przystawia się do jakiejś dziewczyny, której ewidentnie się to nie podoba. Chris poszedł w ich kierunku, a ja za nim. Zobaczyliśmy, że Kyle jest kompletnie pijany, a ta dziewczyna przerażona. Chris zaczął go od niej odciągać, ale Kyle był agresywny, prawie go uderzył więc Chris go puścił i powiedział, że wezwie mu taksówkę. Kyle wtedy zaczął coś krzyczeć i wybiegł na parking, a my za nim. Wyjął kluczyki i zaczął otwierać samochód, a potem do niego wsiadł. Chris podbiegł do niego i złapał się za szybę, próbował zmusić go żeby nie wsiadał bo jest pijany, ale on nie chciał go słuchać. Chris nie zastanawiał się ani chwili u usiadł na miejscu, pasażera, a ja z tyłu. Kazał mi wysiąść ale go nie posłuchałem. Wtedy Kyle wyjechał na ulicę, a Chris nadal próbował go powstrzymać, zanim się nie obejrzałem byliśmy już w rowie.
- Ale... - Olivia miała szeroko otwarte oczy. - Kyle powiedział, że to Chris wtedy prowadził, że to on się upił i spowodował wypadek.
- Kłamał. Kiedy wpadliśmy do rowu, mi nic się nie stało byłem przytomny i mogłem się ruszać. Wysiadłem i pobiegłem do przodu. Chris miał zakrwawioną twarz i stękał z bólu, miał połamane żebra. Chciałem wezwać pogotowie ale Kyle mi zabronił, powiedział że nikt nie może się o tym dowiedzieć. Wtedy Chris zadzwonił po Jamesa, swojego brata. On zawiózł ich do szpitala gdzie Kyle opowiedział o ściance wspinaczkowej. Od tamtej pory nie może grać i obwinia za to nas.
- Przecież to nie wasza wina, że mieliście wypadek!
- Czyli mi wierzysz?
- Robin, jesteś moim bratem i oprócz tej sprawy z kołnierzem nigdy mnie nie oszukałeś, jasne że uwierzę tobie a nie kolesiowi, którego znam parę tygodni.
- Hej, coś się stało? - Zapytał zdziwiony.
- Dlaczego nie powiedziałeś mi, że miałeś wypadek? - Robin otworzył buzię ze zdumienia.
- O czym ty...
- Nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi! Gdzie jest ten drugi? - Rozejrzała się w poszukiwaniu Chrisa.
- Poszedł po torbę do samochodu, ale...
- Czy to było wtedy jak nosiłeś kołnierz ortopedyczny na szyi? No jasne, że to wtedy teraz sobie przypominam. Powiedziałeś mi, że nadwyrężyłem się na treningu! - Dziewczyna była u skraju wytrzymałości.
- Nie chciałem cię martwić, poza tym skąd ty to wiesz?
- Kyle wszystko mi opowiedział!
- To dziwię się, że wściekasz się na mnie. - Robin rozłożył ręce.
- Masz rację, to na niego powinnam się wściekać! - Spojrzała na Chrisa, który wszedł do szatni z zdezorientowaną miną.
- Okej. - Zaczął. - Za co tym razem?
- Czy ty idioto, nie wiesz że nie wsiada się po pijaku za kierownicę!? Mogłeś ich zabić ty... - Olivia o mało nie wydłubała Chrisowi oczu, gdyby Robin jej nie złapał.
- O czym ty mówisz? - Chris wyglądał na jeszcze bardziej zdziwionego.
- O tym, że prowadziłeś po pijanemu, przez ciebie Kyle nie może grać, a mój brat mnie okłamał!
- Nie no dobre. - Chris zaczął się śmiać. - Niech zgadnę Kyle ci tak powiedział?
- Powiedział. - Olivia prawie zabiła go wzrokiem.
- Siostra posłuchaj Kyle...
- Co teraz się wszystkiego wyprzecie? Wszystko już wiem, jak nie chcieliście, żeby to trafiło do mediów, jak Chris pokłócił się Kylem i wsiadł po pijanemu do samochodu.
- Kto, że ja wsiadłem po pijanemu? - Chris wyglądał na zdenerwowanego. - Tak ci powiedział ten twój chłoptaś, tak? A może wysluchasz prawdziwej wersji wydarzeń i wreszcie przejrzysz na oczy!
- Chris! - Robin próbował uspokoić przyjaciela.
- Wiesz co mam gdzieś twoją wersję. - Olivia trzasnęła drzwiami i pobiegła do samochodu, zostawiając ich samych.
- No leć za nią! - Chris kopnął w jedną z ławek.
- I tak już jej nie dogonię, porozmawiam z nią w domu.
- Ty w ogóle słyszałeś co ten bałwan jej naopowiadał? Nie ja idę do niego. - Chris podwiną rękawy bluzy i ruszył w kierunku schodów. Robin stanął mu na drodze.
- Pójdziesz, przywalisz mu i co? - Zapytał przyjaciela, który z nerwów cały zesztywniał.
- Ulży mi.
- Chris!
- Co!?
- Zostaw go, mój ojciec nie toleruje walk w drużynie, chcesz przez tego bałwana wylecieć z klubu? - Chłopak przegarnął włosy palcami i usiadł na ławce.
- Masz rację, nie warto ale jeszcze jeden taki numer, a pożałuje.
- Wtedy to i ja ci pomogę. - Robin założył kurtkę i poklepał przyjaciela po ramieniu. - Jadę porozmawiać z siostrą, wszystko jej wyjaśnię.
- Jeśli będzie chciała cię słuchać.
- Mam zapasowy klucz do jej pokoju, nie ucieknie przede mną. - Chłopak uśmiechnął się złośliwie i wyszedł na dwór. Wsiadł do samochodu, gdzie czekał już jego ojciec.
- Co tak długo? - Zapytał Richard, odkładając gazetę do schowka.
- Miałem sprawę z Chrisem do obgadania. - Robin zapiął pas i wcisnął pedał gazu.
- Czemu twoja siostra odjechała w takim pośpiechu?
- Nie mam pojęcia ale jak pojadę do domu to się dowiem.
- Może ja z nią porozmawiam?
- Lepiej nie tato. Ona jest teraz strasznie złośliwa to pewnie przez te kobiece sprawy, wiesz o co mi chodzi. - Spojrzał na odbicie ojca w lusterku.
- A tak masz rację, lepiej nie będę się mieszał ty jesteś bratem, z tobą na pewno lepiej pogada.
Kiedy wreszcie dotarli do domu, Robin zaparkował przed garażem i wszedł do domu, spotykając się z surowym spojrzeniem babci.
- To ja pójdę pod prysznic, ładnie pachnie mamo czyżby zupa serowa? - Richard zdjął buty, a babcia rozpromieniła się na chwilę.
- Tak, ugotowałam bo wiem jak ją lubisz.
- Zjem jak tylko się wykąpie. - Kiedy zniknął za drzwiami łazienki, uśmiech z twarzy babci tez gdzieś wyparował.
- Co ty zrobiłeś swojej siostrze? - Rzuciła w jego kierunku.
- Ja? Czemu myślisz, że to ja?
- Bo kazała mi trzymać cię z daleka od jej pokoju.
- Babciu muszę z nią porozmawiać...
- Ani mi się waż! - Pogroziła mu palcem. - Nie wiem jakiego piwa tym razem, naważyłeś ale ja nie pomogę ci go wypić!
- Dobrze nie zbliżę się do jej pokoju, mogę już iść do siebie?
- Idź. - Machnęła na niego ręką i weszła do kuchni. Chłopak pokonał schody na górę w kilku susach. Wyjrzał przez barierkę, czy aby babcia go nie śledzi i wyjął z kieszeni klucz do pokoju siostry, o którym opowiadał Chrisowi. Szybkim ruchem przekręcił go w zamku i wszedł do środka. Nie zdążył się odwrócić, a już dostał poduszką w głowę.
- Skąd masz klucz do mojego pokoju? - Jego siostra była wściekła.
- Dorobiłem. - Widząc minę siostry szybko dodał. - Tak na wszelki wypadek.
- Jasne. - Zrobiła obrażoną minę i opadła na łóżko. Robin zrobił niepewny krok w przód bo siostra trzymała w rękach jeszcze jedną poduszkę.
- Chcę z tobą porozmawiać. Mogę? - Usiadł na krześle przy biurku.
- Skoro już tu wtargnąłeś to słucham. - Siostra nadał była nie w sosie.
- Kyle powiedział ci, że to Chris prowadził samochód, a ja chciałbym powiedzieć ci moją wersję wydarzeń. - Widząc jej minę mówił dalej. - Oczywiście uwierzysz komu chcesz, po prostu mnie wysłuchaj. Dasz radę?
- Mów, jesteś moim bratem. Znając ciebie i tak nie dałbyś mi spokoju.
- Ach jak ty mnie znasz. No dobrze, więc jak już pewnie wiesz, ja, Chris i Kyle byliśmy przyjaciółmi. Po śmierci Johna to oni postawili mnie na nogi. Chodziliśmy na imprezy, mecze lub po prostu na miasto. Lubiłem to, pozwalali mi zapomnieć o tym co działo się u nas w domu. Któregoś dnia Chris zadzwonił do mnie i powiedział, że Kyle zawiezie nas na otwarcie nowego klubu. Na początku nie chciałem iść ale mnie namówili. Kiedy tam dojechaliśmy ustaliliśmy, że Kyle jest dziś kierowcą i nie będzie pił. Jednak po pewnym czasie w klubie, Chris zauważył, że Kyle przystawia się do jakiejś dziewczyny, której ewidentnie się to nie podoba. Chris poszedł w ich kierunku, a ja za nim. Zobaczyliśmy, że Kyle jest kompletnie pijany, a ta dziewczyna przerażona. Chris zaczął go od niej odciągać, ale Kyle był agresywny, prawie go uderzył więc Chris go puścił i powiedział, że wezwie mu taksówkę. Kyle wtedy zaczął coś krzyczeć i wybiegł na parking, a my za nim. Wyjął kluczyki i zaczął otwierać samochód, a potem do niego wsiadł. Chris podbiegł do niego i złapał się za szybę, próbował zmusić go żeby nie wsiadał bo jest pijany, ale on nie chciał go słuchać. Chris nie zastanawiał się ani chwili u usiadł na miejscu, pasażera, a ja z tyłu. Kazał mi wysiąść ale go nie posłuchałem. Wtedy Kyle wyjechał na ulicę, a Chris nadal próbował go powstrzymać, zanim się nie obejrzałem byliśmy już w rowie.
- Ale... - Olivia miała szeroko otwarte oczy. - Kyle powiedział, że to Chris wtedy prowadził, że to on się upił i spowodował wypadek.
- Kłamał. Kiedy wpadliśmy do rowu, mi nic się nie stało byłem przytomny i mogłem się ruszać. Wysiadłem i pobiegłem do przodu. Chris miał zakrwawioną twarz i stękał z bólu, miał połamane żebra. Chciałem wezwać pogotowie ale Kyle mi zabronił, powiedział że nikt nie może się o tym dowiedzieć. Wtedy Chris zadzwonił po Jamesa, swojego brata. On zawiózł ich do szpitala gdzie Kyle opowiedział o ściance wspinaczkowej. Od tamtej pory nie może grać i obwinia za to nas.
- Przecież to nie wasza wina, że mieliście wypadek!
- Czyli mi wierzysz?
- Robin, jesteś moim bratem i oprócz tej sprawy z kołnierzem nigdy mnie nie oszukałeś, jasne że uwierzę tobie a nie kolesiowi, którego znam parę tygodni.
czwartek, 6 listopada 2014
Rozdział 10
Olivia odprowadziła Chrisa wzrokiem i spojrzała na brata, który coś do niego mówił. Miała wielką ochotę podejść do nich i wykrzyczeć, żeby nie wtrącali się w nieswoje sprawy, jednak powrót Kyle'a ją powstrzymał.
- Dziwny ten twój tata, z tego nawału obowiązków zapomniał, że miałem przynieść słupki. - Olivia spojrzała z oburzeniem na Chrisa, który pomachał jej z uśmiechem. Pokręciła tylko głową z niedowierzaniem.
- Olivia słyszysz?
- Co? Tak słucham. - Oderwała wzrok od chłopaków i skupiła się na Kyle'u.
- Coś się stało?
- Nie, dlaczego. - Dziewczyna wzruszyła ramionami.
- Chris coś ci powiedział?
- Nie. - Zajęła się notatkami.
- Olivia. - Spojrzał na nią podejrzliwym wzrokiem.
- Nic mi nie powiedział, poprostu zauważyłam, że nie przepadacie za sobą.
- Myślałem, że nie zauważysz.
- Bo jestem ślepa. Chyba każdy w klubie widzi, że jest między wami konflikt. - Olivia usiadła po turecku i spojrzała na Kyle'a z zaciekawieniem. - No słucham.
- Co?
- Chcę wiedzieć czemu się nie lubicie.
- To nie jest ciekawy temat. - Chłopak pokręcił głową.
- To nic, może mnie zaciekawi.
- Nie odpuścisz co?
- Nie. - Posłała mu łobuzerski uśmiech.
- Nie wiem od czego zacząć. - Chłopak przegarnął włosy ręką.
- Może od początku. - Olivia odłożyła notes.
- Więc, ja, Chris i Robin byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi.
- Mój brat się z tobą przyjaźnił? - Dziewczyna była zaskoczona.
- Zaraz ci wszystko wyjaśnię. Wszyscy trzej byliśmy nierozłączni. Jak zginął twój brat to ja i Chris wyciągaliśmy Robina z domu, aby tak nie cierpiał. Chodziliśmy na imprezy, jeździliśmy na mecze innych drużyn, albo po prostu siedzieliśmy i gadaliśmy. Więcej niż półtora roku temu, Chris wpadł na pomysł abyśmy poszli na otwarcie nowego klubu. Wzięliśmy samochód i pojechaliśmy. Umówiliśmy się, że jeden z nas prowadzi i nie będzie pił tego wieczoru. Jednak po godzinie w klubie ja i Chris pokłóciliśmy się. On szybko wyszedł na parking, był już lekko pijany, mimo że obiecywał że to on prowadzi i będzie trzeźwy. Razem z Robinem próbowaliśmy go jakoś powstrzymać, wsiedliśmy z nim do samochodu, ale nie dał nic sobie powiedzieć i wyjechał na ulicę. Próbowałem go uspokoić, prosiłem żeby się zatrzymał, ale on nie słuchał. Krzyczałem na niego ale to nic nie dało, zanim się obejrzałem wypadliśmy z drogi, uderzyliśmy o barierę i wylądowaliśmy w rowie.
- To niemożliwe mój brat nigdy mi o czymś takim nie mówił. - Olivia pokręciła głową.
- Twojemu brata na szczęście nic się nie stało, bo siedział z tyłu. Chris miał złamane trzy żebra i przeciętny łuk brwiowy, a ja doznałem złamania otwartego nogi od tamtej pory nie mogę grać.
- To dlatego nie rozmawiasz z Chrisem, bo to przez niego nie grasz.
- Dokładnie.
- Ale co ma z tym wszystkim wspólnego Robin?
- Stanął po jego stronie kiedy to się stało, ja chciałem zawiadomić prasę a oni nie chcieli bo to zaszkodziłoby Chrisowi. Robin odwiedził mnie w szpitalu i powiedział, że nikt się o tym nie dowie. Potem wymyśliliśmy bajeczkę o tym, że obaj z Chrisem spadliśmy ze ścianki wspinaczkowej, prasa w to uwierzyła bo często tam jeździliśmy.
- Ale co z samochodem? I nie było żadnych świadków wypadku? Poza tym chyba wezwaliście karetkę.
- Samochód był mój, więc szybko oddałem go do naprawy, a karetki nie wzywaliśmy bo byliśmy się, że ktoś się o tym dowie, więc Chris zadzwonił po swojego starszego brata, który jest lekarzem. On zawiózł nas do szpitala i potem wrócił po mój samochód.
- Jak Robin mógł mi o tym nie powiedzieć. - Dziewczyna ukryła twarz w dłoniach.
- Olivia. - Kyle złapał ją za rękę. - To było pół roku po śmierci Johna, kolejny wypadek samochodowy nie wpłynąłby na ciebie dobrze.
- Ja nie wiem co mam o tym myśleć, jeszcze zostawił ciebie i trzyma stronę tego drania.
- Spokojnie. - Kyle puścił jej rękę i przytulił ją mocno, kiedy Chris obserwował ich uważnie ze środka boiska.
- Dziwny ten twój tata, z tego nawału obowiązków zapomniał, że miałem przynieść słupki. - Olivia spojrzała z oburzeniem na Chrisa, który pomachał jej z uśmiechem. Pokręciła tylko głową z niedowierzaniem.
- Olivia słyszysz?
- Co? Tak słucham. - Oderwała wzrok od chłopaków i skupiła się na Kyle'u.
- Coś się stało?
- Nie, dlaczego. - Dziewczyna wzruszyła ramionami.
- Chris coś ci powiedział?
- Nie. - Zajęła się notatkami.
- Olivia. - Spojrzał na nią podejrzliwym wzrokiem.
- Nic mi nie powiedział, poprostu zauważyłam, że nie przepadacie za sobą.
- Myślałem, że nie zauważysz.
- Bo jestem ślepa. Chyba każdy w klubie widzi, że jest między wami konflikt. - Olivia usiadła po turecku i spojrzała na Kyle'a z zaciekawieniem. - No słucham.
- Co?
- Chcę wiedzieć czemu się nie lubicie.
- To nie jest ciekawy temat. - Chłopak pokręcił głową.
- To nic, może mnie zaciekawi.
- Nie odpuścisz co?
- Nie. - Posłała mu łobuzerski uśmiech.
- Nie wiem od czego zacząć. - Chłopak przegarnął włosy ręką.
- Może od początku. - Olivia odłożyła notes.
- Więc, ja, Chris i Robin byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi.
- Mój brat się z tobą przyjaźnił? - Dziewczyna była zaskoczona.
- Zaraz ci wszystko wyjaśnię. Wszyscy trzej byliśmy nierozłączni. Jak zginął twój brat to ja i Chris wyciągaliśmy Robina z domu, aby tak nie cierpiał. Chodziliśmy na imprezy, jeździliśmy na mecze innych drużyn, albo po prostu siedzieliśmy i gadaliśmy. Więcej niż półtora roku temu, Chris wpadł na pomysł abyśmy poszli na otwarcie nowego klubu. Wzięliśmy samochód i pojechaliśmy. Umówiliśmy się, że jeden z nas prowadzi i nie będzie pił tego wieczoru. Jednak po godzinie w klubie ja i Chris pokłóciliśmy się. On szybko wyszedł na parking, był już lekko pijany, mimo że obiecywał że to on prowadzi i będzie trzeźwy. Razem z Robinem próbowaliśmy go jakoś powstrzymać, wsiedliśmy z nim do samochodu, ale nie dał nic sobie powiedzieć i wyjechał na ulicę. Próbowałem go uspokoić, prosiłem żeby się zatrzymał, ale on nie słuchał. Krzyczałem na niego ale to nic nie dało, zanim się obejrzałem wypadliśmy z drogi, uderzyliśmy o barierę i wylądowaliśmy w rowie.
- To niemożliwe mój brat nigdy mi o czymś takim nie mówił. - Olivia pokręciła głową.
- Twojemu brata na szczęście nic się nie stało, bo siedział z tyłu. Chris miał złamane trzy żebra i przeciętny łuk brwiowy, a ja doznałem złamania otwartego nogi od tamtej pory nie mogę grać.
- To dlatego nie rozmawiasz z Chrisem, bo to przez niego nie grasz.
- Dokładnie.
- Ale co ma z tym wszystkim wspólnego Robin?
- Stanął po jego stronie kiedy to się stało, ja chciałem zawiadomić prasę a oni nie chcieli bo to zaszkodziłoby Chrisowi. Robin odwiedził mnie w szpitalu i powiedział, że nikt się o tym nie dowie. Potem wymyśliliśmy bajeczkę o tym, że obaj z Chrisem spadliśmy ze ścianki wspinaczkowej, prasa w to uwierzyła bo często tam jeździliśmy.
- Ale co z samochodem? I nie było żadnych świadków wypadku? Poza tym chyba wezwaliście karetkę.
- Samochód był mój, więc szybko oddałem go do naprawy, a karetki nie wzywaliśmy bo byliśmy się, że ktoś się o tym dowie, więc Chris zadzwonił po swojego starszego brata, który jest lekarzem. On zawiózł nas do szpitala i potem wrócił po mój samochód.
- Jak Robin mógł mi o tym nie powiedzieć. - Dziewczyna ukryła twarz w dłoniach.
- Olivia. - Kyle złapał ją za rękę. - To było pół roku po śmierci Johna, kolejny wypadek samochodowy nie wpłynąłby na ciebie dobrze.
- Ja nie wiem co mam o tym myśleć, jeszcze zostawił ciebie i trzyma stronę tego drania.
- Spokojnie. - Kyle puścił jej rękę i przytulił ją mocno, kiedy Chris obserwował ich uważnie ze środka boiska.
wtorek, 4 listopada 2014
Rozdział 9
Chris siedział przy swojej szafce w szatni i wiązał sznurówki swoich sportowych butów. Sięgnął po koszulkę i założył ją szybko. Za chwilę miał rozpocząć się trening, a on zamiast myśleć o piłce, myślał o tej zadziornej dziewczynie. Jeszcze nigdy nie spotkał kogoś takiego, zazwyczaj dziewczyny same się do niego lepiły, a ona? Odpycha go i jeszcze obraża. Przygryzł dolną wargę, wspominając wczorajszą kłótnię, może rzeczywiście przesadził i powinien przeprosić. Nie, to ona obraża się za byle co. Z zamyślenia wyrwał go Robin, który klepnął go w plecy.
- Jak tam Chris? - Przyjaciel jak zwykle był w dobrym humorze.
- Może być. - Chłopak podniósł się i przeciągnął.
- No i co myślisz o mojej siostrze? Nadaje się tu?
- O tak. - Odpowiedział z drwiącym uśmiechem.
- To super dziewczyna, prawda?
- Oczywiście. - Kolejny wymuszony uśmiech.
- Coś nie tak? - Robin spojrzał na przyjaciela.
- Przecież mówię, że super dziewczyna. - Chris oparł się plecami o szafkę.
- Olivia jest naprawdę cudowna ale mimo wszystko denerwuje mnie, to że Kyle się koło niej kręci ale ciebie to chyba nie interesuje. - Chris jakby się ożywił.
- Nie, no jestem twoim przyjacielem. To mówisz, że Kyle podrywa Olivię. - Skrzyżował ręce na piersiach.
- Nie tylko podrywa już był z nią nawet w kinie.
- Co ty nie powiesz. - Chris potarł palcem podbródek. - I co jeszcze?
- Wiem, że często do niej dzwoni bo Olivia wtedy zamyka się w łazience. - Robin wzruszył ramionami.
- Myślisz, że on jej się podoba?
- Nie wiem, ale myślę, że ona po prostu szuka kogoś z kim może porozmawiać.
- Przecież ma ciebie i babcię.
- Tak ale wiesz o co mi chodzi, ktoś spoza rodziny komu mogłaby zaufać. No wiesz.
- Nie, nie wiem. Poza tym mówiłeś, że ma przyjaciółkę.
- Chodzi mi o chłopaka przy którym czułaby się bezpieczna, rany ciężko się dziś z tobą rozmawia.
- I tym kimś ma być Kyle? Czy ona oszalała... To znaczy no... Nie pasują do siebie.- Chris ugryzł się w język przy przyjacielu, o mały włos a powiedziałby, że Olivia wpadła mu w oko, do czego sam przed sobą nie chciał się przyznać.
- Dobra, może sama odpuści bo od ponad tygodnia nigdzie z nim nie wyszła.
- Chłopaki gotowi? - Richard zajrzał do szatni. - Jeśli tak to przywitamy się dziesięcioma okrążeniami wokół boiska.
Chris biegał, nie męcząc się przy tym, a po głowie chodziła mu jedna myśl. Co Kyle ma takiego czego on nie. Właśnie kończył dziesiąte okrążenie kiedy na schodach prowadzących na boisko zobaczył Olivię. Schodziła powoli z notesem w rękach. Miała na sobie jasne, obcisłe dżinsy, białą bluzkę i czerwoną, damską bluzę Arsenalu. Jej jasne włosy były związane w kucyk co dodawało jej delikatności. Chłopak zatrzymał się i robiąc skłony dyskretnie obserwował dziewczynę. Podeszła do ojca i zamieniła z nim parę słów po czym usiadła na miejscu dla rezerwowych i zaczęła zapisywać coś w notesu. W pewnym momencie podniosła oczy i ich spojrzenia się spotkały. Posłała Chrisowi jeden z tych swoich gardzących uśmiechów i wróciła do notowania. Chris wypuścił powietrze z ust, a jego oczom ukazał się Kyle. Szedł wolnym krokiem w kierunku Olivii i patrzył na nią tak jak dziecko patrzy na ciastka w cukierni. Usiadł obok niej i od razu zaczął coś opowiadać, a ona się uśmiechała. Niewiarygodne, pomyślał Chris i podbiegł do Robina.
- Zobacz tylko Casanova w akcji. - Pokazał przyjacielowi co dzieje się na ławce rezerwowych.
- Idę tam. - Robin ruszył w ich kierunku, ale Chris go zatrzymał.
- To trzeba zrobić delikatnie i sprytnie, a ty robisz się agresywny.
- Odezwała się ostoja spokoju.
- Pozwól, że ja to załatwię dobrze?
- Czemu ci tak zależy? - Robin robił się podejrzliwy.
- Bo jesteś moim przyjacielem, proste. - Chłopak pobiegł w kierunku Olivii i usiadł po jej drugiej stronie.
- Kyle.
- Chris. - Od razu było widać, że nie darzą się sympatią.
- Trener każe ci przynieść słupki z szatni. - Młody bramkarz wymyślił kłamstwo na poczekaniu. Kyle zrobił zdziwioną minę, a Olivia notowała coś w zeszycie i zerkała na nich po kryjomu.
- Jeśli trener każe. - Kyle podniósł się i poszedł w kierunku schodów.
- Daj sobie z nim spokój to bałwan. - Powiedział Chris do Olivii, która poraziła go wzrokiem.
- Przepraszam, ale nie przypominam sobie dnia w którym prosiłabym cię o zdanie, a tym bardziej o pozwolenie. - Rzuciła chłodnym tonem.
- Uwierz mi to tępy laluś.
- Odezwał się wielki ideał.
- Możesz mnie nie lubić ale mówię serio.
- Dobra, powiedz w czym rzecz. Dlaczego go nie lubisz? Był lepszy od ciebie, odbił ci dziewczynę czy przejechał kota?
- Dlaczego akurat kota?
- Bo tak mi się powiedziało i nie zmieniaj tematu.
- Tu nie chodzi o to, że go nie lubię, po prostu wiem że do ciebie nie pasuje.
- Pozwól, że sama ocenię kto do mnie pasuje a kto nie. Poza tym nic o mnie nie wiesz.
- Jak chcesz, ale żeby nie było że cię nie ostrzegałem. - Chłopak wstał z miejsca.
- Jakiś ty dobry, czemu ja cię nie doceniam?
- Sam się zastanawiam. - Posłał jej złośliwy uśmiech. Pokręciła tylko głową i wróciła do notatek.
- Kretyn.
- Słyszałem to. - Powiedział, odchodząc.
- Właśnie na to liczyłam.
Przeczytałeś :D - skomentuj :D
- Jak tam Chris? - Przyjaciel jak zwykle był w dobrym humorze.
- Może być. - Chłopak podniósł się i przeciągnął.
- No i co myślisz o mojej siostrze? Nadaje się tu?
- O tak. - Odpowiedział z drwiącym uśmiechem.
- To super dziewczyna, prawda?
- Oczywiście. - Kolejny wymuszony uśmiech.
- Coś nie tak? - Robin spojrzał na przyjaciela.
- Przecież mówię, że super dziewczyna. - Chris oparł się plecami o szafkę.
- Olivia jest naprawdę cudowna ale mimo wszystko denerwuje mnie, to że Kyle się koło niej kręci ale ciebie to chyba nie interesuje. - Chris jakby się ożywił.
- Nie, no jestem twoim przyjacielem. To mówisz, że Kyle podrywa Olivię. - Skrzyżował ręce na piersiach.
- Nie tylko podrywa już był z nią nawet w kinie.
- Co ty nie powiesz. - Chris potarł palcem podbródek. - I co jeszcze?
- Wiem, że często do niej dzwoni bo Olivia wtedy zamyka się w łazience. - Robin wzruszył ramionami.
- Myślisz, że on jej się podoba?
- Nie wiem, ale myślę, że ona po prostu szuka kogoś z kim może porozmawiać.
- Przecież ma ciebie i babcię.
- Tak ale wiesz o co mi chodzi, ktoś spoza rodziny komu mogłaby zaufać. No wiesz.
- Nie, nie wiem. Poza tym mówiłeś, że ma przyjaciółkę.
- Chodzi mi o chłopaka przy którym czułaby się bezpieczna, rany ciężko się dziś z tobą rozmawia.
- I tym kimś ma być Kyle? Czy ona oszalała... To znaczy no... Nie pasują do siebie.- Chris ugryzł się w język przy przyjacielu, o mały włos a powiedziałby, że Olivia wpadła mu w oko, do czego sam przed sobą nie chciał się przyznać.
- Dobra, może sama odpuści bo od ponad tygodnia nigdzie z nim nie wyszła.
- Chłopaki gotowi? - Richard zajrzał do szatni. - Jeśli tak to przywitamy się dziesięcioma okrążeniami wokół boiska.
Chris biegał, nie męcząc się przy tym, a po głowie chodziła mu jedna myśl. Co Kyle ma takiego czego on nie. Właśnie kończył dziesiąte okrążenie kiedy na schodach prowadzących na boisko zobaczył Olivię. Schodziła powoli z notesem w rękach. Miała na sobie jasne, obcisłe dżinsy, białą bluzkę i czerwoną, damską bluzę Arsenalu. Jej jasne włosy były związane w kucyk co dodawało jej delikatności. Chłopak zatrzymał się i robiąc skłony dyskretnie obserwował dziewczynę. Podeszła do ojca i zamieniła z nim parę słów po czym usiadła na miejscu dla rezerwowych i zaczęła zapisywać coś w notesu. W pewnym momencie podniosła oczy i ich spojrzenia się spotkały. Posłała Chrisowi jeden z tych swoich gardzących uśmiechów i wróciła do notowania. Chris wypuścił powietrze z ust, a jego oczom ukazał się Kyle. Szedł wolnym krokiem w kierunku Olivii i patrzył na nią tak jak dziecko patrzy na ciastka w cukierni. Usiadł obok niej i od razu zaczął coś opowiadać, a ona się uśmiechała. Niewiarygodne, pomyślał Chris i podbiegł do Robina.
- Zobacz tylko Casanova w akcji. - Pokazał przyjacielowi co dzieje się na ławce rezerwowych.
- Idę tam. - Robin ruszył w ich kierunku, ale Chris go zatrzymał.
- To trzeba zrobić delikatnie i sprytnie, a ty robisz się agresywny.
- Odezwała się ostoja spokoju.
- Pozwól, że ja to załatwię dobrze?
- Czemu ci tak zależy? - Robin robił się podejrzliwy.
- Bo jesteś moim przyjacielem, proste. - Chłopak pobiegł w kierunku Olivii i usiadł po jej drugiej stronie.
- Kyle.
- Chris. - Od razu było widać, że nie darzą się sympatią.
- Trener każe ci przynieść słupki z szatni. - Młody bramkarz wymyślił kłamstwo na poczekaniu. Kyle zrobił zdziwioną minę, a Olivia notowała coś w zeszycie i zerkała na nich po kryjomu.
- Jeśli trener każe. - Kyle podniósł się i poszedł w kierunku schodów.
- Daj sobie z nim spokój to bałwan. - Powiedział Chris do Olivii, która poraziła go wzrokiem.
- Przepraszam, ale nie przypominam sobie dnia w którym prosiłabym cię o zdanie, a tym bardziej o pozwolenie. - Rzuciła chłodnym tonem.
- Uwierz mi to tępy laluś.
- Odezwał się wielki ideał.
- Możesz mnie nie lubić ale mówię serio.
- Dobra, powiedz w czym rzecz. Dlaczego go nie lubisz? Był lepszy od ciebie, odbił ci dziewczynę czy przejechał kota?
- Dlaczego akurat kota?
- Bo tak mi się powiedziało i nie zmieniaj tematu.
- Tu nie chodzi o to, że go nie lubię, po prostu wiem że do ciebie nie pasuje.
- Pozwól, że sama ocenię kto do mnie pasuje a kto nie. Poza tym nic o mnie nie wiesz.
- Jak chcesz, ale żeby nie było że cię nie ostrzegałem. - Chłopak wstał z miejsca.
- Jakiś ty dobry, czemu ja cię nie doceniam?
- Sam się zastanawiam. - Posłał jej złośliwy uśmiech. Pokręciła tylko głową i wróciła do notatek.
- Kretyn.
- Słyszałem to. - Powiedział, odchodząc.
- Właśnie na to liczyłam.
Przeczytałeś :D - skomentuj :D
poniedziałek, 3 listopada 2014
Rozdział 8
- No ale dlaczego? - Kate piszczała do telefonu kiedy Olivia zamykała drzwi swojego domu.
- Dlatego. - Odpowiedziała.
- Przecież od waszej randki z Kylem minął tydzień, on jest tobą zachwycony, a ty udajesz, że nie zwracasz na to uwagi. - Olivia przełożyła telefon do drugiej ręki i ruszyła w stronę samochodu.
- Po pierwsze to nie była randka, a po drugie ja naprawdę nie zwracam na to uwagi.
- Ha! Czyli przyznałaś, że mu się podobasz.
- Kate, proszę cię.
- O co ty mnie prosisz, to taki fajny i do tego przystojny chłopak, czego ty byś chciała?
- Nie wiem, ale nie chcę angażować się w kolejny związek bez przyszłości. - Wolną ręką otworzyła drzwi samochodu i wsiadła do środka.
- Daj mu szansę!
- Skoro jesteś nim taka zachwycona sama daj mu szansę.
- Przecież wiesz, że wolę twojego brata, ale nie zmieniajmy tematu! - Przyjaciółka wręcz krzyknęła. - Jedziesz tam dzisiaj?
- Właśnie siedzę w samochodzie.
- To cudownie, idź do Kyle'a i zaproś do na drugą randkę.
- Jak mam to zrobić skoro nie było pierwszej. - Olivia uśmiechnęła się sama do siebie.
- Była! Kino, romantyczny film to nie randka?
- To było spotkanie dwojga znajomych.
- Wiesz może i masz dobre oceny ale na związkach to ty się nie znasz.
- A ty się znasz?
- Dziewczyno, chłopak za tobą szaleje, wykorzystaj to!
- Ale ja nic do niego nie czuje! - Położyła głowę na kierownicy z rezygnacją.
- Jejku, daj mu szansę a może poczujesz.
- To tak nie działa, jeśli spotkam tego jedynego to od razu to poczuje nie etapami.
- Tego jedynego? A kto mówi o tym jedynym, ja mówię o dobrej zabawie i ewentualnie całowaniu z nieziemsko przystojnym bramkarzem.
- Byłym bramkarzem.
- Nieważne.
- Muszę jechać mam dziś badania pilkarzy i nie mogę się spóźnić.
- Przebadaj Kyle'a dokładnie.
- Przestań! - Olivia wcisnęła czerwoną słuchawkę i wyjechała na ulicę. Włączyła radio, akurat leciała piosenka i need a hero, co dodało jej otuchy. Trochę zajęło jej dojechanie do ośrodka trenigowego przez fatalną pogodę. Zaparkowała koło samochodu Chrisa, zakryła się kurtką i pobiegła w deszcz. Szybko znalazła się w środku gdzie dzięki Bogu było ciepło i sucho. Zmieniła buty i poszła do skrzydła szpitalnego, gdzie doktor Smith czytał gazetę i słuchał radia z lat 80 - tych. Siedział na swoim, skórzanym fotelu z nogami założonymi na biurko. Dziewczyna uśmiechnęła się mimowolnie i poczuła wielką sympatię do tego starszego człowieka. Doktor miał zamknięte oczy, nucił pod nosem i kręcił palcem wskazującym w rytm muzyki. Podeszła do niego powoli i złapała za ramiona.
- Bu! Hahaha. - Doktor zerwał się z miejsca i tez zaczął się śmiać.
- No. - Pokazał na nią palcem. - Tym razem ci się udało. Ale nigdy więcej tego nie rób.
- Mam pączki na przeprosiny.
- O jak pączki to strasz mnie codziennie. - Od razu wsadził ręce do torby z ciastkami. - To ja już mogę sobie iść.
- Co? Gdzie? - Olivia wyglądała na przerażoną.
- Idę posiedzieć u kucharza, a ty zajmiesz się naszymi pacjentami.
- Ale co jak...
- Masz im tylko zrobić badania sportowe to wszystko, chyba wiesz jak to wygląda. - Mówił z pełnymi ustami.
- Tak ale co jeśli coś nie wyjdzie?
- A co ma nie wyjść? Ufam ci dasz radę i masz talent to tyle w tym temacie. Poza tym będziesz mogła pooglądać sobie wiele kaloryferów.
- Doktorze! - Olivia o mało nie wybuchła śmiechem.
- Co? Nie prawdę powiedziałem? Powodzenia, a i wezmę ze sobą pączki, bardzo dobre. - Po tych słowach opuścił pomieszczenie i zostawił dziewczynę samą.
- Super. - Powiedziała sama do siebie. Spojrzała na zegarek, badania miały zacząć się za pięć minut. - Dam radę. - Gadam sama ze sobą, świetnie pomyślała i ubrała się w biały kitel. Usiadła za biurkiem i wyjęła karty pacjentów. Zawierały one prawie wszystkie informacje o danym piłkarzu, wiek, wzrost, kontuzje, kolor oczu, waga. Same ciekawe rzeczy. Nagle dziewczyna podniosła wzrok bo do gabinetu wszedł jej tatą.
- To co mogę ich już przysyłać?
- Jeśli umyli się po trenigu to tak. - Uśmiechnęła się złośliwie.
- Widzę, że ktoś ma tu dobry humor.
- Powiedzmy.
- Pięknie wyglądasz za tym biurkiem, powoli przyzwyczajam się do tego widoku.
- Tato.
- Mam taką śliczną córkę.
- Tato przestań bo jeszcze wpadnę w samozachwyt.
- Dobrze to ja ich przysyłam. - Richard złapał za klamkę.
- Tato mogliby wchodzić alfabetycznie bo tak mam ułożone karty.
- Oczywiście, tylko wiesz potrafią być lekko irytujący mam nadzieję, że dasz sobie radę.
- Tato dziele z Robinem łazienkę, jeśli daję radę walczyć z nim codziennie to z nimi tymabrdziej.
- Masz rację. - Mężczyzna posłał jej uśmiech i wyszedł. Po chwili wszedł pierwszy pacjent, po nim kolejny i jeszcze kilku. Olivii szło całkiem dobrze, ważyła ich badała, rozmawiała. Nie mogła narzekać byli bardzo mili i tak jak mówił doktor mięśnie brzucha mieli jak marzenie. Kiedy wyszedł już rudowłosy Lucas, do gabinetu wkroczył Robin.
- Ej miało być alfabetycznie! - Olivia złapała się pod boki.
- Ale ja mam znajomości. - Uśmiechnął się łobuzersko i usiadł na fotelu, zakładając nogę na nogę. - To jak ci idzie?
- Dobrze, tak myślę.
- Moi koledzy cię nie podrywają?
- A co znowu zaatakujecie kogoś piłką?
- To była wyjątkowa sytuacja poza tym przepraszałem cię już.
- Dobra cicho bądź i właź na wagę. - Olivia skończyła badać brata i został jej już tylko jeden pacjent. O nie, pomyślała, ostatnim był... Chris Ross.
- Witam szanowną panią doktor. - Zamknął za sobą drzwi i stanął na środku gabinetu. Miał na sobie czarny sweter i dżinsy w kolorze mocnego granatu.
- Daruj sobie te przyjemności i stań na wagę.
- Jak sobie życzysz. - Chłopak zdjął buty i wykonał to o co go prosiła. Następnie usiadł na stołku i zdjął koszulkę do badania. Olivia udała, że jej to nie rusza ale jego wypracowane mięśnie przyciągały wzrok jak promoca butów w supermarkecie.
- Możesz się ubrać. - Powiedziała i zdjęła stetoskop.
- Jaka diagnoza? - Zapytał posyłając jej szelmowski uśmiech.
- Dobra. - Olivia nadal miała kamienną twarz. Popatrzył na nią lekko poirytowany. - Podaj wzrost i wiek, muszę to tu zapisać.
- Dziedzieścia cztery lata, 196 centymetrów. - Torturował ją wzrokiem.
- No co? - Podniosła na niego oczy.
- Nic, zastanawiam się czemu jesteś taka naburmuszona.
- Ja? - Olivia się zaśmiała. - Naburmuszona, a to ciekawe usłyszeć coś takiego od zakochanego w sobie zarozumialca.
- Zarozumialca? Nie jestem zarozumiały, poprostu znam swoją wartość.
- O to tak się to dzisiaj nazywa. - Dziewczyna oparła się w fotelu.
- Ciągle się wściekasz o ten tekst z chilriderkami.
- Nie. - Pokręciła głową. - Ja poprostu cię nie lubię. - Posłała mu niewinny uśmiech, a on zrobił to samo.
- No tak, przecież córunia trenera nie będzie zadawać się z byle bramkarzem.
- Dobrze wiesz, że nie o to chodzi! Zochowujesz się jak ostatni kretyn dlatego nie chce się z tobą zadawać.
- O matko nie wiedziałam, że poczujesz się taka urażona.
- Gdybyś był na tyle dojrzały i przeprosił za swoje zachowanie może inaczej byśmy rozmawiali.
- No cóż wielka szkoda, że tego nie zrobię. - Chris wstał z fotela i skierował się do wyjścia.
- Świetnie! - Olivia opadła na fotel i bawiła się długopisem.
- Świetnie. - Rzucił i trzasnął drzwiami.
Przeczytałeś? :D - zostaw komentarz :)
- Dlatego. - Odpowiedziała.
- Przecież od waszej randki z Kylem minął tydzień, on jest tobą zachwycony, a ty udajesz, że nie zwracasz na to uwagi. - Olivia przełożyła telefon do drugiej ręki i ruszyła w stronę samochodu.
- Po pierwsze to nie była randka, a po drugie ja naprawdę nie zwracam na to uwagi.
- Ha! Czyli przyznałaś, że mu się podobasz.
- Kate, proszę cię.
- O co ty mnie prosisz, to taki fajny i do tego przystojny chłopak, czego ty byś chciała?
- Nie wiem, ale nie chcę angażować się w kolejny związek bez przyszłości. - Wolną ręką otworzyła drzwi samochodu i wsiadła do środka.
- Daj mu szansę!
- Skoro jesteś nim taka zachwycona sama daj mu szansę.
- Przecież wiesz, że wolę twojego brata, ale nie zmieniajmy tematu! - Przyjaciółka wręcz krzyknęła. - Jedziesz tam dzisiaj?
- Właśnie siedzę w samochodzie.
- To cudownie, idź do Kyle'a i zaproś do na drugą randkę.
- Jak mam to zrobić skoro nie było pierwszej. - Olivia uśmiechnęła się sama do siebie.
- Była! Kino, romantyczny film to nie randka?
- To było spotkanie dwojga znajomych.
- Wiesz może i masz dobre oceny ale na związkach to ty się nie znasz.
- A ty się znasz?
- Dziewczyno, chłopak za tobą szaleje, wykorzystaj to!
- Ale ja nic do niego nie czuje! - Położyła głowę na kierownicy z rezygnacją.
- Jejku, daj mu szansę a może poczujesz.
- To tak nie działa, jeśli spotkam tego jedynego to od razu to poczuje nie etapami.
- Tego jedynego? A kto mówi o tym jedynym, ja mówię o dobrej zabawie i ewentualnie całowaniu z nieziemsko przystojnym bramkarzem.
- Byłym bramkarzem.
- Nieważne.
- Muszę jechać mam dziś badania pilkarzy i nie mogę się spóźnić.
- Przebadaj Kyle'a dokładnie.
- Przestań! - Olivia wcisnęła czerwoną słuchawkę i wyjechała na ulicę. Włączyła radio, akurat leciała piosenka i need a hero, co dodało jej otuchy. Trochę zajęło jej dojechanie do ośrodka trenigowego przez fatalną pogodę. Zaparkowała koło samochodu Chrisa, zakryła się kurtką i pobiegła w deszcz. Szybko znalazła się w środku gdzie dzięki Bogu było ciepło i sucho. Zmieniła buty i poszła do skrzydła szpitalnego, gdzie doktor Smith czytał gazetę i słuchał radia z lat 80 - tych. Siedział na swoim, skórzanym fotelu z nogami założonymi na biurko. Dziewczyna uśmiechnęła się mimowolnie i poczuła wielką sympatię do tego starszego człowieka. Doktor miał zamknięte oczy, nucił pod nosem i kręcił palcem wskazującym w rytm muzyki. Podeszła do niego powoli i złapała za ramiona.
- Bu! Hahaha. - Doktor zerwał się z miejsca i tez zaczął się śmiać.
- No. - Pokazał na nią palcem. - Tym razem ci się udało. Ale nigdy więcej tego nie rób.
- Mam pączki na przeprosiny.
- O jak pączki to strasz mnie codziennie. - Od razu wsadził ręce do torby z ciastkami. - To ja już mogę sobie iść.
- Co? Gdzie? - Olivia wyglądała na przerażoną.
- Idę posiedzieć u kucharza, a ty zajmiesz się naszymi pacjentami.
- Ale co jak...
- Masz im tylko zrobić badania sportowe to wszystko, chyba wiesz jak to wygląda. - Mówił z pełnymi ustami.
- Tak ale co jeśli coś nie wyjdzie?
- A co ma nie wyjść? Ufam ci dasz radę i masz talent to tyle w tym temacie. Poza tym będziesz mogła pooglądać sobie wiele kaloryferów.
- Doktorze! - Olivia o mało nie wybuchła śmiechem.
- Co? Nie prawdę powiedziałem? Powodzenia, a i wezmę ze sobą pączki, bardzo dobre. - Po tych słowach opuścił pomieszczenie i zostawił dziewczynę samą.
- Super. - Powiedziała sama do siebie. Spojrzała na zegarek, badania miały zacząć się za pięć minut. - Dam radę. - Gadam sama ze sobą, świetnie pomyślała i ubrała się w biały kitel. Usiadła za biurkiem i wyjęła karty pacjentów. Zawierały one prawie wszystkie informacje o danym piłkarzu, wiek, wzrost, kontuzje, kolor oczu, waga. Same ciekawe rzeczy. Nagle dziewczyna podniosła wzrok bo do gabinetu wszedł jej tatą.
- To co mogę ich już przysyłać?
- Jeśli umyli się po trenigu to tak. - Uśmiechnęła się złośliwie.
- Widzę, że ktoś ma tu dobry humor.
- Powiedzmy.
- Pięknie wyglądasz za tym biurkiem, powoli przyzwyczajam się do tego widoku.
- Tato.
- Mam taką śliczną córkę.
- Tato przestań bo jeszcze wpadnę w samozachwyt.
- Dobrze to ja ich przysyłam. - Richard złapał za klamkę.
- Tato mogliby wchodzić alfabetycznie bo tak mam ułożone karty.
- Oczywiście, tylko wiesz potrafią być lekko irytujący mam nadzieję, że dasz sobie radę.
- Tato dziele z Robinem łazienkę, jeśli daję radę walczyć z nim codziennie to z nimi tymabrdziej.
- Masz rację. - Mężczyzna posłał jej uśmiech i wyszedł. Po chwili wszedł pierwszy pacjent, po nim kolejny i jeszcze kilku. Olivii szło całkiem dobrze, ważyła ich badała, rozmawiała. Nie mogła narzekać byli bardzo mili i tak jak mówił doktor mięśnie brzucha mieli jak marzenie. Kiedy wyszedł już rudowłosy Lucas, do gabinetu wkroczył Robin.
- Ej miało być alfabetycznie! - Olivia złapała się pod boki.
- Ale ja mam znajomości. - Uśmiechnął się łobuzersko i usiadł na fotelu, zakładając nogę na nogę. - To jak ci idzie?
- Dobrze, tak myślę.
- Moi koledzy cię nie podrywają?
- A co znowu zaatakujecie kogoś piłką?
- To była wyjątkowa sytuacja poza tym przepraszałem cię już.
- Dobra cicho bądź i właź na wagę. - Olivia skończyła badać brata i został jej już tylko jeden pacjent. O nie, pomyślała, ostatnim był... Chris Ross.
- Witam szanowną panią doktor. - Zamknął za sobą drzwi i stanął na środku gabinetu. Miał na sobie czarny sweter i dżinsy w kolorze mocnego granatu.
- Daruj sobie te przyjemności i stań na wagę.
- Jak sobie życzysz. - Chłopak zdjął buty i wykonał to o co go prosiła. Następnie usiadł na stołku i zdjął koszulkę do badania. Olivia udała, że jej to nie rusza ale jego wypracowane mięśnie przyciągały wzrok jak promoca butów w supermarkecie.
- Możesz się ubrać. - Powiedziała i zdjęła stetoskop.
- Jaka diagnoza? - Zapytał posyłając jej szelmowski uśmiech.
- Dobra. - Olivia nadal miała kamienną twarz. Popatrzył na nią lekko poirytowany. - Podaj wzrost i wiek, muszę to tu zapisać.
- Dziedzieścia cztery lata, 196 centymetrów. - Torturował ją wzrokiem.
- No co? - Podniosła na niego oczy.
- Nic, zastanawiam się czemu jesteś taka naburmuszona.
- Ja? - Olivia się zaśmiała. - Naburmuszona, a to ciekawe usłyszeć coś takiego od zakochanego w sobie zarozumialca.
- Zarozumialca? Nie jestem zarozumiały, poprostu znam swoją wartość.
- O to tak się to dzisiaj nazywa. - Dziewczyna oparła się w fotelu.
- Ciągle się wściekasz o ten tekst z chilriderkami.
- Nie. - Pokręciła głową. - Ja poprostu cię nie lubię. - Posłała mu niewinny uśmiech, a on zrobił to samo.
- No tak, przecież córunia trenera nie będzie zadawać się z byle bramkarzem.
- Dobrze wiesz, że nie o to chodzi! Zochowujesz się jak ostatni kretyn dlatego nie chce się z tobą zadawać.
- O matko nie wiedziałam, że poczujesz się taka urażona.
- Gdybyś był na tyle dojrzały i przeprosił za swoje zachowanie może inaczej byśmy rozmawiali.
- No cóż wielka szkoda, że tego nie zrobię. - Chris wstał z fotela i skierował się do wyjścia.
- Świetnie! - Olivia opadła na fotel i bawiła się długopisem.
- Świetnie. - Rzucił i trzasnął drzwiami.
Przeczytałeś? :D - zostaw komentarz :)
niedziela, 2 listopada 2014
Rozdział 7
Chris zaparkował pod domem rodziny White i wysiadł z auta. Wszedł po schodkach i zapukał do drzwi, które otworzyła mu starsza kobieta w różowym swetrze.
- W czym mogę służyć? - Zapytała z uśmiechem.
- Ja, szukam Robina White'a, ale chyba się pomyliłem. - Mimo, że przyjaźnili się od lat, Chris nigdy nie był u przyjaciela, co mogło wydawać się dziwne.
- Nie, nie pomyliłeś się. Robin tu mieszka. Jetem jego babcią. - Podała chłopakowi rękę.
- Chris Ross.
- Ach to ty jesteś tym bramkarzem. Widziałam cię nie raz na meczu jak oglądałam wnuka.
- Tak to ja we własnej osobie. - Chłopak patrzył na nią lekko zakłopotany.
- Wiesz Robin pojechał z siostra do miasta, ale zaraz powinni wrócić.
- To ja przyjadę innym razem. - Chciał się wycofać, ale kobieta złapała go za ramię.
- Wejdź proszę, oni zaraz przyjadą. Chodź nie bój się.
- Nie boję się, ja...
- Chodź, od razu widać że chcesz z kimś pogadać. - Posłał jej nieśmiały uśmiech i wszedł do środka. Robin nie mieszkał jakoś specjalnie bogato, był to zwykły angielki, piętrowy dom wypełniony rodzinną atmosferą. Kiedy razem z Dolly weszli do kuchni, chłopak usiadł na jednym z krzeseł przy stole i rozpiął czarną kurtkę. Babcia zrobiła mu herbaty i usiadła na przeciwko.
- W wywiadach jesteś taki wygadany, a teraz milczysz jak zaklęty. - Dolly upiła łyk herbaty i uśmiechnęła się do bramkarza.
- Powiedźmy, że to jeden z tych dni w które człowiek woli pomilczeć.
- Dobrze to pomilczmy razem. - Te słowa wywołały na jego twarzy uśmiech. - Albo porozmawiajmy, powiedź co ci leży na sercu od razu poczujesz się lepiej.
- Robina też tak pani męczy? - Zażartował.
- Och. - Machnęła ręką. - On ma jeszcze gorzej.
- Jedna, ważna osoba w moim życiu nie chce zaufać mi w jednej sprawie i ciągle męczy mnie o wyjaśnienia. - Chris sięgnął po kubek z gorącym napojem, który idealnie pasował na pogodę panującą w Londynie.
- Chodzi o kobietę? - Dolly mrugnęła i uśmiechnęła się, a on wybuchnął śmiechem.
- O tak! O bardzo wyjątkową kobietę, a mianowicie moją mamę. - Teraz i Dolly zaczęła się śmiać.
- Och synku, więc nie ma tu nic dziwnego. Matki się martwią i chodź nie wiem jak bardzo by ci ufała to i tak będzie chciała znać szczegóły wszystkiego, my już takie jesteśmy.
- Niestety.
- Nie gniewaj się na mamę na pewno się o ciebie troszczy.
- Ale mogłaby robić to trochę delikatniej.
- Jak już mówiłam matki takie są, szczególnie dla synów. Uwierz mi wiem coś o tym.
W tym samym momencie do domu weszli Olivia i Robin, śmiali się i rozmawiali. Babcia wstała od stołu i wyszła na korytarz.
- Robin ktoś do ciebie przyszedł.
- Ha! Mówiłem, że to Chris, a ty nie wierzyłaś. - Olivia pokręciła głową, kiedy brat wymachiwał palcem przed jej oczami.
- Skąd wiedziałeś, pewnie po samochodzie. - Chris uścisnął rękę przyjacielowi i skinął głową w stronę Olivii, która odwróciła wzrok.
- Coś się stało stary? - Robi powiesił kurtkę na wieszak.
- Chciałem pogadać. - Chłopak wzruszył ramionami.
- To może chodźmy do mnie na górę. - Udali się po schodach do pokoju Robina, a Olivia odprowadziła ich wzrokiem.
- Bardzo miły chłopak. - Dolly opierała się o drzwi.
- Babciu! - Syknęła dziewczyna. - To jest właśnie ten bezczelny bramkarz, o którym ci mówiłam.
- On? Niemożliwe. - Kobieta usiadła przy stole, a wnuczka chodziła wokół niej.
- To on we własnej osobie. Mam go dość w pracy, a teraz jeszcze przyłazi tutaj!
- Kochanie uspokój się, Chris przyszedł do twojego brata nie do ciebie.
- To tym lepiej! Babciu po co go wpuściłaś?
- Kochanie nie dramatyzuj, napij się herbaty i usiądź.
- Babciu, nie mów że ciebie tez urobił?
- Co znaczy urobił? - Dolly spojrzała na wnuczkę. - To miły, inteligenty chłopak i już.
- Czemu wszyscy tak myślą? To dupek!
- Olivia! Co ty mówisz?
- babciu opowiadałam ci o nim wszystko, a ty nadal twierdzisz że jest miły. Zawsze byłaś po mojej stronie. - Dziewczyna skrzyżowała ręce na piersiach.
- Bo zawsze miałaś rację, a teraz nie masz. - Babcia posłała jej uśmiech. Olivia zrobiła urażoną minę i weszła na górę. Drzwi do pokoju brata były lekko uchylone dzięki czemu słyszała strzępki rozmowy.
- Może powinieneś jej w końcu powiedzieć. - Mówił jej brat. - W końcu nie powinno ci zależeć na jej reputacji.
- Bo nie zależy, nie chce żeby moja mama to przeżywała, wiesz że ona była jej ulubienicą. Widziała już nas nawet razem przed ołtarzem.
Co? Olivia zmarszczyła brwi, jakim ołtarzem z kim? Wzruszyła ramionami, nawet jeśli Chris kogoś miał, a teraz jest wolny w co trudno jej było uwierzyć to i tak nic nie znaczy, a może? Szybko wyrzuciła te myśli z głowy i weszła do siebie. Położyła się na łóżku i usłyszała dźwięk przychodzącego smsa. Sięgnęła po telefon i otworzyła wiadomość.
Chciałbym Cię bliżej poznać i porozmawiać, może pójdziemy razem da kina? - Kyle.
Dziękuję wszystkim osobom za wcześniejsze komentarze:) i bardzo proszę o kolejne opinie :D Jeśli przeczytałeś - skomentuj :)
- W czym mogę służyć? - Zapytała z uśmiechem.
- Ja, szukam Robina White'a, ale chyba się pomyliłem. - Mimo, że przyjaźnili się od lat, Chris nigdy nie był u przyjaciela, co mogło wydawać się dziwne.
- Nie, nie pomyliłeś się. Robin tu mieszka. Jetem jego babcią. - Podała chłopakowi rękę.
- Chris Ross.
- Ach to ty jesteś tym bramkarzem. Widziałam cię nie raz na meczu jak oglądałam wnuka.
- Tak to ja we własnej osobie. - Chłopak patrzył na nią lekko zakłopotany.
- Wiesz Robin pojechał z siostra do miasta, ale zaraz powinni wrócić.
- To ja przyjadę innym razem. - Chciał się wycofać, ale kobieta złapała go za ramię.
- Wejdź proszę, oni zaraz przyjadą. Chodź nie bój się.
- Nie boję się, ja...
- Chodź, od razu widać że chcesz z kimś pogadać. - Posłał jej nieśmiały uśmiech i wszedł do środka. Robin nie mieszkał jakoś specjalnie bogato, był to zwykły angielki, piętrowy dom wypełniony rodzinną atmosferą. Kiedy razem z Dolly weszli do kuchni, chłopak usiadł na jednym z krzeseł przy stole i rozpiął czarną kurtkę. Babcia zrobiła mu herbaty i usiadła na przeciwko.
- W wywiadach jesteś taki wygadany, a teraz milczysz jak zaklęty. - Dolly upiła łyk herbaty i uśmiechnęła się do bramkarza.
- Powiedźmy, że to jeden z tych dni w które człowiek woli pomilczeć.
- Dobrze to pomilczmy razem. - Te słowa wywołały na jego twarzy uśmiech. - Albo porozmawiajmy, powiedź co ci leży na sercu od razu poczujesz się lepiej.
- Robina też tak pani męczy? - Zażartował.
- Och. - Machnęła ręką. - On ma jeszcze gorzej.
- Jedna, ważna osoba w moim życiu nie chce zaufać mi w jednej sprawie i ciągle męczy mnie o wyjaśnienia. - Chris sięgnął po kubek z gorącym napojem, który idealnie pasował na pogodę panującą w Londynie.
- Chodzi o kobietę? - Dolly mrugnęła i uśmiechnęła się, a on wybuchnął śmiechem.
- O tak! O bardzo wyjątkową kobietę, a mianowicie moją mamę. - Teraz i Dolly zaczęła się śmiać.
- Och synku, więc nie ma tu nic dziwnego. Matki się martwią i chodź nie wiem jak bardzo by ci ufała to i tak będzie chciała znać szczegóły wszystkiego, my już takie jesteśmy.
- Niestety.
- Nie gniewaj się na mamę na pewno się o ciebie troszczy.
- Ale mogłaby robić to trochę delikatniej.
- Jak już mówiłam matki takie są, szczególnie dla synów. Uwierz mi wiem coś o tym.
W tym samym momencie do domu weszli Olivia i Robin, śmiali się i rozmawiali. Babcia wstała od stołu i wyszła na korytarz.
- Robin ktoś do ciebie przyszedł.
- Ha! Mówiłem, że to Chris, a ty nie wierzyłaś. - Olivia pokręciła głową, kiedy brat wymachiwał palcem przed jej oczami.
- Skąd wiedziałeś, pewnie po samochodzie. - Chris uścisnął rękę przyjacielowi i skinął głową w stronę Olivii, która odwróciła wzrok.
- Coś się stało stary? - Robi powiesił kurtkę na wieszak.
- Chciałem pogadać. - Chłopak wzruszył ramionami.
- To może chodźmy do mnie na górę. - Udali się po schodach do pokoju Robina, a Olivia odprowadziła ich wzrokiem.
- Bardzo miły chłopak. - Dolly opierała się o drzwi.
- Babciu! - Syknęła dziewczyna. - To jest właśnie ten bezczelny bramkarz, o którym ci mówiłam.
- On? Niemożliwe. - Kobieta usiadła przy stole, a wnuczka chodziła wokół niej.
- To on we własnej osobie. Mam go dość w pracy, a teraz jeszcze przyłazi tutaj!
- Kochanie uspokój się, Chris przyszedł do twojego brata nie do ciebie.
- To tym lepiej! Babciu po co go wpuściłaś?
- Kochanie nie dramatyzuj, napij się herbaty i usiądź.
- Babciu, nie mów że ciebie tez urobił?
- Co znaczy urobił? - Dolly spojrzała na wnuczkę. - To miły, inteligenty chłopak i już.
- Czemu wszyscy tak myślą? To dupek!
- Olivia! Co ty mówisz?
- babciu opowiadałam ci o nim wszystko, a ty nadal twierdzisz że jest miły. Zawsze byłaś po mojej stronie. - Dziewczyna skrzyżowała ręce na piersiach.
- Bo zawsze miałaś rację, a teraz nie masz. - Babcia posłała jej uśmiech. Olivia zrobiła urażoną minę i weszła na górę. Drzwi do pokoju brata były lekko uchylone dzięki czemu słyszała strzępki rozmowy.
- Może powinieneś jej w końcu powiedzieć. - Mówił jej brat. - W końcu nie powinno ci zależeć na jej reputacji.
- Bo nie zależy, nie chce żeby moja mama to przeżywała, wiesz że ona była jej ulubienicą. Widziała już nas nawet razem przed ołtarzem.
Co? Olivia zmarszczyła brwi, jakim ołtarzem z kim? Wzruszyła ramionami, nawet jeśli Chris kogoś miał, a teraz jest wolny w co trudno jej było uwierzyć to i tak nic nie znaczy, a może? Szybko wyrzuciła te myśli z głowy i weszła do siebie. Położyła się na łóżku i usłyszała dźwięk przychodzącego smsa. Sięgnęła po telefon i otworzyła wiadomość.
Chciałbym Cię bliżej poznać i porozmawiać, może pójdziemy razem da kina? - Kyle.
Dziękuję wszystkim osobom za wcześniejsze komentarze:) i bardzo proszę o kolejne opinie :D Jeśli przeczytałeś - skomentuj :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)






